Opinions

Waar te beginnen, om uit te drukken wat ik van deze ongelooflijk goede film vond...

Al tijden stond Birdman bij mij op de radar. In de eerste plaats ben ik een groot fan van Iñárritu, maar eigenlijk vond ik het ook wel eens tijd worden voor wat vernieuwing in zijn oeuvre. Toen ik voor het eerst deze trailer zag, wist ik al dat het niet zou gaan lijken op zijn voorgaande werken. En wat vindt hij zichzelf opnieuw uit zeg, met deze inktzwarte komedie/satire.

Allereerst is daar dat fantastische camerawerk, wat je doet geloven dat de film in één lange shot is opgenomen. Dit is veel meer dan slechts een gimmick of leuke stijltoevoeging, voor mij is het zelfs het fundament van de ‘livefilm’ die het hierdoor geworden is. Als je je alleen al bedenkt hoeveel precisie en vakmanschap hierbij om de hoek komt kijken… Dat staat bijna haaks op het eindresultaat, waarin je soms het gevoel krijgt naar een soort van experiment te kijken. Enigszins onvoorbereid, vol met improvisatie-achtige toevoegingen. En dat terwijl het dat allesbehalve is. Een beetje lastig te omschrijven, maar het wekte exact de gewenste sfeer op.

Overigens, probeer deze film te kijken zonder pauze. Zelden wekte de biospauze meer irritatie op dan bij het kijken naar Birdman; het enige echte ‘c(k)ut-moment’ van deze mooie filmavond.

Wat verder positief opvalt is hoe echt alle acteurs excelleren. De rol van Keaton natuurlijk, doordrenkt van zelfspot. Maar ook Norton die weer eens een verpletterende indruk achterlaat, zoals hij dat in het verleden vaker deed. Birdman zit daarbij vol met prachtige oneliners en messcherpe dialogen die je op het puntje van je stoel houden. En dat alles gegoten in een creatief scenario waardoor ik echt het gevoel kreeg naar iets unieks te kijken. Zelden kwamen stijl en inhoud zo goed samen als in dit meesterwerk.

Want inhoud en diepere lagen zijn volop aanwezig. En als ik dan toch iets negatiefs moest noemen, dan zou het zijn dat de aanwezige kritiek soms wat subtieler verpakt hadden kunnen worden. Anderzijds, satire aan het adres van Hollywood, showbizz, social media, smartphone-cultuur, oppervlakkigheid, maar ook de sneer richting mensen die hunkeren naar succes en alleen met zichzelf bezig zijn kunnen me niet vaak genoeg benadrukt worden. Het stoorde daarom uiteindelijk niet, maar ik kan me voorstellen dat de film voor sommigen soms wat te moralistisch wordt.

De beleving van de film wordt verder versterkt door de geweldige, chaotische drumsoundtrack, die goed aansluit bij de mentale staat van de hoofdpersoon en perfect matcht met het hele ‘alter-ego-gegeven’. Het versterkt de strijd die Keaton continu met Norton, de recensente en vooral met zichzelf voert en draagt bij aan het kloppende geheel. Wat overigens een mooie vondst is, is dat je deze drummer een paar keer in beeld ziet verschijnen.

Nee, Birdman kent voor mij eigenlijk geen minpunten en krijgt dan ook de volle mep. 5*. Het is dat ik nooit zo met lijstjes bezig ben en mijn top 10 niet echt bijhoud, maar Birdman zou daar eigenlijk hoog in geplaatst moeten worden.

Knap gemaakt biopic.

Wat mij betreft is dit hoe films uit dit genre moeten zijn: rauw, echt en de hoofdpersoon niet (misplaatst) als een held neerzettend. Integendeel...

Ik ben eigenlijk niet eens echt fan van Hazes' muzikale reportoire, maar kon toch helemaal meeleven met deze film. En dat is zeker de verdienste van Koopal. Natuurlijk is het (niet zo leuke) leven van deze volkszanger opzich al een interessant uitgangspunt, maar de manier waarop de regeisseur speelt met de drie gekozen tijdspaden is uitermate knap gedaan. Nooit had ik het idee naar makkelijke 'bruggetjes' te kijken, terwijl de verbanden tussen de perioden juist goed naar voren komen. Dit vond ik het beste van de film, maar ook het acteerwerk verdient natuurlijk een pluim.

Of zijn leven hier overdreven/eenzijdig vertelt wordt, weet ik eigenlijk niet precies. Daarvoor ben ik niet goed genoeg op de hoogte. Het voelt in ieder geval niet zo aan en dat is een pré. Het enige waar ik wel mijn twijfels over heb, is de rol van Rachel in deze film. Die komt wel heel positief voor de dag.

