Opinions

Goede en interessante film met uitmuntend acteerwerk.

Uiteraard begin ik met het benoemen van het spel van Fassbender. Hoe hij de eenzame, verslaafde en gefrustreerde Brandon neerzet is in één woord fenomenaal. Daar heeft hij overigens lang niet altijd woorden voor nodig. Zijn gezichtsuitdrukking en houding verraden vaak genoeg over zijn gemoedstoestand en het is ontzettend knap om te zien hoe dat naarmate de film vordert steeds een tikkeltje intenser wordt. Ik had geen idee dat hij hiertoe in staat was. Ik heb een paar films gezien met Fassbender in de hoofdrol, maar als je hem bijvoorbeeld in Eden Lake aan het werk ziet dan is het allemaal maar doorsnee. Zo'n rol als deze is hem blijkbaar op het lijf geschreven. Nu ook snel maar eens Hunger gaan bekijken.

Naast dat het acteerwerk voor mij het grootste gedeelte van de film maakt, zitten er op filmisch gebied ook een aantal zeer interessant geschoten scènes in. De meest in het oog springende was voor mij de hardlopende Brandon. Maar zo waren er nog wel meer. Ook de beklemmende muziek vond ik een pluspunt.
Dat Shame een zeer vakkundig gemaakte film is neemt niet weg dat het hier en daar een beetje langdradig wordt. Natuurlijk ontkom je bij het neerzetten van een verslaafde niet aan een bepaalde sleur en terugkerende rituelen, maar er had wat mij betreft iets meer 'verhaal' aan toegevoegd kunnen worden. Zo had ik het bijvoorbeeld niet vreemd gevonden als Brandon zijn baan op de tocht zou komen te staan. Alleen al die porno op zijn PC was al aanleiding tot wat meer onderzoek geweest. En zo kan ik nog wel wat toevoegingen verzinnen om het geheel wat vlotter te maken.

Ik vond het verder niet storend dat de zelfmoord van zijn zus wordt 'gebruikt' om de film een bepaalde richting op te duwen. Ik denk dat ernstig verslaafde mensen zoals Brandon inderdaad alleen maar door middel van een bepaalde gebeurtenis wakker geschud kunnen worden. Wat ik verder fijn vond is dat er weinig bekend werd gemaakt over de achtergrond van broer en zus. Daar heb ik als kijker liever zelf een idee bij. Overigens zie ik het einde van de film als volgt:
Na de zelfmoordpoging van zijn zus is het duidelijk dat Brandon inziet dat het zo niet verder kan (dat interpreteerde ik op deze manier door met name de scène waarin hij wanhopig en huilend in de regen ter aarde stort) en dat hij zijn situatie wil gaan verbeteren. Dat hij die plannen heeft blijkt ook al uit de scène waarin hij al zijn spullen weggooit overigens. Op het laatst, in de metro, lijkt het erop alsof hij bewust niet achter de vrouw met wie hij veelvuldig oogcontact heeft aangaat. Hij wil het zo niet meer. Of iemand als Brandon dit allemaal zo maar even (zonder hulp) kan veranderen is een tweede...

Al met al een erg goede film. Hier en daar dus wat traag, maar over het algemeen bleef ik toch geboeid kijken en heb ik met name van het acteerwerk kunnen genieten. Waar ik mij ook mee heb vermaakt is dat er een aantal nietsvermoedende stelletjes hun valentijnsdag/valentijnsdate bij deze film wilde vieren. Het 'wat een kutfilm' was dan ook veelvuldig te horen tijdens de aftiteling, in de zaal waar ik gisteren zat.

4*

Nét weer wat beter dan Prisoners.

Ja, deze regisseur ligt mij wel. En als hij op deze voet doorgaat, dan komt dat meesterwerk vanzelf een keer. Kan niet missen! Deze uiterst sfeervolle film 'Sicario' nadert voor mij perfectie, maar is dat nog net niet.

Laat ik beginnen met wat me zo aanspreekt aan Villeneuve en Sicario in het bijzonder. Allereerst vind ik het fijn dat ook hier niet al te veel concessies aan 'Hollywood' gedaan worden. Gewoon gedropt worden in een (fase van een) verhaal, niet of nauwelijks uitleg aan de hand van voice-over of flashbacks, rauwheid, geen happy ends of andere misplaatste zoetsappigheid etc. Laat ik het 'een volwassen manier van films beleven' noemen.

