Opinions

Een uitstekende documentaire die vierenhalf uur weet te boeien maar nergens echt uitblinkt. Maar enorm degelijk gemaakt, goed opgebouwd met veel afwisseling en hij bevat een aantal gedurfde standpunten die hem toch boven de betere middelmaat uittillen.
Al bij al vond ik Speer toch nog steeds met de nodige sympathie geportretteerd, de conclusie van de film leek me zo'n beetje dat hij overal van op de hoogte had kunnen zijn, maar dat hij zich ervoor heeft afgesloten om zijn grote dromen te kunnen verwezenlijken. En dat hij om dezelfde reden bevelen heeft gegeven waarvan hij wist dat ze niet op een menselijke manier konden worden opgevolgd, maar door het uitbesteden van de uitvoering zijn geweten min of meer rein wist te houden. In die zin is hij misschien wel het ultieme type van de architect, want ook nu zijn er weinig sterarchitecten die zich iets aantrekken van de manier waarop hun prestigeprojecten in China bijvoorbeeld tot stand komen, als ze hun prachtige droombeeld maar gerealiseerd kunnen zien. Hoe schuldig kun je zo iemand dan noemen, dat is een fascinerende vraag waar deze film bewust de aanleiding toe is. Speer als de Foster of de Koolhaas van zijn tijd die zich spijtig voor hem in het foute kamp bevond? Ook niet, zijn rol als minister van bewapening kan in geen geval goedgepraat worden of verklaard met deze benadering. De film lijkt te suggereren dat hij aanvankelijk goedbedoelend verstrikt is geraakt en door de demagogie van de nazi's overtuigd zelf een van de ergsten onder hen geworden is.

Het knapste aan dit docudrama vind ik de gesprekken met Speers kinderen, die inderdaad elk hun eigen kijk hebben, maar ook hun eigen wijze om met hun verleden om te gaan, de aandachtige kijker krijgt hier als het ware nog een film in de film voorgeschoteld . De gespeelde scenes zijn degelijk maar erg klassiek en de goede acteurs missen vaak toch wel de nodige fysieke gelijkenis met hun personage. Na een paar uur is die kloof wel gedicht, maar het verzwakt de film toch wel, zeker als afgewisseld wordt met authentiek beeldmateriaal. Michael Pas speelt ook uitstekend, en we zullen maar hopen dat zijn schabouwelijke uitspraak van het Duits bij het personage hoorde .
Het best vond ik het eerste deel omdat me dat persoonlijk het meest aangreep en fascineerde (Germania getuigt van grootsheidswaanzin, maar niet meer dan de bouw van de Sint Pieter, de piramides of Hausmann-Parijs, en de vraag is zelfs of de bouw ervan überhaupt meer kwaad had aangericht als die andere voorbeelden, waarvan we collectief negeren wat ze in hun tijd betekend moeten hebben), de rest is interessant en boeiend.

De eerste film van Tarkovsky die ik zie die niet alleen intrigerend, mysterieus en wondermooi is, maar waar ik ook door geraakt werd. De koppen van die drie mannen alleen al verdienen 5 sterren, de prachtige beelden en de spanning (spanning! in een Tarkovsky-film!) geven hem zijn top tien plaats.
Deze film zegt mij trouwens veel meer zonder al die esoterische interpretaties, maar dat is natuurlijk mijn keuze. Een klein woordje kritiek wel nog voor die monoloog van de vrouw op het einde waarin ze benadrukt dat het niet gemakkelijk is om te leven met een stalker: dat was niet nodig, en verknoeide even de mystiek van de hele film. Maar gelukkig kwam die glazen-scene dan nog, zodat de logica gelukkig terug helemaal zoek was.

