Opinions

Zeer rauwe, harde en naargeestige film die insloeg als een bom en nog wel even op mijn netvlies bleef staan. Alleen daarom al goed geslaagd dus.

Wel zat ik een beetje in tweestrijd over het acteerwerk. Neem nou die Jake. Bij vlagen vond ik hem heel beroerd overkomen; een soms onnatuurlijke manier van tekst opratelen. Ik lees hier wel meer klachten over zijn rol en daar kan ik gedeeltelijk in meegaan. Anderzijds weet hij ook wel weer op realistische wijze een badguy neer te zetten waar je geen greintje sympathie voor zult krijgen. Oke zijn postuur en uiterlijk zitten hem dan wel mee, maar toch vreesde ik af en toe alweer het ergste in bepaalde scenes als hij alleen maar binnenkwam. Zijn hele manier van woede- en geweldsuiting vond ik wel weer goed gedaan.

Hoogtepunt was voor mij de begrafenis van Grace. Eigenlijk vond ik sowieso het gedeelte van de film dat zich op haar focust het beste. Verder was Once Were Warriors voor mij een uitgelezen mogelijkheid om eens wat meer over die Maori te weten te komen (ook na de film nog wat over opgezocht). In het begin ontging de referentie naar deze stam mij nog even en dacht ik vaak: wat een hoop idioten. Zo halverwege begon ik wat meer te beseffen dat het geen 'gewone mensen' zijn (alhoewel het woord maori wel 'gewoon' betekent), maar dat het in deze film om een bepaalde groepering gaat.

Al met al erg goed en indrukwekkend. 4,5 *

'Only God Forgives' dan eindelijk gezien in een heerlijk leeg Springhaver Theater. Ik heb van te voren bewust weinig meegekregen (ook hier niet), geen trailers gezien en hooguit wat geluiden opgevangen over sterk verdeelde meningen. Dat laatste kan ik mij goed voorstellen, maar voor mij beviel het meer dan goed.

Want wat werd het een intense beleving. De film voelt, met name in het wat warrige begin, zeer ongemakkelijk aan en ontvouwt zich tot een hypnotiserende, hallucinante en surrealistische misdaadtrip die mij persoonlijk fascineerde tot het einde. Natuurlijk kan ik de vinger leggen op een aantal zaken die goed bevielen, maar waar deze fascinatie exact vandaan kwam weet ik nog niet precies. Wellicht na een herziening, die bij deze film erg welkom is. Alleen al hoe ik door de titel van de film op het verkeerde been ben gezet vooraf...

Het uiterlijk van de film is geweldig. Een broeierige, dromerige sfeer met veel rood, mooi schaduw- en kleurgebruik, veel symmetrie: schitterende composities (overigens wel een lichte moodkiller, wanneer de moeder wordt geïntroduceerd in het hotel). Ook de klanken zijn zeer sfeerbepalend en werken uitstekend. Een audiovisuele stijl die mij erg kon bekoren en voor een haast mystieke ervaring zorgde. Geweldig! Het geheel neigt naar een combinatie van Noe en Kubrick, maar eigenlijk doe je deze regisseur wel tekort hiermee. De sfeer die in deze film wordt neergezet is werkelijk fenomenaal en zorgt voor een unieke beleving.

Opzich is er voldoende ruimte voor eigen interpretatie in Only God Forgives, iets wat ook wel moet in dergelijke films. Het is nooit echt duidelijk wat er nou precies omgaat in de hoofden van de personages en achtergrondinformatie is niet heel veel aanwezig. Wat ik hier en daar minder sterk vond, is de gebruikte symboliek. Het ligt er soms iets te dik bovenop, waardoor sommige zaken iets te bedacht kunnen aanvoelen.

Uiteindelijk, door mijn laatst genoemde punt en ook door bijvoorbeeld de manier van dialoogvoering, balanceert de film voor mij op het randje van pretentieus (wat de film uiteindelijk ook wel enigszins is). Toch fascineert de film mij de volledige speelduur en bevalt hetgeen Refn mij voorschotelt uitstekend. Geen problemen mee dus!

Snel nog eens bekijken.

4,5 *