Opinions

Hoewel Keeping Up with the Joneses vol zit met clichés, vond ik de film verrassend leuk. Deels komt dit door de cast die hun personages goed en leuk neer weten te zetten. En deels ook omdat er toch wat stukjes in de film zitten waarbij ik twijfelde of de personages in kwestie goed of slecht waren, of dat er misschien zelfs een andere twist aan zat te komen. Ik heb in elk geval gelachen en genoten van de actie, het verhaal en de personages.

Engeland

De film begon meteen al leuk doordat er een voor ons herkenbare plek voorbij kwam, namelijk: Hyde Park. Letterlijk komt hij op een gegeven moment uit bij een restaurant met terras waar wij heerlijk hebben genoten van Fish & Chips en uitkeken over The Serpentine Lake. Altijd leuk wanneer een film een locatie bevat waar je zelf ook bent geweest. De muziek is trouwens door de film heen ook goed gekozen bij elke scène. Dit geldt ook voor de thematiek rondom de slechterik in deze film: Poppy, goed gespeeld door Julianne Moore. Verrassend is de bijrol van Sir Elton John, waarbij ik nog een tijdje dacht dat het misschien een lookalike was, maar het is hem echt!

Onderscheidend

Wat ik bij Kingsman: The Secret Service zo geweldig vond, en nu weer is het onderscheidend vermogen. De mensen achter deze franchise zijn hier erg goed in. De humor is heerlijk, je zal zeker vaak moeten lachen. Dit wordt vaak gemengd met actie, maar er is ook een scène die alles door elkaar husselt. Ik kreeg eerst tranen in mijn ogen omdat het zo lief en hartbrekend tegelijk was, toen werd het ook nog hartstikke grappig, en het sloot af met actie en geweld. Het meeste brute geweld wordt overigens – in tegenstelling tot bij deel 1 – voornamelijk geïnsinueerd in plaats van dat je het werkelijk ziet. Fijn! Uiteraard alles met een knipoog, zoals we al gewend waren van deel 1. We zien trouwens ook een oude vriend terug, die voor leuke momenten in de film zorgt. Helaas is dat al wel een beetje gespoild op de (andere) poster en in de trailer (einde). Gelukkig had ik die van tevoren gemeden!

Origineel

Ook het filmwerk is zeer origineel. Zo beweegt de camera namelijk vaak mee met de bewegingen van de personages, en worden hierbij ook veel close-ups gemaakt. Jammer was dat het heel af en toe té duidelijk green screen was. Maar gezien al het andere zo fantastisch is, kan ik dat door de vingers zien. Het acteerwerk is weer heerlijk, en de acteurs hebben een fantastische chemie. Van sommige personages is het jammer dat we niet meer zien; ik weet niet of ze geen tijd hadden voor de film, of dat het gewoon beter in het verhaal paste (de verwoesting van de hoofdkwartieren). Kijk je de film specifiek voor Channing Tatum? Zijn rol is maar klein. Hij had van mij ook niet zo nodig in deze film gehoeven.

Conclusie

Kingsman: The Golden Circle is precies wat ik ervan verwachte. Weer een heerlijke onderscheidende film op dezelfde fronten als de eerste film. De humor is weer heerlijk, maar ook de actie en uiteraard de chemie tussen de acteurs. Leuk is trouwens ook hoe de ondertitel van deze film stiekem een dubbele betekenis heeft. De mensen achter de Kingsman franchise weten hoe ze een unieke en visueel interessante film moeten neerzetten. Dus of ik Kingsman: The Golden Circle aanraad? Oh yeah!

Leuker dan gedacht

Kingsman: The Secret Service stond niet heel hoog op mijn te zien lijstje, grotendeels omdat ik eigenlijk geen idee had waar het precies over zou gaan. Omdat de hoofdpersonen mij niet hoog en laag lieten springen (ondanks dat het hele goede acteurs zijn!). En omdat de poster mij niet direct aantrok (ja, posters kunnen een hele grote invloed op mij hebben, shush!). Maar Kingsman blijkt een hele leuke film te zijn!