Na 26 jaren in mijn leven ben ik dan toch eens aan Star Wars begonnen - ik heb altijd wel gedacht dat het iets voor mij was, die reeks, maar er nooit toe gekomen. De eerste film viel me echter best tegen: ik verwachtte een ontspannende film zonder al te veel niveau met spannende vechtscenes en cool design, maar zag vooral een saaie, lelijke film. Er gebeurt ook heel weinig, alles is opvallend on-episch (eigenlijk zijn er maar een handvol personages en worden de problemen wel heel erg simpel opgelost, nooit had ik het gevoel van ´oei, dit komt niet meer goed´) en behalve het grote ruimteschip zaten er ook weinig coole designs in de film. Darth Vader is uiteraard cool, maar goed, dat was niet echt meer een verrassing (ik heb de films dan wel nooit gezien, maar heb niet op een andere planeet gewoond, dus iets weet ik wel van Star Wars), en ook R2D2 vond ik wel een geinig concept. Maar voor de rest: lelijke landschappen, lelijke designs, en eigenlijk ook lelijke mensen. Ach ja, heb wel wat moeten lachen hier en daar

Waar ik de eerste drie films een beetje teleurstellend vond (weinig episch gehalte, vaak teleurstellende setdesigns, erg vrijblijvende karakters en wezens, te simpele verhaallijntjes), doet deze het stiekem gezegd toch een pak beter. Het verhaal is een lachertje, maar eigenlijk niet veel slechter dan in episode 4-6. De personages komen echter veel beter tot hun recht omdat er deze keer eindelijk echt nagedacht is over kostuums e.d. (koningin Amidala bijv.). Daarnaast zijn de settings niet alleen veel indrukwekkender, maar ook nog eens duidelijk beter ontworpen. Jar Jar Binks is een ergerlijk figuur, maar niet erger dan Chewbacca - beiden werken me op de zenuwen, maar zijn op zich wel sympathieke wezens.

Negatieve punten zijn er echter wel genoeg: de digitale animatie is behoorlijk lelijk, en de film is gewoon op zich niet goed genoeg. Het verhaal is boeiend, maar lijkt te veel een inleiding op wat nog moet komen, met een paar scenes die op zijn Spielbergs enkel dienen om wat extra spanning in te bouwen onderweg (de podrace is cool, maar heeft eigenlijk in deze film niet veel te zoeken). De personages aan de goede kant zijn een pak boeiender dan Luke, Han en Leila, maar die aan de andere kant zijn teleurstellend (vooral Darth Maul doet het echt niet) - hoewel ik die kerels van de Federation wel plezant vond. Dat Yoda plotseling belangrijk zit te doen in de Jedi raad is ook zonde, zo is dat personage in episode 5 en 6 helemaal niet bedacht - maar wel begrijpelijk. Blijft enkel nog het slechte acteerwerk van vooral de nevenpersonages (ik vond Anakin, Amidada en Kenobi best doenbaar, het zijn vooral Anakins moeder en de vele karikaturale personages die het er slechter afbrengen).

Al bij al dus een aangename film, mist de spontaniteit die de eerste drie ondanks de vele gebreken toch wisten te redden, maar anderzijds worden hier ook een aantal gebreken opgelost. Leuk entertainment!

Met deze film begint het echt treurig te worden met de Star Wars serie. Eindelijk is er budget en is er een verhaal dat de titel 'Star Wars' waardig is, met grote conflicten, veldslagen enz, de personages staan ook allemaal op punt en zijn sterk genoeg voor dit soort van goed-slecht epos, en voor het eerst zijn de decors ook echt goed bedacht, interessante afwisseling van architecturale stijlen en sferen zodat je eindelijk echt gelooft dat er een enorme beschaving tussen die sterren woont - en net dan laat al de rest het afweten. Zo'n beetje de slechtste dialogen uit de filmgeschiedenis, een afgrijselijk slechte romance, oerlelijke digitale animatie, zwakke soundtrack en slechte acteurs. Waar ik in de eerste trilogie de zwakte van veel elementen nog als een deel van de charme kon zien, is het hier gewoon een puur gebrek aan talent en aandacht - daar heb ik geen begrip voor

De film begint dan nog redelijk sterk, en ook het deel op Kamino vond ik knap (geweldige planeet is dat). Intussen lopen Anakin en Padmé wat de schmieren in lelijke Toscaanse decors, maar goed, kon ik nog verdragen. Ook de scenes in de machinefabrieken op Geonosis zijn eigenlijk best goed. Maar dan die ontknoping, aiaiai, wat een gedrocht. Ook hier is het stadion als locatie behoorlijk cool, alleen lelijk uitgewerkt, maar die wezens, de gevechten, het totale gebrek aan geloofwaardige opbouw,...

