Opinions

Leuk hoor. Lekker tempo en leuke setting. Spanning is goed, ik bleef met gemak geboeid kijken. Gore is OK. Onderhoudende afvalrace, soms voorspelbaar, maar soms ook helemaal niet. 3,5 sterren.

gisteren op tcm. ze zenden daar nu ook al films uit van eind jaren tachtig.

aardige film met leuke momenten. grappige verwijzingen naar andere misdaadfilms.

toch is dat niet genoeg. de meeste grappen zie je mijlen ver van te voren aan komen. de loyaliteit die de vito en piscopo voor elkaar hebben, werd zo gebracht dat ik er een beetje misselijk van werd.

2 sterren.

Mwa, viel me wat tegen. De gore is niet onaardig, maar veel beter gedaan door mannen als Fulci die uitbundiger en creatiever was. Het verhaal is een continue herhaling van zetten, waardoor het nogal saai wordt. Toch is het ook ten dele wel een bijzonder werkje, zo ook het wat vage eind. Nogal onevenwichtig dus. 2,5 sterren maar.

Zeker wel. Vind dit niet alleen de leukste musical ooit (de liedjes zijn heerlijk; grappig, hoog meezing gehalte en leuk geschreven of gewoon bloedmooi), maar ook de beste fantasy ooit. Heerlijke kostuums en prachtige decors zorgen ervoor dat je je echt in Oz waant. Net zo overtuigend als de CGI in alle films van nu. Tel daar het geweldige gebruik van technicolor bij op en je hebt een film die eruit ziet van enkele tientallen jaren oud (ipv bijna 70 jaar).

De cast is geweldig. The Wizard of Oz, de vogelverschrikker, de blikkenman en de leeuw worden allemaal gespeeld door de beste komieken van die tijd (wie kan die leeuw met dat strikje in godsnaam weerstaan)? De heks is een van de beste filmschurken ooit (heeft voor veel films die erna kwamen de toon gezet) en Garland is zeer goed gecast als Dorothy. Ze kan goed zingen, is aandoenlijk als jong meisje en tegelijk speelt ze een zeer volwassen rol.

Verder is het tempo ongekend hoog. Van het ene (deel van het) land, naar het andere. Een stormvloed aan personages er gebeurt van alles en toch wordt het nooit te veel. Ken weinig hedendaagse films met een hoger en efficiënter tempo dat zo goed werkt.

Er zijn wat moraaltjes te ontdekken (is ook zo'n beetje eigen aan sprookjes (en de moraal van het verhaal was)), maar is nooit storend en nooit te opgedrongen.

Kijken deze film!

Beetje slappe hap. Saai voortborduursel op de geweldige Monsterclassics uit de jaren '30. Weinig sfeer en geen memorabele griezel. Er worden pogingen gedaan the Wolfman diepgang te geven (ala Frankenstein), maar dat lukt voor geen meter. Vond hem niet ergerlijk en gelukkig licht vermakelijk op momenten, maar dat was het wel. 2,5 sterren.

Chaplin doet heel hard zijn best serieus drama aan de man te brengen. Hij waarschuwt het publiek alvast; ‘ik zit er niet in en het is een serieus drama’. I.a.w. je kan nu nog weg. In deze film is Chaplin heel nadrukkelijk op zoek om iets te maken zonder (al te veel) humor. Na tientallen shorts en een aantal lange speelfilms was dit duidelijk een punt in zijn carrière dat hij het belangrijk vond om aan het publiek en zichzelf te tonen dat hij meer kon. Hiervoor had hij al in meerdere films zoals A Dog’s Life of the Kid aangetoond dat ie komedie en drama op een unieke manier aan elkaar kon verbinden, iets wat hij later in zijn carrière nog verder zou perfectioneren (City Lights, Modern Times). Maar hier wilde hij nogmaals drama brengen en niets anders.

En het lukt w.m.b. redelijk goed, al moet ik daar direct bij vermelden dat de meeste van zijn andere films eenvoudigweg beter zijn. Er wordt een liefdesromance gepresenteerd dat door 3 of 4 belangrijke spelingen van het lot verstoord wordt. Vond het wel boeiend, maar echt geraakt werd ik niet. Er zijn momenten dat het feit dat er niet in gesproken kan worden voor en tegen de film werkt. Er zijn momenten waarin er druk gepraat wordt, maar Chaplin wijselijk geen tekstbordjes laat zien. Het gaat er namelijk ook niet om wat er precies gezegd wordt (dat is toch al zo ongeveer duidelijk), maar hoe de personages daarop reageren. En doordat er niets gezegd wordt, kun je je daar beter op concentreren. Maar er zijn ook momenten dat het wel belangrijk is om te volgen wat er besproken, de meer plottechnische ontwikkelingen en dan werkt deze kunstvorm niet meer.