à la James Bond, maar dan anders

Je zou het kunnen vergelijken met spionnenfilms à la James Bond films, maar dan met een enorme knipoog en wat onverwachte wendingen. Er is zelfs letterlijk een moment waarop een personage iets zegt als “Je zou denken dat ik nu dit ga doen, maar dat doe ik niet.” Bam! Plottwist! Nou zijn er ook weer niet heel veel plottwists, maar ze wijken hier en daar wel van de geijkte paden af en dat vind ik leuk omdat het verfrissend is dat niet alles verloopt zoals je denkt dat het zou verlopen.

Mr. Darcy

De cast zit verder vol met mensen die je wel kent zoals Mr. Darcy – sorry ik bedoel Colin Firth -, Samuel L. Jackson en Mark Strong. Nieuw voor mij is hoofdrolspeler Taron Egerton, maar hij weet zijn personage er goed neer te zetten en dit lijkt mij een goed begin van een veelbelovende carrière. Velen vergelijken de film trouwens met Kick-Ass, maar waar ik Kick-Ass niet zo geweldig vond, vind ik Kingsman echt ontzettend leuk.

Eggsy in training

Films waarin personages een training doormaken of moeten vechten om iets te winnen vind ik altijd wel leuk (hiermee doel ik op het eerste deel van The Hunger Games en Divergent, waar het verder natuurlijk niet mee te vergelijken is). Hoofdpersoon Eggsy wordt namelijk door Harry (Colin Firth) voorgedragen om een lid te worden van de Kingsman, maar daarvoor moet hij het wel opnemen tegen een aantal anderen – allemaal studenten aan bijvoorbeeld gerenommeerde scholen als Oxford, terwijl Eggsy meer een straatschoffie is – en als eerste eindigen. O, en ondertussen is er ook nog een superschurk aan het werk die ze tegen moeten houden!

Aparte mix van humor en grofheid

Deze opdrachten zijn heel leuk vormgegeven en zijn vaak minder ernstig dan ze lijken en dat maakt dat de film ook veel humor heeft. Sowieso is de film één en al humor, maar hier en daar is het ook vrij grof en schokkend. Als in bloed en moord dat expliciet in beeld wordt gebracht, of ontploffende hoofden. Zeker een aparte mix, en normaal houd ik niet van dat explicite, maar ik vond de film erg leuk om te kijken en kwalitatief ook erg sterk en blijft boeiend van begin tot eind.

Conclusie

Kingsman: The Secret Service is een niet alledaagse – lichtelijk over de top – spionnenfilm met een grote knipoog naar andere spionnenfilms als bijvoorbeeld James Bond. De film bevat veel humor, maar komt hier en daar ook grof en schokkend uit de hoek. Een aparte combinatie, maar het werkt wel. De acteerprestaties zijn niks om over te klagen en de film is boeiend van begin tot eind. Zeer vermakelijk dus, en als je de film net als ik zonder verwachtingen gaat kijken kan het ook nog zeer verrassend uit de hoek komen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een nieuwe Murder Mystery!

Ik keek enorm uit naar Knives Out. Mijn verwachting was dat het een film zou zijn zoals Murder on the Orient Express. Een heerlijke murder mystery met grappige elementen. Bonus is dat Chris Evans ook een rol speelt in Knives Out. Maar nadat ik de film eindelijk had gezien, vind ik het moeilijk om mijn mening te verwoorden. Wat vind ik nou eigenlijk écht van Knives Out?

Knives Out

In Knives Out ontmoeten we Harlan Thrombey (Christopher Plummer). Hij is beroemd geworden door het schrijven van misdaadboeken. Echter, op de dag na zijn verjaardag wordt hij dood aangetroffen. Privédetective Benoit Blanc (Daniel Craig) – beroemd in zijn vak – neemt de taak op zich om te ontdekken of het hier gaat om moord. En zo ja, wie de dader is. De hele familie en het huishouden wordt ondervraagd totdat de onderste steen boven is gehaald.

