Opinions

Deze film is echt heel anders dan ik had verwacht op basis van de omschrijving. Ik houd hier wel van, maar als je echt een volledig realistische film wilt, dan is dit niks voor jou. Het surrealisme maakt deze film uiteindelijk echt heel mooi en sterk.

Gaandeweg begon ik langzaamaan te vermoeden dat beide hoofdpersonen wel eens in een ander jaar zouden kunnen leven , en ik vond het heel mooi om te zien hoe ver dat eigenlijk ging en hoe mooi rond dit is uitgewerkt.

En dat terwijl ik aan het begin van de film juist twijfelde of dit wel een film zou zijn voor mij doordat het wat langzaam ging en ik ook geen fan was van hoe ze de alligator vonden.

HBO Max markeert deze film trouwens als horror/drama, maar dat horror vond ik niet perse passend (ik houd niet echt van horror namelijk).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Zin in een romcom?

Fans van Sophie Kinsella en romantische komedies opgelet: vanaf morgen draait Can You Keep a Secret? in de bioscopen. Sophie Kinsella staat erom bekend boeken te schrijven vol romantiek en humor. Dit is niet haar eerste boekverfilming. Na Confessions of a Shopaholic is het nu de beurt aan de roman Hou je Mond! Ik heb het boek niet gelezen, daarom zal ik boek en film niet met elkaar vergelijken.

Waar gaat het over?

Can You Keep a Secret? gaat over Emma. Ze houdt niet van vliegen en haar pitch is niet goed gegaan. Ze tankt zich vol met alcohol, en na wat turbulentie en het gevoel dat ze dood gaat biecht ze al haar geheimen op aan de passagier naast haar. Niet wetende dat ze deze reis prima zou overleven, en dat deze man de baas is van het bedrijf waar ze werkt. Op hilarische wijze hint deze sexy Jack te pas en on te pas naar de geheimen die ze heeft verteld. Ondertussen heeft hij echter ook geheimen.

Je ligt in een deuk

Direct vanaf het begin lig je in een deuk. Met een Sophie Kinsella boek als basis voor deze film kan dan ook niet anders dan dat er een hilarisch script ligt, welke gelukkig goed uitgevoerd worden door Alexandra Daddario en Tyler Hoechlin. Tyler Hoechlin zullen velen waarschijnlijk kennen als de broody Derek Hale uit Teen Wolf, maar mensen: wat kan hij toch ook schattig lachen.

Een echte romcom

Halverwege worden de grappen situaties steeds meer serieuzere situaties en werkt de film naar de climax toe. Natuurlijk zie je veel dingen al van mijlenver aankomen en bevat Can You Keep a Secret? heel wat clichés. Maar als je fan bent van romantische komedies ga je hier zeker van genieten.

Conclusie

Can You Keep a Secret? bevat alles dat een romantische komedie moet hebben. Van een klunzige leuke meid, tot een knappe, gevoelige man, en gekke sidekicks. Enorm veel humor en veel momenten om bij te zwijmelen. Natuurlijk bevat de film ook cliche’s en is het soms over de top – dat hoort een beetje bij het genre -, maar weet hier en daar ook te verrassen. Dit is de ideale romcom voor dit koude najaar.

Positieve recensies

Het heeft even geduurd, maar ook ik heb eindelijk Captain America: Civil War gezien! Ik had er sowieso al zin in, maar toen las ik ook nog eens positieve recensies (al was die van Daphne iets minder positief, maar wel fantastisch om te lezen). En dat was niet alles; in die recensies werd namelijk gezegd dat Black Panther leuk was en ze waren ook erg enthousiast over de nieuwe Spider-Man. Mijn interesse werd nog eens extra gewekt! Zeker omdat ik baalde dat er alwéér een nieuwe Spider-Man zou zijn.

De eerste helft

De eerste helft van Captain America: Civil War heeft duidelijk een heel andere vibe dan de tweede helft, laat ik dat voorop stellen. De eerste helft was zeker niet slecht – hij was erg goed -, maar de tweede helft was zoveel gaver! De eerste helft was echt bezig met het opbouwen van conflict en zaken uitleggen, maar het was wel continu interessant en ik bleef geboeid kijken. De goed uitgewerkte actiescènes zorgden voor genoeg afwisseling. Ook moest ik er nog weer even een beetje inkomen, want de laatste Avengers film zat niet bepaald vers meer in mijn geheugen.

De tweede helft

Toen de tweede helft begon wist ik ook wat ik miste in de eerste helft: humor. De tweede helft had veel meer van de oude bekende humor die hoort bij de Marvel films. Daarnaast kwam in de tweede helft de clash voor met #TeamCap en #TeamIronMan, en daarbij werd onder andere Ant-Man erbij gehaald (leuk om te zien hoe hij opkijkt tegen de andere superhelden) en de nieuwe Spider-Man geïntroduceerd (wat een heerlijk jochie!), die mede voor die eerder genoemde humor zorgden. Heerlijk!

Spider-Man!

Eigenlijk gaf de tweede helft mij eenzelfde gevoel als na de eerste Avengers film; eerst is het raar om al die personages uit – voor je gevoel – verschillende werelden samen te zien, maar daarna zorgt het voor een kinderlijk enthousiasme omdat het zo leuk is om te zien. En ik ben het helemaal eens met de andere recensies, want die nieuwe Spider-Man is echt leuk! Ik kijk oprecht uit naar de nieuwe Spider-Man film. Black Panther doet mij eerlijk gezegd dan weer niet zoveel, maar ach, je hoeft niet iedereen leuk te vinden toch? Wat ik ook bijzonder vind is dat er zo-veel personages zijn, maar niemand overbodig of ondergesneeuwd voelt.