Dat Yoda komt meedoen vond ik wel goed, zie je eindelijk wat hij waard is (als je dit vergelijkt met de zogenaamd 'epische' duels tussen Luke en Darth Vader, dan kun je enkel schamper lachen met het amateurisme van episode 4-6), maar waar dient het allemaal toe... Allemaal erg weinig overtuigend.

Maar ik blijf wel geboeid, benieuwd hoe in episode 3 de brug gemaakt gaat worden. Grotendeels zal het wel een open deur worden, na alle lijntjes die al perfect gelegd zijn, maar er zit toch weer al drie jaar meer ervaring tussen - misschien toch nog een góede film om deze tot nu toe toch erg zwakke reeks af te sluiten?

Opvallend en onverhoopt, de Star Wars sage eindigt (ja, ik vind dit het einde) met een film die behoorlijk goed is! Ok, het heeft er ook mee te maken dat ik na vijf films de zwaktes wel zo'n beetje ken en heb leren verdragen, maar de donkerheid en het sadisme die in deze film zitten helpen ook een heel eind. Je mag er niet te lang bij stilstaan want zo geloofwaardig is het allemaal niet, maar binnen de Star Wars logica vind ik het echt wel goed, en zit deze film boordevol interessante tragiek. Daar komt bij dat er zoveel gevochten wordt dat de acteurs geen tijd hebben om slechte dialogen op te zeggen, maar vooral dat de gevechten echt wel goed zijn hier, dat de ruimteschippen en vooral de decors er echt cool uitzien (vooral de interieurs eigenlijk - wordt nooit veel over gezegd, maar die zijn meestal veel knapper dan de digitaal geschilderde steden en landschappen). De muziek is opnieuw niet bijzonder (daar is de eerste trilogie toch echt pakken beter, hier wordt gewoon voortgeïmproviseerd op dezelfde drie themaatjes), maar de film staat er. Ik zaag zelf niet over het feit dat het allemaal zo voorspelbaar was (dat Palpatine de Emperor zou worden dacht ik al vanaf episode 1, maar ik neem maar aan dat dat ook de bedoeling was, anders hadden ze hem toch minstens een beetje een andere stem kunnen geven en wat minder bleek kunnen maken), dat hoort bij de charme van deze film: je weet hoe het eindigt, maar je weet nog niet juist hoe het daartoe gaat komen. En dat dan zien uitkomen, dat geeft een interessant gevoel van voldoening

Met mijn groot hart wil ik hier dus best een 3,5 voor geven - ik heb me echt geamuseerd en amper geërgerd, en voor het eerst was ik best wel mee in de hele Star Wars mystiek. Heb zowaar zin gekregen om episode 4 nog eens te zien - maar ga er toch nog even mee wachten, kwestie van dat nieuw gewonnen vertrouwen niet meteen terug de grond in te boren

Tweede etappe in mijn Star Wars kennismaking, en hee, wat een verademing! Waar de eerste film een lelijk hoopje amateuristische rommel bleek te zijn, is dit eigenlijk zelfs bijna een straffe en strakke film! Hoogtepunt is jammer genoeg ook het begin: knappe scenes in de sneeuw en met de grondaanval van de Empire meteen ook de coolste designs: absoluut prachtig deze robots! Nog steeds geen echt epische veldslag, maar eindelijk kon je echt de dreiging van Vaders leger voelen. Vervolgens zakt de film wat weg, want Han en Leia zijn echt rotpersonages die me geen ene moer kunnen schelen, dus hun hele gedoe interesseerde me helemaal niks - echter wel leuke decors in Cloud City. De introductie van Yoda redt de film echter: een geinig en toch mysterieus personage. De ontkoping viel me lichtjes tegen (had er al zo veel parodieen op gezien dat dat ook bijna niet meer anders kon) maar het belooft allemaal wel voor het vervolg.