Vond het een dappere poging van Charlie Chaplin (hoewel je ook zou kunnen beweren dat het ijdelheid was die hem dreef), maar echt bijzonder wordt het niet. Bovengemiddelde eigenlijk de hele speelduur. 3,5 sterren.

Goede film, hoor. Verhaal is in de basis misschien vrij standaard, maar Kai War Wong geeft het door zijn personages zo sterk uit te werken, een diepgang mee die deze film echt ver boven de gemiddelde meuk uithaalt. 'As Tears Go By' is een combinatie van een coole misdaadfilm, een romantisch drama en een film over onophoudende vriendschap. De slowmotion beelden zijn af en toe prachtig en de foute muziek (een Chinese versie van Take My Breath Away denk ik met name aan) wordt op een vreemde manier onweerstaanbaar. Andy Lau speelt de pannen van het dak trouwens. Schrijnend dat Bangkok Dangerous bijna een kopie is van deze film. 4 sterren.

Geweldig tijdsdocument. Als documentaire niet zozeer ontzettend geslaagd, maar als registratie uniek. Hoogtepunten waren Havens, Cocker (waar ik inmiddels een hekel aan heb) en Hendrix. Vond de interviews en dergelijke wel aardig, maar de optredens was wat dit memorabel maakt. 4 sterren. Het scheelt ook behoorlijk dat ik van de muziek houd.

Net niet. De gehele speelduur had ik het idee dat er een geweldige film op de loer lag, maar dat komt er eigenlijk nergens echt uit. Vond het acteren van die twee meisjes nogal onevenwichtig. Sellers is altijd leuk. Zowel de humor, als het coming of age gebeuren is niet onaardig, maar het komt niet los. Vond het wat standaard en op de vlakte blijven. De film doet qua sfeer wat Frans (Ballon Rouge, Les Quatre Cents Coups) aan op de momenten dat de meisjes hun spelletjes spelen en op die momenten is de film op zijn best. En eigenlijk ook wanneer Sellers in beeld is, is de film prima genietbaar. Dat zijn op zich genoeg momenten, maar echt bijzonder wordt het ook dan niet en daaromheen zit ook wel wat vermoeiend gedoe. 2,75 sterren.

Bovengemiddelde blockbuster. De film heeft het ergens in zich om een van de betere zombiefilms te zijn, maar dat is World War Z uiteindelijk zeker niet.

Het verhaal is heel eenvoudig in 6 blokken verdeeld. De ellende begint snel en escaleert al even snel. Dat vind ik dus echt prima. Karakterontwikkeling komt gaande weg wel. Liefst niet te veel (maar graag wel een beetje). Wat volgt zijn verschillende blokken die eigenlijk nogal als los zand overkwamen. Heel wisselend van niveau ook. Zo komt de scène in Zuid Korea nogal onbeholpen en eigenlijk goedkoop over, terwijl het stuk in Jeruzalem zeer fraai en spectaculair is. Het laatste deel in het WHO gebouw zit daar dan weer tussenin en doet wat meer oldschool aan.

Ik vind het een leuk idee om een blockbusterzombiefilm te maken als alternatief op de vele goedkope of in elk geval goedkopere producties. En hoewel het sterker en sneller worden van de zombies ook gewoon een waarneembare trend volgt, vond ik ook dat een goede keuze. Het razend snelle escaleren van de situatie wordt er geloofwaardig mee. Tot slot was het ook interessant om te volgen wat zo’n epidemie op wereldwijde schaal doet, dat heb ik nog niet eerder gezien.

Wat ik jammer vond is dat de actie en de gore dood gemonteerd wordt. Je ziet vaak gewoon nauwelijks wat er gebeurt. Nogal flauw. Ik vind Forster sowieso een heel matig regisseur die vanwege de veelzijdigheid van zijn projecten vooral laat zien dat ie eigenlijk helemaal nergens goed in is. Dit vind ik wel zijn beste film tot nu toe. Jammer van het duidelijk op succes hopende vrij open einde aanvoelt als de afronding van een hoofdstuk i.p.v het einde van een film. Gemengde gevoelens dus 3 sterren.