#TeamCap

Maar dan heb ik nog niet zoveel gezegd over het personage wiens naam in de titel van de film staat: Captain America a.k.a. Steve Rogers. Ik hou van hem. Ik was dan ook direct #TeamCap. Ik hou ook van Iron Man, maar Chris Evans doet mijn hart toch iets meer smelten. De uiteindelijke confrontatie tussen Cap en Iron Man vond ik ook superspannend en goed uitgewerkt. Dat vond ik eigenlijk van de hele film; het zat allemaal hartstikke goed in elkaar, waarbij in stappen steeds meer uit de doeken werd gedaan. De film duurt bijna drie uur, maar die wordt goed gebruikt en juist de eerste helft zorgt ervoor dat de tweede helft extra spectaculair kon zijn. Dit is zeker een film die ik nog een keer wil kijken.

The Bad Guy

O ja, er is trouwens nog wel een echte slechterik in deze film, maar deze speelt een veel minder grote rol en is ook niet buitenaards. Het is eerlijk gezegd juist erg leuk om de Avengers tegen de Avengers te zien vechten. Ja, ik hou wel van wat sensatie, haha. Het zorgt voor fantastische actiescènes, goede suspense en meer diepgang. Ik heb niet het gevoel dat ik goed onder woorden kan brengen wat ik van deze film vond, maar ik vond hem echt heel erg gaaf. O, en ik hou ook van Bucky. Ik moest dat gewoon nog even ergens in deze recensie kwijt, haha.

Conclusie

Het eerste deel van de film zou ik maximaal vier hartjes geven, maar het tweede deel zeker vijf, dus uiteindelijk heb ik ervoor gekozen 4,5 hartjes te geven. Captain America: Civil War is een heerlijke film vol actie, humor en een goed uitgewerkt verhaal, waarna ik vol enthousiasme de bioscoop uitgewandelde. Hoewel ik ook van de – soortgelijke – clash in Batman v Superman heb genoten, bewijst Marvel nu toch wel weer mijn favoriet te zijn. Wel zat ik niet helemaal meer in het verhaal; de volgende keer moet ik van te voren nodig weer eens een Marvel marathon doen. Wie doet mee? O, en vergeet niet te blijven zitten als je nog naar de bioscoop gaat (aanrader!), er zijn twee postcredit scènes!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een nieuwe Marvelfilm

Tattarataaaa! – poging tot het uitschrijven van trompet getetter. Marvel introduceert deze maand een nieuwe Marvelheld: Captain Marvel. En hoe toepasselijk: ik keek deze film op internationale vrouwendag. Voorafgaand aan de film had ik mij expres niet ingelezen op welk front dan ook. Ik wilde compleet blanco deze film ingaan; de film over mij heen laten komen. Uiteraard ging ik er wel vanuit dat het weer een goede film zou worden. Immers, het is wel een Marvelfilm.

Welcome to the 90’s

Prachtig is hoe ze het begin van de film / de intro compleet hebben opgedragen aan Stan Lee. Een mooi eerbetoon aan één van de bedenkers van de helden van Marvel.

En dan begint de film. Captain Marvel pakt je direct. Ondanks dat we dit nieuwe personage nog niet kennen – of juist daardoor -, spreekt ze meteen aan. De film speelt overigens af in het verleden. En er had een belletje moeten ringelen op het moment dat er een Blockbusters in beeld kwam. Maar dat belletje ringelde pas toen een zeker personage – met digitale verjongingskuur – in beeld kwam met plotseling toch wel wat meer haar dan hoe we hem hebben leren kennen. Het is het jaar 1995. Dit zien we niet alleen terug in dit personage, maar ook aan de arcade games en de 90’s muziek die in Captain Marvel gebruikt wordt. O, en vergeet die lekker snelle – ahum – computers niet. Heerlijk!

Girlpower!

Captain Marvel is nu officieel de eerste Marvelfilm met een vrouw in de hoofdrol. Ik vertelde je al dat ik de film – eigenlijk geheel toevallig, niet verder vertellen! – op internationale vrouwendag heb gekeken. Dit was passend voor de film. Carol Danvers (Brie Larson) staat namelijk echt haar mannetje en laat zien wat vrouwen waard zijn. Maar ook de andere personages zijn verrassend fijn om naar te kijken. Daarbij springen vooral personages Talos (Ben Mendelsohn) en Fury (Samuel L. Jackson) in het oog met sterke acteerprestaties.

Flerken

Naast dat Captain Marvel een interessante origin story heeft, zij een leuk personage is, en het verhaal afspeelt in de jaren ’90, zijn er ook diverse andere redenen waarom ik deze film zo leuk vind. Eén daarvan is dé kat. OMG, ik hou van die kat, haha. Een geweldige toevoeging, en het beestje neemt zijn eigen humor mee in deze film. Sowieso bevat Captain Marvel humor, dat is één van de karakteristieken bij Marvel. Ook Carol Danvers neemt haar eigen humor mee, samen met haar tegenspelers. Ik heb er weer van genoten. In Captain Marvel komen trouwens ook diverse dingetjes voorbij waar we in de latere films – oké dit wordt verwarrend, maar ik bedoel hiermee de films die al éérder gemaakt zijn, maar dus láter in de tijd plaatsvinden – mee te maken hebben gekregen. En je komt erachter hoe Fury aan zijn ooglapje komt. In één woord: geniaal!