Ben na twee films niet echt teleurgesteld, maar had het B-gehalte toch iets lager verwacht en op iets meer epische duels en veldslagen gehoopt. Het is ook opvallend duidelijk dat er behalve de films niet echt veel nagedacht is over de hele wereld van Star Wars, behalve wat simplistische conceptjes die op een A4´tje passen: als je dit vergelijkt met Middle Earth heb je toch niet veel meer dan een amalgaam van wezens zonder meer betekenis of achtergrond, er wordt van planeet naar planeet gehopt zonder dat je ooit het gevoel hebt dat er een echt universum ontworpen is, en het beetje mythologie en geschiedenis dat erin zit stelt erg weinig voor. Ik vermoed dat ze dat met episode 1 tem 3 wel wat rechtgezet zullen hebben, maar voorlopig heb ik niet de indruk dat er echt veel meer aan is dan wat vreemde wezens die met laserlichtjes op elkaar schieten en in coole tuigen rondvliegen, en af en toe eens uitstappen in een woestijn, een ijsvlakte, een regenwoud, of een soort vliegende stad. Intellectuele luiheid noem ik zoiets!

Maar het is wel allemaal leuk amateuristisch, ik amuseer me voorlopig nog wel.

Terug wat minder dan het tweede deel (na ja, het vijfde), met dezelfde opmerkingen plus het feit dat een aantal leuke ideeën uit The Empire Strikes Back gewoon terugkeren en er niet veel nieuws bijkomt (de Ewoks als belangrijkste nieuwe idee doen het gewoon niet echt). Wel worden een aantal herhalingen wat beter uitgewerkt: het vliegen doorheen de Death Star is hier veel cooler dan in A New Hope en ook het duel tussen Vader en Luke werkt hier beter dan in The Empire Strikes Back. Maar het blijft een zwakte hoe er zo weinig frisse nieuwe ideeën blijken te zitten in deze hele reeks: alles wat een keer werkt, wordt vervolgens gewoon herhaald. Het feit dat de Emperor nu meedoet vond ik interessant, maar het wordt nooit echt duidelijk wat deze oude kerel nu zo machtig en boosaardig moet maken. Wel cool waren de vliegscenes tussen de bomen.

Na drie films blijft mijn oordeel staan: ontspannend voor een keer, maar eigenlijk zijn het toch gewoon slecht gemaakte filmpjes met een leuk basisidee dat meer en meer uitgemolken wordt in plaats van dat het ontwikkeld wordt tot een echt indrukwekkend episch verhaal. De grote strijd tussen de Empire en de rebellen wordt zelden meer dan een vechtpartij op de speelplaats, nergens krijgt het enorme dimensies die de films pretenderen te hebben.

Ik ben nu wel benieuwd hoe de volgende drie films gaan zijn, als die zo veel slechter zouden moeten zijn

Een paar grappige momenten, maar over het algemeen een saaie film. Het rommelde ook aan alle kanten, de hele film loopt stroef en zelf de ontknoping is niet spetterend. En klunzende mannen zijn soms onweerstaanbaar grappig (bijvoorbeeld Robin williams die in Fisher King alle video's laat vallen, ik zeg maar iets) maar als het niet grappig is, dan is het ook ineens beschamend niet-grappig. En werkelijk alles is voorspelbaar (zeggen dat het een parodie is is echt te gemakkelijk om te verbergen dat ze gewoon alles pikken of nadoen uit andere films) Ik geef toe dat ik soms wel moest glimlachen (dat paard vond ik bijvoorbeeld erg leuk) maar lang niet vaak genoeg om dit een geslaagde film te noemen. 1.5 sterren.

Wat een geweldige film! In het begin is het allemaal wat saai en voorspelbaar (wel leuk, maar niet echt speciaal) maar de finale in de storm is absoluut fenomenaal! Absurd, grotesk, halsbrekend, en het blijft maar duren, echt super. The General is een mooie film met veel goede vondsten en een veel sterker verhaal, maar dit stuk film is gewoon net zo meesterlijk. Perfecte timing en ongelooflijk grappig. Chaplin mag de inhoud en de emotie hebben, Keaton heeft het spektakel, de chaos en de onweerstaanbare humor .