Anyway, verder is dit gewoon een goede film geowrden. En dat had ik eigenlijk niet verwacht...

4*

Een uniek project waar ik toch wel erg naar uit keek en wat op voorhand helemaal in mijn straatje leek te liggen. En die gedachte is uitgekomen kan ik wel zeggen. Erg mooi om te zien hoe een 'simpele' film met nauwelijks een plot, echte diepgang en exceptionele gebeurtenissen toch zo boeiend kan zijn. Het was voor mij heel even inkomen bij de jongere Mason, maar zeker naarmate zijn leeftijd vordert werd ik er helemaal ingezogen. Ondanks dat de Amerikaanse subcultuur dan ver van mij af staat kon ik me toch wel goed identificeren met Mason en ook zeker wel met z'n vader. Inderdaad dwaalden mijn gedachten wel eens terug naar mijn eigen situatie. En ook na de film bleef ik nog wel even in gedachten verzonken, op een breder vlak.

Dat de productietijd van de film daadwerkelijk 12 jaar was, lijkt op voorhand toch wel het grootste paradepaardje van Boyhood en ik was een beetje huiverig dat alleen daardoor de 5*-reviews je om de oren vliegen in de media. Wat opzich niet eens gek is, maar ik wil als kijker ook dat dit unieke project mij wat extra's oplevert. En dat doet het! Het komt allemaal zo ontzettend natuurlijk over. Mason die (waarschijnlijk) zo'n beetje zichzelf speelt en ook de ouders doen het meer dan uitstekend. Het is dus niet alleen een gimmick, maar je krijgt daadwerkelijk het idee naar iets unieks te kijken.

Waren er ook mindere aspecten? Niet echt. Hooguit de wat gemakkelijke muzikale ondersteuning en de wijze waarop deze niet echt goed samensmelt met het beeld. Niet verrassend om in dit project weer Arcade Fire voorbij te horen komen, een band die toch wel erg goed past bij een dergelijke melancholische film. Zeker ook als je hun songteksten en intenties goed kent. Ik als fan van het eerste uur kan daar over meepraten.

Al met al geef ik de film 5*. Filmisch mag het dan niet baanbrekend zijn allemaal, maar ik ga hier toch even voor de magistrale ervaring, het unieke uitgangspunt en het gevoel dat de film bij mij wist te creëren.

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij Broken. Als aandoenlijke en een tikkeltje beklemmende coming of age film, vanuit de beleving van Skunk zeg ik: erg goed. Maar als drama in zijn geheel vind ik de film, met name op het einde, doorschieten en net tekortkomen.

Voor een groot gedeelte volgen we Skunk; een lief, onschuldig en eerlijk meisje in haar overgang van basisscholier naar puber. De beslommeringen die dat met zich meebrengt komen erg mooi en naturel naar voren, niet in de laatste plaats door haar voortreffelijke spel. Haar eerste vriendje Dillon, gesprekken met haar vader, haar plaats in het gezin en het stiekem verliefd zijn op de leraar etc.: al deze zaken worden voortreffelijk in beeld gebracht. Ze kloppen gewoon.

Maar daarnaast is er die broeierige setting in dat buurtje van Skunk, waarin we ook (veelal vanuit haar perspectief) kennis maken met de problemen en ernstigere zaken die de mensen elkaar aan doen. Dat daar wat ellende bij komt kijken wil ik best geloven, maar hierin slaat de film enigszins door waardoor het bij vlagen onzinnig, geforceerd en zelfs een tikkeltje ongeloofwaardig aan gaat voelen. Ook komen bepaalde voorvallen gewoon niet lekker uit de verf, omdat de focus van de film te veel op Skunk ligt. Zo wordt met name het verhaal rondom Rick te oppervlakkig en vluchtig gebracht om goed in mee te kunnen gaan, wat vervolgens ook consequenties heeft voor de impact van de toch heftige gebeurtenissen op het einde. En zo stapelt de ellende zich maar verder op en is de fijne balans ineens compleet zoek. Het naar kitsch neigende slot (droom/bijna-dood-beelden) werkt verder ook al niet geheel bevredigend.

Toch kan ik er al met al nog best een krappe 3,5 * aan kwijt hoor, voor dit toch wel interessante en naar meer smakende filmdebuut. Maar er had wat mij betreft meer in gezeten. Ik sluit niet uit dat we dat in de toekomst nog gaan zien van Norris!