Conclusie

Captain Marvel is weer een heerlijke Marvelfilm, maar dit keer bomvol girlpower. De kat die wordt geïntroduceerd als Goose, is één van mijn favoriete personages. En gezien Captain Marvel zich afspeelt in de jaren ’90, en ik mijn jeugd heb doorgemaakt in de jaren ’90, waren de extra elementen in de film een feest van herkenning. Je doet enkele interessante en leuke ontdekkingen, en tussendoor kun je genieten van actie en humor.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Carrie Pilby

Nadat ik het boek Het (niet zo) coole leven van Carrie Pilby had gelezen, wilde ik natuurlijk ook graag de film zien. De vertaling van het boek verscheen eerder dit jaar, en toevallig verscheen ook de film dit jaar op Netflix. Ideaal voor diegenen die graag beide onder de loep willen nemen.

Inleiding en diepgang mist

Wat ik mij afvraag is of mensen die het boek niet hebben gelezen alles zullen begrijpen. Ik vind het hier en daar namelijk allemaal wat van de hak op de tak gaan. Er mist een beetje inleiding bij sommige dingen. En veel dingen gaan een stuk sneller. Terwijl ik het boek niet geweldig vond, vond ik hem wel beter dan de film. De diepgang die juist zo belangrijk is bij een personage als Carrie mist in de film compleet. Ze komt niet echt over als het onhandige wonderkind. Ik voelde in het boek al bijna geen band met haar, in de film al helemaal niet.

Verschil boek en film

Wat opvalt is het grote verschil tussen het boek en de film. Je herkent het boek er zeker wel in, soms zelfs letterlijk. Maar ze hebben ook veel aanpassingen gedaan. Er zijn scènes/situaties samengebracht, er zijn personages die minder in beeld komen (of zelfs helemaal niet), personages zijn aangepast (Kara is bijvoorbeeld nu Tara, en lang zo intelligent niet meer), en ook toegevoegd, of dat ze juist meer in beeld komen. Een voorbeeld is Cy; ik vond dat hij te weinig in het boek naar voren kwam, dat moeten de makers van de film ook hebben gedacht, want nu heeft hij een grotere rol. Hij is echter een heel ander personage nu, meer een soort hippie. Wat mist, is het hele gebeuren rondom de kerk.

Leuke acteurs

Wat ze goed hebben gedaan is knappe en bekende acteurs strikken voor de mannen die voorbij komen in Carries leven. Colin O’Donoghue (Hook in Once Upon a Time) speelt de rol van professor, Jason Ritter speelt Matt, en mijn persoonlijke favoriet: William Moseley als Cy. Ik hou van William Moseley (zeker in de serie The Royals, check it out als je dat nog niet hebt gedaan!). Jammer genoeg had ik al deze personages wel anders voorgesteld in het boek. Sowieso had de professor veel ouder moeten zijn. Dan zou het verschil in leeftijd veel duidelijker overgekomen zijn, want daar draait het om bij hun twee.

Wonderkind

Sowieso vind ik het in de film niet duidelijk overkomen dat Carrie echt een wonderkind is, en hoeveel problemen ze eigenlijk heeft met de wereld, hoeveel vragen ze zichzelf de hele tijd stelt. Ze hebben een punt op de lijst aangepast naar iets anders zodat haar gedachtegang hardop uitgesproken zou kunnen worden in de film, maar toch komt het niet helemaal van de grond.

Conclusie

Ik ben hierboven veel ingegaan ook op de verschillen met het boek, maar dat komt omdat ik de film nog saaier vond dan het boek. Het boek was stiekem eigenlijk gewoon veel interessanter. Ik denk dat de film beter had gewerkt als het óf meer de diepgang had opgezocht, óf meer humor erin had proberen te brengen. De film is nu vrij plat, en daardoor helaas ook vrij saai.

Het verhaal an sich is goed en spannend, alleen vond ik de film wat traag. Als de pace wat hoger was geweest en misschien iets meer actie had gehad, had ik de film hoger beoordeeld.

De scène in de auto met de agent was overigens wel erg slecht gefilmd... Net een videogame.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een Nederlandse film

Deze maand zijn er weer diverse films verschenen bij Just Entertainment en ik had de eer om een aantal hiervan te mogen bekijken. First up: de Nederlandse speelfilm Casanova’s! Zoals jullie wel weten was ik vroeger geen fan van Nederlandse films. De afgelopen jaren ben ik echter bijgedraaid, want eindelijk lijken Nederlandse films beter en beter te worden. Zo noem ik bijvoorbeeld een Ja, ik wil en Zwaar Verliefd. Ik was dan ook reuze benieuwd naar Casanova’s.

Casanova’s

Waar gaat deze film eigenlijk over? Ik had niet eens de synopsis gelezen, dus het was werkelijk een verrassing. Casanova’s gaat voornamelijk over Bas. Bas is een journalist die niet in the picture staat; zijn eigen baas weet zijn naam niet eens te onthouden. Maar voor de nieuwste opdracht lijkt hij de beste keuze.

Het nieuwste boek van Don Marco gaat namelijk gepaard met een cursus waarbij incompetente mannen worden omgevormd tot ware casanova’s. En Bas, gaat undercover! Naja, voor zover je het undercover kunt noemen, want het enige dat wijzigt is zijn naam en zijn woonplaats. Maar dan is daar ineens zijn jeugdliefde: Roos.

Jim is géén sukkeltje

Casanova’s is leuk om een keertje te bekijken, maar is helaas niet memorabel. Het grootste probleem is eigenlijk de “loser” die moet worden omgevormd tot casanova. Jim Bakkum als nerd is helaas gewoon niet geloofwaardig. Doe hem een lelijke pruik op, een brilletje en wat oubollige kleren, en het is eerder een verkleedpartij dan een geloofwaardige nerd.