Leuke afsluiter van een trilogie, waar pas bij het derde deel duidelijk wordt dat de verbintenis veel verder gaat dan het eten van een ijsje. Het gaat in alle delen over mannen die maar lastig volwassen willen worden (zoals Simon Pegg hier, Nick Frost in Hot Fuzz en beide mannen in Shaun) of daar juist zo’n serieuze invulling aan geven dat ze het er op een andere manier lastig mee krijgen. Die mannen moeten zich zien te redden in een klein en afgelegen dorpje overgenomen door zombie’s, sekteleden of aliens. En dan heb ik het niet eens over het gebruik van dezelfde acteurs, of de vele running gags zoals de verwijzing naar kleuren van de Cornetto’s, het springen over hekjes of de bijrol van een gokkast.

Wanneer je op een gegeven moment op een leeftijd bent dat je weet dat je jeugd voorbij is, zal je (hopelijk niet te vaak), misschien vooral als man toch eens weemoedig terugdenken aan een tijd die toch wel erg leuk was. En misschien probeer je met een aantal vrienden zo nu en dan die tijd weer een beetje her te beleven. En daar zit het leuke in van the World’s End; het herkenbare. In de film is dat natuurlijk uitvergroot zoals het hoort bij zo’n komedie. Pegg speelt een leuke rol, maar zijn vier vrienden zijn helaas ietwat kleurloos. Dat was natuurlijk de bedoeling, maar wellicht had er wat meer variatie in die rollen gekund. Als je dan toch op stap gaat met je oude vrienden, maak er dan ook wat van.

Net op het moment dat je je begint af te vragen in welk van de 12 kroegen er iets gaat gebeuren waardoor de sfeer omslaat, vindt er iets plaats dat je compleet zal verrassen, tenminste als je het niet van te voren al wist. Bij mij was dat gelukkig niet zo. De film kon het wel gebruiken, al wist ik aanvankelijk niet zo goed wat er van vond. Uiteindelijk past het natuurlijk goed in het drieluik. Ik vond dit plan bijna net zo briljant, als in Shaun of the Dead, waarin het enige is dat ze zich kunnen bedenken na het uitbreken van de Zombieapocalyps, om zich schuil te houden in de lokale pub en onder een biertje te wachten tot alles overwaait. Hier is nadat blijkt dat het stadje (en misschien) wel de wereld is overgenomen door Body Snatchers, natuurlijk het enige dat men zich kan bedenken, om te doen alsof er niets aan de hand is en de kroegentocht ondanks alles af te maken. How's that for a Slice of Fried Gold. Het is dan ook een van de weinige films waarin onlogisch gedrag van de hoofdpersonages alleen maar versterkend werkt.

Niet alle scènes werken even goed, maar het merendeel wel. Shaun of the Dead vind ik met enige afstand de beste van de drie, maar de andere 2 delen vond ik allebei wel de moeite waard. Ondanks alle gebeurtenissen in de film, kon ik het na het einde niet laten om contact op te nemen met wat vrienden om eens een goede kroegentocht te houden.

Eigenlijk vooral een heel andere film van Aronofsky dan voorheen. Minder poeha en minder (technische) trucjes. Grappig om te zien dat een deel van zijn aanhang dan meteen afhaakt. Ook deze film is erg indrukwekkend in beeld gebracht, maar wat minder opzichtig dan zijn voorgaande werk. Ook deze film heeft zware thema's, maar is wat aardser dan zijn andere werk. En ja, er wordt ook nog indrukwekkend in geacteerd.

Film heeft dan eigenlijk vooral op gebied van drama en karakterontwikkeling ontzettend veel te bieden. Als je daar niet zo veel mee kunt, houdt het misschien wel snel op. Maar ik vind het een van de meest indrukwekkende films van de laatste 10 jaar op dit gebied. Ik vond het dan ook een schitterend drama over aftakeling, eenzaamheid en verlangen naar respect. Film behandelt wat zaken die wellicht cliche zijn op papier, maar dat hier nooit worden. The Wrestler deed me hier en daar denken aan Five Easy Peaces, qua sfeer vooral ook. Aronofsky toont zich hier (wederom) een volwassen en veelzijdig regisseur, maar op een andere manier dan dat hij dat al deed. 4 sterren.

Er zijn een stuk of tien films van Hitchcock die net zo gemakkelijk deze titel hadden kunnen dragen. Hitch kiest ervoor om het enige waargebeurde verhaal in zijn oeuvre deze titel mee te geven. Alsof ie de ernst van de situatie wilde benadrukken.

