Opinions

Na de geweldige film Irréversible was ik ook erg nieuwsgierig geworden naar deze film. Enter the Void heeft het voor mij alleen niet (helemaal) kunnen waarmaken. Een interessant schouwspel, ja. Boeiend totaalplaatje, nee.

Het probleem van Enter the Void zit hem voor mij in het verhaal/de personages en de manier waarop dat verweven is in al het audiovisuele geweld. Voordat de film bij de overlapscene aankomt (de neergeschoten Oscar in het toilet) vond ik het eigenlijk erg goed allemaal. Daarna, en dan zit er net een uur op, vind ik het verhaaltechnisch totaal oninteressant worden. Het sterke en emotionele punt van deze film zou de liefde tussen broer en zus moeten zijn die vroeger na een gruwelijk voorval van elkaar zijn gescheiden. Daar waar Noé toch echt wel op zoek gaat naar het losweken van emotie, komt dit voor mij gewoon niet goed uit de verf. Het flinterdunne plot, weinig sympathieopwekkende personages en het matige acteerwerk van Linda zijn daar debet aan. Ook vind ik dat er van de hak op de tak naar scènes gesprongen wordt, door middel van het dan ook steeds saaier wordende camerawerk. Inzoomen, uitzoomen, wegdraaien, veel kleurtjes... Leuk hoor, maar daar boei je mij niet meer dan tweeënhalf uur mee. Na dat eerste uur kreeg ik dan ook steeds meer het idee dat ik zat te kijken naar een promofilm van Noe's technische kunstjes. Daarbij blijft de film zich in dit 'tweede gedeelte' oeverloos herhalen. Zowel op technisch als op verhalend vlak.

Het zal dan ook geen verrassing: ik vind de fillm gewoon veel te lang duren en ik zat me vaak te vervelen. Als ik zaken zou moeten aanwijzen die er wat mij betreft uitgelaten zouden kunnen worden, zou ik beginnen bij een hoop (voor mij) onbegrepen naaktscènes. Er zit ongetwijfeld een gedachte achter, maar ik zie het niet.

Daar waar Noé in Irréversible op perfecte wijze alle imponerende technische aspecten van grote waarde laat zijn heb ik bij Enter the Void veel meer het gevoel van interessantdoenerij. Mooi en knap gemaakt, maar het voegt allemaal niet zo veel toe aan mijn kijkervaring.

2,0*

Erg goede rol van De Niro in een rustig voortkabbelende film die niet saai wordt. Alleen heel soms vervelend. Bijvoorbeeld tijdens die terugblikken, waar Frank weer even (letterlijk) zijn kinderen van vroeger ziet. Verder heb ik me niet gestoord aan clichemomenten of vals sentiment. Wel is het iets teveel een echte Hollywoodfilm geworden, naar mijn mening. Ik had het bijvoorbeeld niet erg gevonden als het nog wat dramatischer verteld zou worden. Ook had de film wat subtieler gekund hier en daar. Nu lag de achterliggende gedachte er wel erg dik bovenop vaak.

Maar verder prima film, die mede door het spel van De Niro goed overkomt en bij vlagen weet te raken.

3*