Sommige mensen zijn er gewoon niet voor gemaakt om geloofwaardig lulletjes rozenwater te spelen. Ik denk dat een wat minder bekende acteur hier mogelijk wat beter had gewerkt. Jim Bakkum is te bekend als Nederlandse heartthrob en speelt tegenwoordig in praktisch elke Nederlandse film die in de Ladiesnights van de bioscopen belandt. Het is een leuke vent, eerlijk. Maar geknipt voor déze rol? Nee.

Niet memorabel

Zoals ik al zei is Casanova’s leuk om een keertje te bekijken. De andere “incompetente mannen” worden gespeeld door acteurs die daar veel betervoor doorgaan. Gekke of onhandige acties komen bij hun al veel geloofwaardiger over, al blijft het natuurlijk een romantische komedie waarbij gerust ook overdreven wordt. Ook Tygo Gernandt speelt een voor hem op het lijf geschreven rol als dé Don Marco.

Conclusie

Verrassend is Casanova’s absoluut niet. Op een enkele twist na – waar je al vrij snel achter komt – is het verhaal vrij voorspelbaar en cliché. De casting is voor de meeste rollen goed gedaan, maar ik denk dat ze bij een film met een plot als dit helaas de mist in zijn gegaan met Jim Bakkum. Het is een leuke vent en een goede acteur, maar hij is helaas niet geloofwaardig als sulletje dat getransformeerd wordt tot casanova. Toch heb ik wel genoten van Casanova’s, maar memorabel is hij niet. Het einde van Casanova’s past helemaal bij een feelgood film en maakt dat je de film met een fijn gevoel uitkijkt. Luchtig vermaak voor een avond waarop je geen ingewikkelde film wilt kijken.

Center Stage is één van mijn favoriete dansfilms. Center Stage kwam uit in 2000 en was kenmerkend door het gebruik van professionele balletdansers als acteurs. Ik kan niet naar Higher Ground (Red Hot Chili Peppers) en Canned Heat (Jamiroquai) luisteren zonder automatisch aan Center Stage te denken. De einddans vind ik erg goed, de chemie tussen de acteurs is goed, de muziek is goed en het verhaal is leuk.

Ik zette deze film ervoor omdat ik twijfelde of ik deze film al gezien had. Al snel kwam ik erachter dat ik hem al wel had gezien, maar het verhaal niet goed meer herinnerde. Center Stage vond ik geweldig, maar Center Stage: Turn it Up is helaas niet zo geweldig. De hoofdpersoon is mijn grootste irritatiepunt. Ze heeft een kinderlijk stemmetje en haar mond heeft maar één vorm waarbij je continu haar tanden ziet. De acteurs in de film acteren niet allemaal even geweldig, maar je kunt wel zien dat het allemaal professionele dansers zijn en ze dansen dan ook goed. De meeste dansen zijn niet spectaculair, maar net als in de Step Up films wordt het beste bewaard voor de eindproductie, die ook hier het meest indrukwekkend is. Hoewel de film uiteindelijk leuk was om te zien, moet je het echt niet vergelijken met het eerste deel en al helemaal niet met de veel betere Step Up films.

Het begin was cringe, daarna een beetje gek, maar uiteindelijk ook heel mooi.

Hugh Jackman met een matje

In eerste instantie dacht ik dat dit een film zou zijn die een beetje leek op Real Steel, waarin Hugh Jackman ook een hoofdrol speelde met een robot, maar dat bleek het totaal niet te zijn. Hugh Jackman is in dit geval niet eens the good guy, of überhaupt hoofdpersoon. In feite is Hugh Jackman voor de verandering eens de antagonist, met een niet heel erg indrukwekkende rol en een heel lelijk matje…

Een experiment

Wie dan wel de hoofdrol speelt? Voornamelijk natuurlijk Chappie, waar het allemaal om draait. In een wereld waarin tegenwoordig gebruik gemaakt wordt van robots om het recht te handhaven is Chappie een experiment van Deon Wilson (Dev Patel). De eerste robot die voor zichzelf kan denken, net als een mens.

Maar net als een mens begint Chappie als baby. Nee, hij begint niet klein als een baby, zijn lichaam is immers niet zoals die van de mens, maar zijn bewustzijn wel. Net als een baby moet hij leren praten en is hij zeer beïnvloedbaar door zijn omgeving.

Actiefilm over artificial intelligence met humor

Dit gehele feit zorgt dat er in deze actiefilm nog behoorlijk wat humor zit. Ik heb echt enorm gelachen om Chappie! Chappie wordt in de film heel echt neergezet en zelfs zijn bewegingen zijn realistisch en menselijk. Dit hebben ze heel knap gedaan.

Artificial intelligence is overigens een heel interessant thema dat terugkomt in deze film, want zou het mogelijk zijn om robots te ontwikkelen die voor zichzelf kunnen denken of zelfs dat iemands menselijke bewustzijn overgedragen wordt aan een robot?

Vreselijke bad guys

Het is een hele leuke film, maar ik heb ook nog wel wat te klagen. Zo vind ik de bad guys van de film echt verschrikkelijk! De film speelt zich af in Zuid-Afrika en ze hebben ervoor gekozen een Zuid-Afrikaanse rapgroep (Die Antwoord) te kiezen om de slechteriken van de film te spelen.