Is het al klaar?

Als ik heel eerlijk ben, viel de eerste helft van Knives Out mij best tegen. Er werd wat ondervraagd. Er werd wat gelogen. We kwamen voor mijn gevoel al op het einde aan. Het antwoord lag voor het grijpen. En toen was het pauze… We waren pas op de helft! Hoe kon hier nog een halve film achteraan geplakt worden?! Dat was niet zo moeilijk. Letterlijk alles had nog een diepere laag en stukje bij beetje kwam dan eindelijk de aap uit de mouw. Dit was het stuk waar ik al de hele tijd naar uit had gekeken! Helaas werd het voor mijn gevoel best wel gehaast op het einde van de film allemaal ontrafelt.

Ik heb geen idee wat ik hiervan vind…

Maar een goed oordeel vormen over de film kan ik op de één of andere manier niet. Ik twijfel zelf enorm, of ik Knives Out nou juist een hele slechte film, of juist een geniale film vind. Als ze het begin niet zo lang hadden gerekt én er niet ook zoveel sprake was van toeval in de conclusie, had ik de film denk ik wel een hoger cijfer gegeven. Ook miste ik wat meer humor. O, en dan toch wel het meest irritante punt van deze film: het overdreven accent dat acteur Daniel Craig gebruikt voor zijn personage. Ik kon hem simpelweg niet serieus nemen… Er was ook een groot verschil in kwaliteit van acteren van de diverse acteurs, dat vond ik jammer.

Conclusie

Omdat ik, zelfs nadat ik Knives Out heb laten bezinken, niet kan besluiten of ik de film nou juist heel goed of juist slecht vind. Het mysterie zit goed in elkaar en het is leuk om te zien hoe het mysterie uiteindelijk ontrafelt wordt. Maar het duurt zó lang voordat je daar eindelijk bent. Na de eerste helft van de film was Knives Out voor mijn gevoel al bijna afgelopen. Maar eigenlijk moest het toen nog beginnen. Dus ja, ik ben met mijn oordeel maar een beetje in het midden gaan zitten.

Voorkennis

Hoewel ik mij kan herinneren enorm te hebben genoten kon ik mij voordat ik Kung Fu Panda 3 ging kijken nog maar weinig herinneren van de voorgaande verhaallijnen. Niet zo gek ook, want het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik deze films keek. Ondanks dat ik die voorkennis “kwijt” was, zit je er zo weer in wanneer de film begint.

Vaders

In Kung Fu Panda 3 bestijgt de biologische vader van Po het toneel en worden diverse thema’s hieromtrent aangesproken. De adoptievader die het gevaar ziet in de biologische vader en bang is zijn kind kwijt te raken. En de biologische vader die het gevoel heeft teveel gemist te hebben en er alles aan doet om zoveel mogelijk tijd met hem door te brengen.

Cute!

Maar dat niet alleen, Po moet nu doen waar hij voor is klaargestoomd: Kung Fu leermeester worden. Wat uiteraard niet zonder slag of stoot gaat bij de onzekere en onhandige pandabeer. Leuk ook is de toevoeging van meerdere panda’s in pandavillage, en o, wat zijn die kleintjes cute! Natuurlijk kan een verhaal als dit niet zonder slechterik, dus ook die is aanwezig, waardoor Po zichzelf moet zien te vinden. Ook de meeste andere personages uit voorgaande delen zijn te zien in dit derde deel.

Visueel een plaatje

Het verhaal is goed uitgewerkt en bouwt verder op de vorige delen. Het is een mooi verhaal en eerder genoemde elementen zorgen voor een goede boodschap voor zowel kind als volwassene. Wat daarnaast altijd aanwezig is bij de Kung Fu Panda films is de humor, die ook dit keer ruim aanwezig was. Ik heb dan ook regelmatig zitten gniffelen of heb hardop gelachen. Ook visueel is de film zeker een plaatje, vergelijkbaar met voorgaande delen, met prachtige animaties en kleurgebruik.