Het waargebeurde levert een compleet andere film op dan pakweg Cary Grant die zijn onschuld op het hoofd van George Washington probeert veilig te stellen. Het is de regisseur dus ernst en hij wil dit zo realistisch mogelijk aan de man brengen. Wat betreft dat realistische, hink ik op twee gedachten. Alles wat Fonda gebeurt nadat ie is opgepakt, op het bureau, de reactie van de agenten, in de rechtszaal etc. etc. vond ik volledig geloofwaardig (en eigenlijk ronduit sterk). Alles op het thuisfront een stuk twijfelachtiger. Zo is Fonda wel erg rechtschapen en is zijn privésituatie (op geldproblemen na) wel erg ideaal. Dat is de manipulator in de maker, hij vond dit vast nodig voor het contrast. Het verhaal op zich is boeiend genoeg, het 'wat-als-het-mij-zou-gebeuren' gevoel is een belangrijke troef. De impact op de vrouw vond ik dan weer wat overdreven, die heeft wel erg snel bij tegenslag een psychose. Sowieso vind ik het dramatische wat overdreven. De hele situatie is zeer onfortuinlijk en erg vervelend, maar dit soort dingen gebeuren helaas. Zeker gezien de uiteindelijke afloop is het uiteindelijk niet meer dan frappant. Als ie nu nog 10 jaar onschuldig had vastgezeten... Hitch brengt het dus ietwat bombastisch, maar de uitwerking is dat uiteindelijk niet. Eerder ingetogen en geloofwaardig met het oog op realisme, al weet je nooit waar feiten ophouden en fictie begint.

Fonda helpt de geloofwaardigheid wel echt de goede kant op. Wat een goede acteur is dat toch eigenlijk. Reken hem nooit echt tot mijn favorieten, maar dat is dus misschien wel niet helemaal terecht. Vooral in de scènes waarin ie niets zegt wordt duidelijk hoe goed ie is. Zijn lichaamstaal om zijn gedachten te illustreren is echt meesterlijk. Verder wordt Hitchcock wel eens verweten op deze site, dat ie visueel niet veel voorstelt. Hij komt inderdaad meestal niet met veel visuele poeha als doel op zich. Zijn klassieke degelijkheid mag je van mij als saai beschouwen. Maar als je niet ziet hoe effectieve beeldtaal deze film bijvoorbeeld heeft, mankeert je wat. Achteloos. De camerastandpunten zijn steeds precies goed. De schaduwen perfect uitgemeten, de scèneovergangen zo efficiënt als maar kan. Echt erg goed en het ondersteunt ook nog het verhaal.

Deze komt net niet in mijn Hitchcock top 10. Erg sterke film maar weer van de meester. 4 sterren.

Dit vat het eigenlijk wel goed samen.

Muziek en acteren is echt wel een klein beetje achterhaald (hoewel Laurence Olivier wel een klasbak is, natuurlijk), maar de film heeft iets onweerstaanbaars. Het blijft een geweldig verhaal, hoewel niet eens alles optimaal is uitgewerkt, over een onmogelijke liefde, zielsverwantschap, klassenverschil, wraak en afgunst. Zwaar gedramatiseerd, maar ook innemend. 90-take Wyler, maakt iets moois van deze grootse film (qua thema). Het einde is overigens prachtig.

Ambitieuze Earp vertelling. De keuze om bijna het hele leven van W. Earp te doorkruisen is interessant, maar pakt uiteindelijk niet zo goed uit. Het is interessant omdat we eindelijk ook eens wat dingen te zien krijgen die niet iedereen al weet, maar daar moet direct bij aangetekend worden dat het ten koste gaat van focus en lang niet alles even boeiend was. Costner heeft meerdere prima rollen gespeeld, maar over het algemeen vind ik hem maar een dweil, zo ook nu. De dichtsmeer muziek was compleet out of style en het verhaal wordt rommeliger naarmate we meer in de buurt komen van de beroemde climax. Een fatsoenlijke toedracht of achtergrond van de legendarische vete wordt niet met de kijker gedeeld. “Wyatt Earp” heeft meerdere prima scenes, visueel is het dik in orde, maar uiteindelijk weet de film slechts sporadisch te boeien. Aan het begin van zijn carrière maakte die Kasdan nog prima films, dat is volgens mij alleen maar minder geworden. 2,5 sterren.