Ikzelf had al niks met hun muziek (die door de gehele film te horen is), maar ik vind ze ook erg slecht acteren. Wat ze doen is overacteren en daardoor worden hun personages heel erg nep. Daarnaast vind ik het jammer dat ze hun eigen naam (Ninja en Yo-Landi) gebruiken in de film, want het is niet dat ze zichzelf spelen ofzo. Eén groot reclamebord, jammer…

Conclusie

Chappie is een actiefilm die actie afwisselt met een fijne mate aan humor. Robot Chappie wordt geweldig en levensecht neergezet en het verhaal houd je aandacht vast. Jammer vond ik de slechteriken van de film die werden neergezet door rapgroep Die Antwoord. Over overacteren gesproken, ondanks dat ik alles behalve onder de indruk was van het acteerwerk van Ninja en Yo-Landi is de film het absoluut waard om te bekijken. Al is het maar voor robot Chappie en omdat hij zo geweldig neergezet wordt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

En toen gooide ik er weer even een kerstfilm tussendoor. Charming Christmas was in het begin niet helemaal mijn ding, maar uiteindelijk werd het wel een mooie kerstfilm. Het is zeker geen hoogstandje, maar wel vermakelijk als je al die andere romantische kerstfilms al hebt gezien

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Children Act

Toen ik in september een persbericht ontving over de film The Children Act, leek mij dit meteen een bijzondere film toe. Ik keek de trailer en deze wist mij te ontroeren. Helaas kan ik 99% van de tijd niet naar persvoorstellingen toe; vaak vinden deze plaats in of rondom Amsterdam en op doordeweekse dagen. Gezien ik bloggen naast mijn “gewone” baan doe, kan ik zelden tot nooit heen. Dus mailde ik terug dat ik helaas niet kon, maar wel graag aandacht wilde besteden aan deze film. Zodoende mocht ik jullie verblijden met kaartjes voor de film, én kreeg ik zelf ook kaartjes om de film te bezoeken in Friesland.

Arthouse

Helaas is dit het type film dat niet gedraaid wordt bij onze bioscoop. Het is het type film dat je denk ik kunt scharen onder arthouse films. Deze worden bij onze bioscoop bijvoorbeeld eenmalig getoond om een filmhuisavond. Ontzettend jammer, maar dus reisden mijn vriend en ik af naar Leeuwarden om de film te bekijken bij Slieker; een soort bioscoop die juist alléén dat soort films draaien.

Jehova

De hoofdpersoon in deze film is Fiona Maye (Emma Thompson). Ze is een alom gerespecteerde rechter die zo opgaat in haar werk dat haar huwelijk eronder lijdt. We zien enkele zaken voorbij komen, maar uiteindelijk belanden we bij de zaak waar deze film om draait. De zaak waarbij The Children Act / De Kinderwet van toepassing is. Een 17-jarige jongen is Jehovagetuige en weigert wegens zijn geloof een bloedtransfusie die zijn leven zou kunnen redden.

Moreel vraagstuk

The Children Act is absoluut sterk. Zowel qua acteurs als verhaal, als de bijpassende klassieke muziek. Van Emma Thomson en Stanley Tucci konden we dit natuurlijk wel verwachten, maar Fionn Whitehead kende ik nog niet. Hij wist zijn rol echter ook overtuigend neer te zetten. The Children Act is het type film waarbij je nog tijden kunt discussiëren over de inhoud: een moreel vraagstuk. Hoe kijken wij ernaar? Wie mag die beslissing nemen, en waarom? Moet aan de wet vastgehouden worden, of moet er ook gekeken worden naar geloof en gevoel?

Zelf vond ik het wel wat lang duren voordat we kwamen bij de zaak waar het echt om draaide, en het huwelijk en de verhaallijn daarover voelde een beetje als bijzaak. En af en toe had ik het gevoel dat ik dingen niet helemaal begreep of miste, doordat ik niet standaard dit soort films kijk. Ik zal de film ook niet zo hoog beoordelen, omdat de film mij daarvoor een bepaald gevoel moet geven, en dat had ik hierbij niet. Niet zoals ik bijvoorbeeld wel had bij een film als The Imitation Game. Tijdens het einde moest ik wel even een traantje wegpinken.

Conclusie

The Children Act is het type film dat ik niet vaak kijk, maar wel af en toe verwelkom. Het zijn de films die je niet zomaar even tussendoor kijkt voor hun entertainende waarde. Het zijn de films die je doen nadenken. The Children Act is een sterke film met een sterke cast, met een onderwerp waarover je lang kunt discussiëren. De film zal niet iedereen aanspreken. Het moet wel jouw ding zijn. Zijn arthouse films normaal gesproken wel jouw ding en dit soort morele vraagstukken ook, dan is The Children Act zeker het bekijken waard.

Dax Shepard

Maanden geleden alweer was het dat ik een trailer voor CHIPS zag, en direct zette ik hem op mijn to-watch lijst. De trailer was grappig en de film bevat leuke en goede acteurs. CHIPS is een film gebaseerd op de gelijknamige tv-serie uit 1977-1983. Daarnaast zit Dax Shepard aan het roer van deze film (als regisseur, schrijver en hoofdrolspeler), en na het leuke Hit & Run – waar hij ook aan het roer stond – had ik wel vertrouwen in deze film.

Actiekomedie

Het is voor mijn gevoel alweer een hele tijd geleden dat ik een goede actiekomedie heb gezien, maar ik kan oprecht zeggen dat ik ontzettend heb genoten van CHIPS. Ik had verwacht dat het een leuke film zou zijn, maar je weet het nooit zeker totdat de film dat ook daadwerkelijk bewijst.

Lekker gek

CHIPS is een mix van van alles, maar voornamelijk een mix van actie en komedie. Hier en daar is de serie wat bruut – ik noem bijvoorbeeld een onopzettelijke onthoofding – , maar de serie is ook chaotisch – op een goede manier waardoor de komedie versterkt wordt -, en gewoon lekker gek.