Conclusie

Ook van dit derde deel in de Kung Fu Panda franchise heb ik weer enorm genoten, geleerd en gelachen. Het verhaal is goed, de extra panda’s zijn leuk en cute, en de animaties zijn sterk. Als je zin hebt in een leuke en mooie animatiefilm dan moet je Kung Fu Panda 3 zeker overwegen. Een leuke film voor de hele familie, en als je genoten hebt van de voorgaande delen, zal je ook genieten van dit derde deel.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Yaaay een nieuw deel!

Als je Reviews & Roses al langer bezoekt dan zal je mij door de jaren heen al vaker hebben horen praten over Kung Fu Panda. Zo noemde ik het in mijn artikel Tien animatiefilms die ook leuk zijn voor volwassenen, en deelde ik een recensie toen Kung Fu Panda 3 uitkwam. Het is inmiddels al wat jaren geleden, maar toen ik zag dat de film uitkwam op blu-ray was ik er als de kippen bij. Maar waar gaat dit vierde deel eigenlijk over?

Kung Fu Panda 4

Po is inmiddels al een hele tijd dé Dragon Warrior, en inmiddels vind Master Shifu het tijd dat hij een opvolger kiest. Po kan dan de rol van spirituele leider van de Peace Valley op zich nemen, zoals ooit bedoeld was. Niet dat hij daar voor open staat, want, hallo, het is toch veel cooler om te vechten? Wanneer er een nieuwe schurk opduikt gaat hij met behulp van een sluw vosje op reis om de Chameleon te verslaan. En misschien ontdekken zij beiden ook nog wel iets nieuws over zichzelf.

Heerlijke simpele humor

Gezien Kung Fu Panda 3 stamt uit 2016 wist ik eerlijk gezegd niks meer van wat er precies gebeurd was in de eerdere films, behalve dat ik ze leuk vond. Dit maakt gelukkig helemaal niks uit, want tijdens het kijken van de film begint het stukje bij beetje allemaal weer te dagen. Het fijne aan de Kung Fu Panda films vind ik de simpele humor. Het zijn van die kleine dingen die kinderen ongetwijfeld gierend aan het lachen krijgen, maar ook volwassenen laat grinniken. Zelfs al is het zoiets simpels als een kroeg gebouwd op een cliff waarbij alle dieren als een gek heen en weer rennen om de balans te bewaren. Hoewel de Chameleon goed gevonden is als schurk, heb ik nooit het gevoel gehad “o jeetje, gaat Po haar wel kunnen verslaan?” Hiermee was de reis zelf leuker dan de spanning rondom de schurk.

Extra’s

Natuurlijk vind je ook allemaal extra’s op de blu-ray. Persoonlijk vond ik de vele ‘Hoe teken je [dit personage]’ iets teveel. Terwijl er van mij juist wel meer van ‘Ontmoet de cast’ op had gemogen. Ik houd er bij animatiefilms namelijk enorm van om te zien hoe de stemacteurs hun personage inspreken. De mimiek, de fouten die ze misschien wel maken (oftewel een andere vorm van bloopers), en hoe de stemacteurs soms ook heel veel weg hebben van de personages die ze inspreken. Awkwafina is ook zo’n heerlijk persoon om films in te spreken, ze heeft echt zo’n kenmerkende stem die ook nog eens perfect bleek voor het vosje.

Eindoordeel

Net als voorgaande Kung Fu Panda films heb ik weer genoten. Voordat ik het wist was de anderhalf uur alweer voorbij en was het tijd om de extra’s te bekijken. Die duurden mij dan weer iets te lang, en vond ik lang niet allemaal interessant. Gelukkig is de film zelf het belangrijkst, en daar heb ik van genoten. Van de simpele humor waarbij Po tot het chanten van ‘inner peace’ naar ‘dinner please’ gaat, tot de toevoeging van het nieuwe personage Zhen, de vos. Het recept voor een avondje onbekommerd vermaak.