Prachtige film van Altman, die zich helemaal afspeelt in één ruimte. De personages zijn erg mooi uitgewerkt, en hoewel er in feite niets gebeurt (tot aan het einde dan, een einde waar ik nog niet zeker van ben of ik het wel zo goed vind, maar onverwacht was het in elk geval) Je zou het een aanklacht tegen de waanzin van de oorlog kunnen noemen, maar in feite is het gewoon het verhaal van vijf mensen die continu met elkaar moeten omgaan en die door het gebrek aan afwisseling, en het feit dat ze zichzelf willen bewijzen (manifesteren) psychisch een beetje in de problemen komen. De oorlog komt eigenlijk enkel naar voren in het feit dat ze inderdaad in het leger zitten, maar vooral in de briljante begin- en eindgeneriek, met beelden van een perfect gedrild elitekorps dat een parade uitvoert (en waar de ironische Altman even terug tevoorschijn komt, in een film die me eigenlijk voor de rest nogal a-typisch lijkt voor zijn oevre)

Een indrukwekkende film. Visueel overdonderend, inventief, mooi, soms zelfs ontroerend. Het verhaal is even onrealistisch als pakweg een Illias, maar als je aanvaardt dat realistische personages en verrassende wendingen niet noodzakelijk zijn om een interessant verhaal te vertellen kun je er ontzettend van genieten. De film zit vol met typische elementen en conventies die je inderdaad al tig keer eerder gezien hebt maar die zo sterk zijn dat ze wat mij betreft eeuwig gebruikt kunnen worden.

Waar ik wel een probleem mee had is het feit dat de film op sommige momenten erg stroef verteld wordt, men slaagt er niet echt in om de vele sterke scenes met elkaar te verbinden tot een vloeiend geheel. Bovendien zijn de poppen prachtig, maar de kleine beperkingen die de animatiemethode heeft komen soms iets te veel naar voor. De houterige bewegingen hebben een mooi effect, maar bij de zogenaamde actiescenes vallen ze soms zwaar door de mand. In een poppenkast doet dat er weinig toe, maar in een film als deze is het wat stupide.

Maar voor de rest geen problemen, een uitstekend experiment, deze film. Ik ben uiteraard niet akkoord met wat Onderhond beweert over Burton poppen, maar deze film vormt wel een waardig alternatief.

Erg mooie, trage, dromerige film waar al te veel over geschreven is hier, zodat ik niet meteen de neiging heb daar mijn persoonlijke ontboezemingen nog aan toe te

voegen . De film is een heerlijke, kabbelende ervaring op de grens tussen tristesse en zomers geluk (dat laatste vooral in het eerste deel natuurlijk). De paar momenten dat het langzame tempo even onderbroken wordt (schitterend hoe door montage en cameravoering drie keer ineens een korte versnelling in de film gestoken wordt, zo vluchtig dat het al voorbij is voor je het door hebt) als er een dramatische gebeurtenis passeert, tillen de film uit boven de zuivere schoonheid en maken er een ontroerend en realistisch meesterwerk van.

Nog steeds een van mijn favoriete animes, en een van die films die net onder mijn top tien zweven . Ik ben verliefd op dit soort verheerlijkingen van de 19e eeuw, die weinig met de realiteit te maken hebben maar des te meer met een geïdealiseerde droomwereld waarin de banaliteit die onze dagelijkse omgeving kenmerkt afwezig is: huizen zijn kolossale paleizen, statige burgerwoningen of scheefgezakte arbeiderskwartieren, de industrie bestaat niet uit de saaie machinedozen waar we het nu mee moeten doen, maar is één groot krakend, piepend, draaiend en vooral stomend geheel van enorme tandwielen, uitlaatkleppen en vooral veel stalen vijzen, mensen bewegen zich voort met grote fietsen, stoomboten en uiteraard zeppelins en luchtbalonnen. De meeste science fictionwerelden bestaan uit snelheid, glas en afgelikt design, maar halen het haast nooit bij de heerlijk nostalgische toekomstbeelden uit deze film. Dus, samengevat: met zo'n setting kan een film voor mij eigenlijk al niet veel kwaad meer doen.