Fijne acteurs

Ook op het acteerwerk heb ik niks aan te merken. Michael Peña en Dax Shepard hebben een chemie die van het scherm spat. Uiteraard ook leuk is dat Dax Shepards vrouw, Kristen Bell, een klein rolletje heeft. Ze werken gewoon goed samen. En hoewel hun rollen maar klein zijn, ben ik ook altijd blij met Ryan Hansen en Adam Brody. Allemaal acteurs die komedie goed weten te spelen, maar ook overtuigend passen in een rol met actie.

Conclusie

CHIPS is het best te omschrijven met de volgende woorden: komisch, vol met actie, chaotisch, met mate bruut en crazy. Geloofwaardig? Nee. Serieus? Ook niet echt. Maar dat is ook niet nodig, want je zal genoeg te lachen hebben, en ja, misschien betrap je jezelf er zelfs op met de personages mee te leven. CHIPS bevat sterk acteerwerk dankzij goed gekozen acteurs. Als jij en je partner actiekomedies goed kunnen waarderen is hij ook uitermate geschikt om samen te bekijken. Ik vind het in elk geval een aanrader, en wie weet rewatch ik hem over een aantal maanden eens.

Op naar Pathé!

Eind februari won ik bij Adorable Books kaartjes voor de film The Choice. Deze film wilde ik erg graag zien om twee redenen: 1. Nicholas Sparks films zijn over het algemeen een instant succes bij mij (behalve The Longest Ride) 2. Tom Welling speelt er een rol in en ik kom net van een Smallville binge verslaving af. Bij de winactie moesten we taggen met wie we de film wilden zien, en gezien mijn moeder en ik nodig weer eens samen naar de bios moesten ben ik op 1 maart gezellig met haar naar de Pathé in Groningen geweest.

Hunky dunky

Oké, laat ik dit meteen uit de weg ruimen: Tom Welling is niet meer zo hunky dunky als in Smallville, maar hé, hij is uiteindelijk ook niet de hoofdpersoon en zijn rol blijkt uiteindelijk best irrelevant. Niet dat ik wel meteen weg was van de mannelijke hoofdpersoon… Eigenlijk vond ik hem niet zo knap, en tsjah, dat is toch wel een beetje waar ik ook naar kijk bij de romantische Nicholas Sparks films. Het oog wil ook wat immers. Maar wauw, die acteur heeft mij uiteindelijk voor hem doen smelten! Natuurlijk heeft dit mede te maken met hoe Nicholas Sparks en de schrijvers van de film het personage hebben vormgegeven, maar zeker ook de acteur die het personage uiteindelijk belichaming geeft.

Een formule

De boeken en films van Nicholas Sparks hebben altijd wel een paar specifieke elementen in zich. Zo heb je vaak een verhaallijn over meerdere jaren, soms zelfs bijna een heel leven. Het draait altijd om een fantastisch romantisch verhaal. De twee hoofdpersonen kunnen vaak om een bepaalde reden niet samen zijn. En het bevat vaak een aandoenlijk ouder iemand. Zo ook in The Choice. We zien eigenlijk het moment dat Travis en Gabby elkaar leren kennen tot een jaar of zeven na deze ontmoeting. Dat is dus veel tijd om te beslaan in één film. Soms vond ik dan ook dat het iets te snel ging en had ik soms niet door dat hele stukken tijd overgeslagen waren, terwijl dat toch wel handig was om te weten.

Ontroering en een kritische noot

Ik moet wel zeggen dat ik voor mijn gevoel zat te wachten tot het moment dat ik zou gaan janken, omdat ik wist dat dat zou gaan gebeuren (deze films ontroeren je gewoon), maar het kwam nog vrij laat; op het moment dat de vader van Travis vertelt over waar Travis’ moeder is. Vanaf daar was het op een gegeven moment een waterval, zeker wanneer een specifieke gebeurtenis voorkomt en onze hoofdpersonen te maken krijgen met een tegenslag. Misschien is er net iets teveel focus gelegd op het eerste deel, waardoor dit tweede deel met de tegenslag een beetje uit de lucht komt vallen en eraan geplakt lijkt. Maar eigenlijk boeien deze punten waar ik kritisch naar zou moeten kijken niet zo, want voor mij draaien de films van Nicholas Sparks om romantiek en onmogelijke liefdes, en daar is het zeker in geslaagd. Dat het hier en daar voorspelbaar is hoort er misschien eigenlijk zelfs gewoon bij.

Conclusie

Zo goed als The Notebook of The Best of Me zal The Choice niet worden, maar ook zeker niet zo slecht als The Longest Ride. Eigenlijk is The Choice één van de films die past bij de middenmoot van Nicholas Sparks verfilmingen. Het bevat weer op en top romantiek en zwijmelmomenten (héérlijk!), ik leefde weer met de personages mee en heb de film in mijn hart gesloten. Maar ik kon ook wat kritische noten geven. Zo waren bepaalde personages best wel overbodig, miste ik soms een duidelijkere overgang in de sprongen in de tijd en leek het tweede deel van het verhaal er een beetje aan geplakt. Maar hé, als dat alles is… dan ben ik tevreden en kijk ik The Choice meer dan graag nog eens. Ik heb van de film genoten en tranen met tuiten gehuild en daar hou ik van. Ook The Choice is een aanrader voor fans van de Nicholas Sparks films.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ik had zin in een vrouwenfilm en wilde nog een beetje in de kerstsfeer blijven, maar deze film is te cheesy en voorspelbaar. De film was wel oké, maar ik ben niet echt laaiend enthousiast. Als je een andere film paraat heb raad ik je eerder die aan dan deze.