Dan is daar natuurlijk de samenwerking met Roger Deakins, laat dat vooral in stand gehouden worden! Want wat komen stijl en inhoud ook hier weer goed samen. De rust in de beelden, het spel met licht en de fijne details: deze stijl ligt mij gewoon erg goed. Hoe Deakins bijdraagt aan de sfeer (net als in Prisoners) is ongelooflijk knap. Tel daar ook nog eens de beklemmende score bij op, die echt boven de middelmaat uitstijgt, en je hebt op audiovisueel gebied genoeg te genieten. Hoogtepunt van de film, op dit gebied, is voor mij toch Juarez en grenspost.

Maar goed, de reden waarom Villeneuve mij tot op heden geen waar meesterwerk voorschotelt zit 'm toch in de inhoud. Wat hij van mij wel eens los zou mogen laten, is de enigszins geforceerde 'zoektocht naar die pakkende plottwist en finale'. Nou is dat hier al veel minder aanwezig, dan bij Prisioners. Vandaar ook dat ik Sicario net beter vind. Meer straight forward, minder 'whodunit' en gepuzzel. Maar toch hoop ik dat dit nog verder afneemt in de toekomst. Daarbij mist 'Sicario' net dat stukje echte onderhuidse spanning en heb ik toch het idee dat de invalshoek (vanuit Emily Blunt) en uitwerking t.o.v. de misdaadbestrijding nóg pakkender en beklemmender uitgewerkt zou kunnen worden.

Maar, zoals gezegd. Er is hoop dat het ware meesterwerk van Villeneuve nog wel eens gaat komen.
Voor nu 4,5 *

P.s. Wat is die Del Toro hier goed op dreef zeg.

Ik kan helaas niet helemaal meegaan met de lof die deze film krijgt.

Het begon vrij aardig allemaal. De drama-kant voerde de boventoon (sowieso heb ik de gehele film nooit echt kunnen lachen) en het kwam, mede door alle psychische- en familieproblemen, lekker rauw over. Ik wist helemaal niks over deze film verder, dus had geen idee wat me te wachten stond. Dat resulteerde in een voor mij fijn voortkabbelende film waarvan ik nog niet wist waar het heen zou gaan. En dat beviel prima! Ik had allerminst het gevoel te kijken naar een romcom... Positief dus!

Maar dan... Eigenlijk gaat het voor mij mis vanaf het moment dat het dansgebeuren geïntroduceerd wordt. Dat is namelijk het moment waarop de richting van de film ineens duidelijk wordt. Vervolgens volgt die onnatuurlijke scène waarin Tiffany binnen komt storen nadat Pat zijn afspraak niet is nagekomen en alles wat daaruit voortvloeit om te kunnen eindigen in een voorspelbare en zoete finale. En zo zit je dan ineens toch naar een duffe romcom te kijken. En dat voelde voor mij niet lekker. Ik kreeg nu ineens het gevoel alsof er geforceerd met de standaardformule aan de haal is gegaan, om maar eens anders dan anders te zijn.

Het acteerwerk was verder wel prima in orde. Hier en daar wat overacting, maar nooit storend. Lawrence vond ik zeker goed, maar ook weer niet meer dan dat. De Niro viel me ook weer eens positief op, maar die speelt weinig anders meer dan dit soort rollen dus echt verrassend was het ook weer niet.

Nee ik kan er al met al toch niet meer dan 2 * aan kwijt. Zeker niet heel beroerd, maar het had zoveel meer kunnen zijn.

Dit is toch wel erg slecht zeg.

Sowieso heb ik in deze film het slechtste acteerwerk ooit mogen aanschouwen, namelijk de rol van de jonge Waldemar. Dit kon toch echt niet zeg, heb me dood gelachen. Maar ook de oude Waldemar krijgt een onvoldoende. En vele bijrollen ook. Wat te denken van de tenenkrommende 'Duitsers' (want dat waren ze niet echt.). En dan die laatste scène met die twee jochies, sowieso een einde wat te belachelijk voor woorden is. Nee, de enige die nog enigszins door de beugel kon, was Rika.

Maar het lag niet alleen aan het acteerwerk, maar misschien nog wel meer aan de dialogen. Je mag dit van sommigen hier niet zeggen, maar dit valt me echt in heel erg veel Nederlandse films op. Hoe plastic de teksten wel niet zijn en hoe stroef ze lopen. Nee dit was lachwekkend.

Verder heb ik het niet zo op boekverfilmingen. En waarom dat is, wordt ook in deze film weer duidelijk. De film neemt veel te veel hooi op zijn vork om het gehele verhaal van het boek te kunnen vertellen. Het zit veel te vol gepropt met gebeurtenissen. Het springt maar in de tijd en vergeet wat meer de diepte in te gaan. Van mij had het gehele oorlogsaspect zo geschrapt kunnen worden in deze film. Dan had de rest wat meer uitgediept kunnen worden. Maarja het hele boek moet er in hè..

