Opinions

Erg goede film met een wat minder einde.

Het opbouwende gedeelte in het begin is noodzakelijk voor het verhaal en (net) niet te lang. De crash is zeer intens in beeld gebracht, zeker voor iemand met vliegangst zoals ik. De scenes op het eiland zijn erg goed. Je leeft helemaal mee met Hanks en hebt door het trage tempo de tijd om te bedenken wat je zelf zou doen in zo'n geval.

Tot aan het reddende schip gaat alles goed, maar dan.. Ik ben er nog niet helemaal uit. Wat ik wel zeker weet, is dat het daarna nog te lang doorgaat. Maar of het genoeg was geweest om bij het verschijnen van het schip al de aftiteling te starten, is maar de vraag. Aan de ene kant vind ik de contrasten in het laatste gedeelte wel waarde toevoegen. Met name de scene waarin Hanks na het etentje de krab en de aansteker bekijkt is veelzeggend. Maar het emotionele gebeuren m.b.t. z'n (ex)vrouw liet me dan weer zoeken naar een teiltje..

Toch wel 4*.

Ondanks dat ik zijn eerdere films nooit als meesterwerken heb bestempeld, kijk ik toch altijd wel weer uit naar nieuw materiaal van Gaspar Noé. Op audiovisueel vlak zijn eerdere films als Irréversible en Enter te Void een intense en bijzondere beleving, inhoudelijk schort er voor mij nog wel eens wat aan. Des te verwachtingsvoller was ik op voorhand toen ik hoorde dat Climax nauwelijks een coherent verhaal probeert te vertellen.

Climax doet haast enigszins geïmproviseerd aan en dat bevalt mij uitstekend. De grootste attracties van deze film zitten ‘m wederom in de stijl. Het camerawerk is onnavolgbaar (geniale, one / long takes door donkere gangen etc.) en staat volledig in dienst van de staat waarin de hoofdpersonen zich bevinden, wat ook nog eens resulteert in een claustrofobische kijkervaring voor de bioscoopbezoeker. Evenals de heerlijke belichtingstechnieken in deze film.

Ik begreep dat de acteurs professionele dansers zijn en weinig filmervaring hebben? Des te knapper hoe met name sommigen van het gezelschap hun ‘bad’ trip vertolken. Niet te geloven eigenlijk…

Met andere Noé-trucjes heb ik dan weer wat minder. Beginnen met de slotscene, de aftiteling direct tonen, de in grote neonletters voorbij komende muzikale artiestennamen halverwege.. Het zal allemaal wel. Over die muziek gesproken trouwens: ik heb veel herkenbare, heerlijke nummertjes voorbij horen komen, maar af en toe had dit best wat meer op de voorgrond mogen staan. In de filmzaal waarin ik Climax keek (Lux, Nijmegen), kwamen de decibellen althans niet helemaal tot hun recht.

Verder heeft Noé ook wel de neiging om scenes, met hoofdzakelijk inhoudsloos geneuzel, te lang uit te rekken. Neem bijvoorbeeld de interviews vooraf, of de lege gesprekken voordat de hel losbarst. Het, in dit geval aantrekkelijke, venijn zit hem duidelijk in de staart van de film.

Al met al kan ik hier wel 4* aan kwijt, maar door mijn voorliefde voor elektronische muziek en underground feestjes gooi ik er nog een halfje bovenop. Ik heb simpelweg te veel genoten van deze hallucinerende kijkervaring.

Ik vond dit maar een vervelend, typisch Amerikaans en onnatuurlijk werkje.

Laat ik voorop stellen dat ik niet heb kunnen lachen en slechts één keer heb moeten glimlachen (wanneer een collega Cal heeft horen huilen op de wc en hij dacht dat hij kanker had). Ook het dramagedeelte van de film komt niet over, door het weinig subtiel gebrachte moraal wat er altijd maar weer in zit. Maar wat mij het meest stoorde, is het onnatuurlijke/aangedikte aspect van deze film. Bij zoveel dialogen, situaties en personages zit ik alleen maar te denken: zo gaat dat in het echt niet. Ik zeg daarmee niet dat een film altijd realistisch moet zijn, maar doe mij binnen dit genre maar een of andere meer realistische Europese productie bijvoorbeeld. Met een wat rauwere rand als het even kan. Waarmee ik eigenlijk ook wel aangeef dat dit soort films mij niet liggen, maar soms word je wel eens tot het één en ander 'verplicht'.

Het dieptepunt was overigens nog wel die hele anticlimax die zich in de tuin afspeelde... Verder is de lange speelduur ook dodelijk voor een film als deze.

1,5 ster*, omdat het ondanks de nodige ergernis nog aardig weg bleef kijken en er hier en daar wel naar behoren geacteerd werd.