Met Patrick Stewart op de cover en een concept dat al zo vaak succesvol is gebleken (losse verhalen die op een onverwachte manier met elkaar verweven zijn, en een grote cast) verwachte ik een enorm leuke kerstfilm, maar dat viel vies tegen. De film is eigenlijk best wel saai. Het einde is uiteindelijk nog wel leuk, maar voor mijn gevoel gaat de film maar door en door en heb ik lang niet zoveel gelachen als dat ze je beloven. Het lukt de makers en de acteurs niet om je als kijker echt mee te laten leven met de personages. Dit zal zeker geen hit worden zoals bijvoorbeeld de inmiddels klassieker Love Actually of New Year’s Eve, eerder is het zelfs een flop.

Christmas Incorporated heeft leuke, jonge acteurs, en een leuk verhaal over een stadje en hun speelgoedfabriek.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Christmas Inheritance

Ik startte Netflix afgelopen weekend op met het idee even te zoeken naar een leuke film. Maar terwijl Netflix opende kwam direct Christmas Inheritance in beeld. Gezien het al bijna kerst is en ik nog maar één kerstfilm heb gezien deze maand, klikte ik deze film direct aan. Achteraf blijkt dit de nieuwste Netflix Original kerstfilm te zien; hij stond pas twee dagen online toen ik de film aanzette.

Rich kid

De hoofdpersoon in deze film, Ellen (gespeelde door Eliza Taylor uit The 100), is een meisje dat is opgegroeid in luxe. Ze is geboren in het tijdperk waarin het cadeaubedrijf van haar vader en zijn beste vriend van de grond begon te komen, en heeft dus nog nooit ergens een tekort aan gehad. Dit levert leuke situaties op wanneer ze met slechts 100 dollar – en zonder credit cards! – naar Snow Falls wordt gestuurd door haar vader. Van voor het eerst reizen met de bus, tot het splitsen van eieren, alles is nieuw voor haar.

Hé, het is een kerstfilm

Je kunt je natuurlijk afvragen of het realistisch is dat Ellen in slechts enkele dagen van rijk, verwend nest / party animal om kan slaan naar iemand die, zoals in de synopsis wordt gezegd, het belang ziet van hard werken en anderen helpen. Maar hé, het is een kerstfilm! Dat er details in de film langskomen die later totaal niet meer aan bod komen of er zaken niet helemaal uitgediept worden maakt niet uit.

Heerlijke feelgood

De film bevat alles wat een heerlijke feelgood romantische kerstfilm nodig heeft. Het verwende rijke meisje met een eikelige verloofde, een nieuwe love interest, een hele toffe tante, een sneeuwstorm, liefdadigheid, klungeligheid en uiteraard het echte kerstgevoel. Christmas Inheritance is niet vernieuwend, maar kijkt gewoon ontzettend fijn weg op een chille zondagmiddag. Het verhaal is fijn, de acteurs weten je te laten meeleven en bevat het kerstgevoel.

Conclusie

Als je zin hebt in een fijne feelgoodfilm tijdens de feestdagen en je gewoonlijk enkele van de betere Hallmark films kunt waarderen, dan is Christmas Inheritance een goede kandidaat. De film is niet vernieuwend, maar wel erg fijn als je zin hebt om lekker te relaxen en het bevat alle elementen voor een romantische feelgood kerstfilm. P.s. kijk de trailer niet, dan is er namelijk helemaal niks verrassends meer over.

Wat een heerlijke kerstfilm van Hallmark. En ondanks dat je denkt dat het voorspelbaar is, zitten er toch nog een paar leuke twists in.

Ik kijk uit naar de volgende delen.

Ik keek uit naar Cinderella, en hoewel het inderdaad een leuke film was had ik er wel meer van verwacht. Toch, als je even een romantische film wilt kijken, een klassieker waarbij je niet teveel hoeft na te denken, dan is Cinderella zeker geschikt.

In het verleden heb ik regelmatig genoten van romcoms die het Assepoester sprookje nieuw leven in wilden blazen, en redelijk vaak was het een succes. Met veel enthousiasme begon ik dan ook aan A Cinderella Story: If the Shoe Fits. Niet wetende dat dit werkelijk de slechtste film ever is. Toegegeven: ik heb hem uitgekeken, en af en toe vond ik het wel vermakelijk, maar over het algemeen is deze film écht heel slecht. Het is sowieso een grote rip-off, want het bevat vele scènes uit musicals en dansfilms waaronder Grease. Ik bedoel, waarom? Het acteerwerk is op het niveau van een slechte jeugdserie, waarbij ik mij extreem irriteerde aan de stiefmoeder. Dus, eh, nee, ik raad je niet aan om je tijd te verdoen met deze film. Hoe het een 6,2 rating op IMDB heeft gekregen is mij dan ook echt een vraag.

Eerlijk gezegd had ik heel veel van deze film verwacht. Vooral ook omdat mensen zo lovend zijn over het boek (welke ik niet heb gelezen). Helaas vond ik de film vrij saai en niet altijd even duidelijk, logisch of goed uitgewerkt. Je vraagt jezelf af of je het zelf gewoon niet snapt, of dat het script rommelig is. Het einde vonden mijn vriend en ik ook niks; wat moeten we hier nou mee? We hebben de film uitgezeten omdat we het concept interessant vonden, maar echt interessant vonden we de film uiteindelijk niet. Ook de grote namen konden deze film niet redden, en enkele personages vond ik ook veel te weinig naar voren komen ondanks hun, in mijn ogen, kritische rol.

The Covenant

The Covenant kwam in Amerika uit in 2006 en is eigenlijk nooit officieel uitbracht in Nederland, met uitzondering van de DVD. De enige reden dat ik de DVD destijds heb gekocht is Chace Crawford, gezien de film op DVD uitkwam in het jaar dat we Gossip Girl leerden kennen en ik helemaal verliefd was op hem. Ook is dit denk ik de film waardoor ik een crush had/heb op Sebastian Stan. Ik heb destijds zelfs een fantrailer gemaakt voor deze film.