Hij stond al lang op mijn 'nog-te-zien-lijst' en het is er eindelijk (met veel uitstellen) van gekomen. Maar wat viel dit tegen zeg. Oh, schiet me ineens nog die eindscène op de boot te binnen. Wat zag dat er slecht uit zeg, gênant gewoon.

Al met al een echte prul. En dan te bedenken dat ik recentelijk wel weer twee heerlijke films uit België heb gezien (Rundskop en Hasta la Vista). Daar kunnen ze het blijkbaar wel of hebben ze wat meer artistieke vrijheid/meer budget wellicht..

Maar goed, nooit meer Sonny Boy voor mij!

1*

Spring Breakers; echt zo'n film die wel op mijn 'nog-zien-lijstje' staat, maar steeds werd uitgesteld. Dat hele SpringBreak gebeuren trekt me eigenlijk niet, de cast stond me tegen en het quasi-intellectuele geneuzel wat hier dagelijks voorbij kwam werkte ook al niet echt mee. Na Hans Teeuwen's fragment (Zomergasten) van Korine was mijn nieuwsgierigheid toch gestegen en besloot ik met deze te beginnen.

En dat bleek een goede keuze! Want Spring Breakers is mij zeer goed bevallen en heeft gezorgd voor een geweldige filmervaring. Beetje bij beetje werd ik in de film gezogen, tot ik op een gegeven moment helemaal in de (gewenste?) vibe opging. Visueel is de film echt prachtig en bijna alle shots lijken even treffend. De zeer mystieke en buitengewone sfeer is er één die mij uitstekend lag, mede ook door de soundtrack die uitstekend matcht met de beelden. Soms lijkt het zelfs andersom en waan je je in een uitgerekte videoclip. Allemaal geen probleem, als het je zo aanspreekt!. Komt nog eens bij dat ik eigenlijk geen dubstep(Skrillex)liefhebber ben. Laat staan van Britney Spears. En hoe kan het dan toch dat die Spears scène een kippenvelmoment oplevert?!

Inhoudelijk deed Spring Breakers mij niet veel. Wat Korine hier nou mee wil zeggen (als hij dat al wil) werd mij niet duidelijk en interesseert me verder ook weinig. Daar vind ik het de film ook niet naar. Ik zie gewoon het verhaal van vier studenten die willen ontsnappen uit hun alledaagse sleur, waarbij de stijl uitstekend aansluit op de substance; een fantasierijk geheel waar ik door werd gegrepen. Maar dan puur op sferisch gebied. Ook het acteerwerk vond ik in orde trouwens, iets dat me positief verraste.

Ik kan hier toch echt wel 4,5 * aan kwijt. Al is het alleen al door de vreemde vibe waar ik na de film in bleef hangen en het feit dat het Korine gelukt is om van zoiets oninteressants als Spring Break een dergelijk fijne filmervaring te maken. Herziening kan ik me dan ook zeer goed voorstellen. NW lijkt toch wat minder gek, dan ik in eerste instantie dacht

Aardig filmpje met vooral een leuke eerste helft. Paar keer goed kunnen lachen om oneliners van Vincent. Wat ik beduidend minder goed vind is eigenlijk het hele idee waar de film naar toe werkt (zie ook de filmtitel): dat geneuzel op school over die heilige, wat eindigt in Oliver's speech over zijn buurman. Zoiets trek ik niet, het voelt gewoon veel te geschreven/geforceerd aan. Drama-kant komt sowieso minder goed uit de verf dan de humor-kant. De momenten waarop het gewoon klein gehouden wordt en de film zonder al te veel ontwikkeling in de plot voortkabbelt zijn het beste.

Wel nog 2,5*. Als geheel toch nog net genietbaar.

Deze gisteren voor het eerst gezien en tja... Hier is eigenlijk alles al wel over gezegd denk ik zo. Ook ik sluit me bij de meesten aan. Schitterend mooie beelden, lekker sfeertje/stijltje en broeierig (en goed) eerste uur.

Daarna wordt het me veels te rommelig en vind ik de introductie van het vijfde bemanningslid een slechte keuze. Dit had de film niet nodig, naar mijn idee. Had de focus maar gewoon op het psychologische aspect gehouden. Gek genoeg had ik dat ook veel spannender gevonden. Dat horror-achtige einde draaide wat dat betreft ook de spanning de nek om, het kon me niet bekoren.

Toch nog wel 3*