Tweede punt: deze film bevat een van de heerlijkste jongensverhalen die ik ken. Het plezier dat ik haal uit het bekijken ervan, is vrijwel puur kinderlijk, en dan loop je natuurlijk snel het risico voor simplistisch uitgemaakt te worden. En dat is de film ook, maar wél op een volstrekt eerlijke manier: een jongen die uitvindingen doet, in allerlei avonturen verzeild geraakt, heldhaftig en intelligent allerlei zaken oplost, als enige personage zijn integriteit weet te behouden en bovendien een meisje redt: nobelprijzen zullen er nooit voor uitgereikt worden. Maar ik vind dat de film er probleemloos mee wegkomt. Bovendien zijn bepaalde benaderingen wel origineel. Het einde, hoewel spektaculair, is eigenlijk niet bijster heldhaftig, want erg veel wordt er niet gered. De moraal is kinderlijk (maar overstijgt net de doorsnee keukenfilosofie), maar raakt wel een belangrijk en niet te negeren vraagstuk aan, en een echt antwoord wordt er bovendien niet gegeven (een optimistische kijk op wetenschap krijg je niet echt, maar pessimistisch evenmin, als je de aftitelingsbeelden bekijkt).

Maar bovenal is het gewoon een enorm spektaculaire film, met schitterende locaties, mooie actiescenes en indrukwekkende animatie, ondersteund door niet al te subtiele maar effectieve muziek. Dat de beelden prachtig zijn is uiteraard een open deur.

Als ik mijn favoriete anime zou moeten benoemen, zijn er momenteel vier kandidaten: deze, Totoro, Ghost in the Shell 2 en Hotaru no Haku. Vier totaal verschillende films, en alvast een mooi bewijs van de veelzijdigheid van de Japanse animatie (want dat zijn dan nog alleen maar mijn persoonlijke favorieten )

Een fascinerende film alweer, maar ik vond dat Kim Ki-duk deze keer echt wel zwaar over de schreef ging met de hoeveelheid geweld. Ik kan ertegen, maar als je in elke scene wel een vechtpartij verwerkt heeft dat geen enkel effect meer en wordt het eerder saai. Een aantal scenes steken ver boven de rest uit, en dat zijn juist die momenten waarop hij zijn intussen beproefde recept van contrasterend geweld en tederheid bovenhaalt. Ik vond ook een aantal nevenverhalen totaal irrelevant en te banaal in vergelijking met de rest, terwijl het hoofdverhaal en dat van het meisje en haar Amerikaanse vriend wel ijzersterk overkwam. Ook filmisch komt diezelfde wisselvalligheid naar voren: het grootste deel is vrij gewoon (dat stoort me trouwens niet) maar op sommige momenten slaagt hij er toch in om bloedmooie beelden te tonen.

Ondanks die kritiek ben ik wel blij dat ik de film gezien heb, hij heeft zeker iets te vertellen en is emotioneel erg knap uitgewerkt. Knappe film dus, maar hij mist de subtiliteit en de klasse van Kim's echte meesterwerken. 3 *

Wat een miserabel slechte film - de slechtste die ik in lange tijd heb gezien. Ik probeer het uit te weg te gaan, dit soort misbaksels, maar ik was een beetje in de waan gebracht door de internet-hype en had zin in een onverwachte film - beter oppassen volgende keer! Ik ken Snyder niet, ik denk dus niet dat ik van vooroordelen kan beticht worden, en had ook geen enkele verwachting over noch verhaal noch stijl, maar dat heeft niet mogen baten: het is allemaal om te huilen.

Ik ben dan ook oprecht verbaasd dat de film toch nog hardnekkige fans schijnt te hebben die het ook nog eens serieus menen. Ik bedoel, de hele film is gewoon een lege huls, en dan nog lelijk ook. Niet enkel lelijk, daar kan nog over gediscussieerd worden, maar hij heeft gewoon visueel helemaal niets te bieden... Geen enkel origineel idee, zelfs geen enkele indrukwekkende set of ook maar één enkel moment dat een beetje tot de verbeelding spreekt. De actiescenes zijn trouwens erg saai en voorspelbaar en zelden indrukwekkend - en veel te snel voorbij. Ik kan best wel genieten van een goede actiefilm, maar dan wil ik zien dat er met liefde aan gewerkt is door iemand die van film houdt en weet hoe hij de kijker aan het scherm kan kluisteren en indruk moet maken - en niet de indruk hebben dat de regisseur net een boterham met kaas was gaan eten.