Horror?

The Covenant kwam uit in de tijd dat ik nog zo gek was om horrorfilms te kijken omdat er een knappe vent in speelt, terwijl ik absoluut gruwel van horror (al zijn er uitzonderingen, zoals duidelijk mag zijn haha). Maar als horrorfilm valt The Covenant eigenlijk wel mee. Het heeft wat van die typische elementen, zoals een meisje ‘s avonds alleen in een studentenhuis onder de douche en dat plotseling het licht uit gaat met een spannend muziekje eronder. Ook zit er één stuk in met heel veel spinnen – niet mijn ding – dus zodra ik aanvoel dat die scène komt dan kijk ik even de andere kant op.

Special effects

De special effects zijn niet zo geweldig, maar in de periode waaruit deze film stamt was dit best wel goed. Je moet niet vergeten dat deze film inmiddels al bijna 20 jaar oud is. Het verschilt een beetje per special effect. De stijl van de film is een beetje te vergelijken met Buffy the Vampire Slayer en Charmed. Zeker als je de introductie ziet zal je daar waarschijnlijk even aan moeten denken. Verder zit de film bomvol actie, harde muziek en college-clichés. Het verhaal zelf had nog wel iets meer uitgediept mogen worden, want ik denk dat ze er veel meer uit hadden kunnen halen.

Het acteerwerk / script

De acteerkunsten, en eigenlijk ook de dialogen, voelen wat plat. Ik denk dat er mensen zijn die hier tenenkrommend naar zullen zitten te kijken. Vooral Steven Strait komt vrij monotoon over, al wordt het in de loop van de film beter. Het voelt soms alsof ze gewoon een beetje de tekst opdreunen in plaats van echt hun gevoel erin leggen. Ik denk dat alleen Sebastian Stan er in de loop van de film bovenuit steekt.

Toch wist The Covenant ook dit keer weer mijn aandacht te pakken en was ik nieuwsgierig naar hoe het ook alweer verder zou verlopen. Waar het script niet super is, weet het verhaal stiekem wel te boeien.

Conclusie

Hoe slecht de film eigenlijk ook is in de huidige tijd, ik blijf er een softspot voor houden. Ongetwijfeld zal ik de film er in de toekomst nog weer eens voorzetten zodra het verhaal is weggezakt, zoals dit keer. Het script van The Covenant is niet subliem en ook het acteerwerk is niet goed, maar de special effects waren voor die tijd best wel goed en het verhaal is stiekem best wel spannend. Of ik je de film moet aanraden weet ik niet. Het feit dat ik de film nog steeds leuk vind heeft ongetwijfeld te maken met dat ik de film vroeger ook al zo leuk vond.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Crazy, Stupid, Love

Soms heb je gewoon van die momenten dat je even zin hebt in die ene film die je heel goed was bevallen. En als blijkt dat zo’n film is toegevoegd aan het aanbod van Netflix dan wordt het je alleen maar makkelijker gemaakt. Eén van die films is voor mij Crazy, Stupid, Love. Ik keek de film pas voor het eerst in de zomer van 2015, in het vliegtuig naar huis van onze vakantie in Gran Canaria. Eind 2016 is de film toegevoegd aan het aanbod van Netflix, dus ik kon het niet laten de film er nog een keer voor te zetten.

Realistisch en hilarisch

Waarom is deze film zo geweldig? Ik moest er zelf ook even over nadenken. Wat maakt deze film voor mij zo’n succes? Ik kwam tot de conclusie dat het de combinatie van een realistisch onderwerp met hilarische scènes is. Hoewel er ook genoeg scènes in de film zitten die zijn overdreven of verhaallijnen die zijn aangedikt voor de entertainmentwaarde, vind ik het verhaal heel realistisch en mooi.

Meerdere verhaallijnen

Soort van hoofdpersoon is Cal Weaver (Steve Carell), die probeert zijn leven op te pakken nadat zijn vrouw hem vertelt van hem te willen scheiden. Hij krijgt een cursus hoe-word-ik-een-vrouwenverslinder van de knappe Jacob (Ryan Gosling). Maar de film bevat meerdere personen met een eigen verhaallijn, bijvoorbeeld van Cals zoon die verliefd is op de babysitter, en die volg je allemaal. Mijn vriend merkte halverwege de film op dat hij de gebeurtenissen allemaal zo random vond. Een voorbeeld is een personage dat in het begon kort in beeld kwam, vervolgens niet aan bod kwam en toen opeens weer een verhaallijn had.

Mijn favoriete scène

Maar alsjeblieft, blijf kijken. Je lacht je dood zodra je bij een bepaalde scène aankomt. Om precies te zijn: mijn favoriete scène van deze film. Ik ga je er niks over vertellen omdat ik dan praktisch de hele film spoiler, en dat wil ik niet. Maar je snapt vast wel over welke scène ik het heb zodra je de film hebt gezien.

Conclusie

Crazy, Stupid, Love bevat herkenbare onderwerpen die worden afgewisseld met hilarische scènes en mij zelfs even wist te ontroeren. De cast is prachtig, en dan heb ik het niet alleen over de mooie looks van Ryan Gosling! De cast van deze film is precies goed; ze hebben een fijne chemie met elkaar en ze weten je te binden met hun personages. Crazy, Stupid, Love is voor mij een film die ik een paar maanden later gerust weer kijk, want deze film blijft goed en blijft leuk. Aanrader!