Maar ondanks die totale onbenulligheid, barst de film gewoon van opgeblazen pretentie, muziek, camera, voice over, acteren: alles is zo geweldig serieus en bombastisch dat het gewoon zielig wordt... Ik bedoel, als je dan een camp film wilt maken over wijven die draken en nazizombies bestrijden, maak het dan minstens nog een beetje grappig! En doe niet alsof je zonet filmgeschiedenis geschreven hebt... Nu ja, in mijn geval misschien wel: ik kan me op dit moment geen slechtere film meer herinneren dan deze - dat is natuurlijk ook een mijlpaal!

Of het een typische film voor mij is weet ik niet goed, maar ik heb er erg van genoten . Een prachtige, in se totaal absurde setting, interessante psychologische relaties, heel mooie beelden (voornamelijk van zand, maar wel ongelooflijk mooi, haast abstract) en toch ook best spannend. Ik vond de film eerst te lang duren, maar naar het einde valt dat toch nog mee, omdat de film een andere richting bleek uit te gaan dan ik had verwacht, en op die manier inderdaad meer tijd nodig had.

Knappe muziek ook, niet mooi, maar wel effectief. Wat de film nu juist wilt zeggen weet ik niet goed, een misvormde geest zou er een sadistische allegorie op het huwelijk in kunnen zien, maar ik hou het toch maar bij een interessante haat-liefde verhouding, en een bespiegeling over de eenvoud van het bestaan en de leegheid van sommige levens. De echte Freud zou er uiteraard veel meer in zien, maar dat is zijn probleem .

Spectaculaire film met schitterende beelden en fantastische geluidseffecten. Daarnaast slaagt hij er ook in om de hele rit door geloofwaardig (nu ja, binnen het genre dan toch) en meeslepend te blijven (ruimteschepen en duikboten hebben het voorrecht dat ze door hun totale isolatie altijd geweldig spannende en interessante conflicten oproepen, en films die ik meestal non stop van op het puntje van mijn stoel bekijk). Het einde, nu ja, ik kon er nog wel in meegaan. Het is een stijlbreuk, geloofwaardig in geen geval, maar als je de film met een meer symbolische ingesteldheid bekijkt, werkt het absoluut. Het levert een kruising op tussen Gollum en 2001 A Space Odyssey, en dat is niet voor herhaling vatbaar, maar voor één keer is het goed .

Ozon begint langzaam geniale proporties aan te nemen, hoe meer films ik van hem zie, hoe beter ze worden . Ook deze dus, een erg subtiel gesofisticeerd filmpje dat prachtig speelt met je verwachtingen, met conventies en rare wendingen, en tegelijk even rustig verteld wordt als kabbelend water of zoiets. Wat de film vooral schitterend maakt is hoe je voelt met hoeveel liefde hij gemaakt is, met hoeveel oog voor detail, met hoeveel (erg fijne) humor en finesse. Het is geen groot verhaal en heeft ook geen enkele pretentie in die richting, meer zelfs, Ozon schrikt er niet voor terug banale en voorspelbare elementen erin op te nemen (uiteindelijk zit je in het hoofd van een schrijfster van boeken als 'Dorwell wears a kilt', nogal logisch dat de personages dan stereotiep zijn en de moordplot ongeloofwaardig. Maar je krijgt wel een geweldig genuanceerd beeld van het echte hoofdpersonage, een van de sterkst uitgewerkte karakters die ik al in een film heb zien voorbij komen. ). Maar daarnaast zitten er heel veel fijne vondsten in (ik ga niet zitten opsommen, maar ik heb regelmatig tijdens de film zitten denken 'wat een geweldige vondst' ) en is het camerawerk heerlijk. Ik heb nu al spijt dat ik de vertoning van Les Amants Criminels en 8 Femmes heb gemist, maar in ruil zal ik 5 x 2 maar eens opnieuw gaan bekijken, wedden dat die ineens stukken beter is dan ik me herinner .