Opinions

Amazon Prime

Als blogger sta ik ingeschreven op vele verschillende perslijsten, waaronder die van Amazon Prime. In opwachting van het tweede seizoen van The Boys overstroomde mijn mailbox zowat met promotie hiervoor. Een goede tactiek, want hierdoor werd ik nieuwsgierig naar het eerste seizoen. Mijn vriend bleek de serie ook vaak voorbij te hebben zien komen en was net als ik nieuwsgierig geworden. Ach, dan ga we de serie toch even samen uitproberen?

The Boys

The Boys is een superheldenserie, maar dan nét even anders. De superhelden, genaamd The Seven, zijn namelijk allesbehalve goed te noemen en zijn een commercieel product geworden. Zodra de camera’s uit zijn, zijn ze verwikkeld in allerlei duistere praktijken, en dat kan zo niet langer.

Hughie verliest zijn vriendin op gruwelijke wijze; superheld A-Train loopt met zijn supersnelheid dwars door haar heen en slechts haar onderarmen en een bloedbad blijven over. Hij wordt benaderd door Butcher om wraak te nemen en The Seven neer te halen.

Lookalikes

Wat betreft het bedenken van de superhelden zijn de maker van The Boys allesbehalve origineel geweest (al denk ik dat het, gezien de stijl van de show, bewust, en vooral satirisch bedoeld is). Homelander is een kopie van Superman, Queen Maeve heeft een outfit die is geïnspireerd op die van WonderWoman en A-Train heeft veel weg van The Flash. En dan hebben we ook nog lookalikes voor Black Panther en Aquaman. Nee, in dat opzicht zijn ze niet “origineel”. Zelfs het artwork in de serie doet in veel opzichten denken aan DC.

In een ander licht

Maar in al het andere absoluut wel. De superhelden zijn een commercieel product en zien zichzelf als goden. In werkelijkheid zijn het eigenlijk een soort beroemde acteurs die toevallig superkrachten hebben, maar hierdoor wel veel macht hebben. The Boys belicht het superhelden universum op een compleet andere manier. Heb je de kracht om onzichtbaar te worden? Waarom ga je dan niet lekker gluren op het damestoilet? Ja, ze kennen absoluut geen schaamte.

Gru-we-lijk

De serie is ook behoorlijk rauw en gruwelijk en grappen zitten met regelmaat op het randje; niet iedereen zal dit kunnen waarderen. Wanneer je er niet van houdt dat elk gruwelijke detail in beeld gebracht wordt, is het misschien niet de serie voor jou. Ikzelf kijk af en toe even de andere kant op, want ik vind de setting van The Boys namelijk wel bere-interessant.

De acteurs doen het enorm goed, vooral Homelander weet mij echt te laten gruwelen en weergeeft heel goed het verschil tussen voor en achter de camera. Maar gezien ik niet van gruwelen houd, kijk ik liever naar het eveneens sterke acteerwerk van Urban en Quaid. Al vind ik Mothers Milk en Frenchie ook erg leuke personages.

Conclusie

The Boys is een superheldenserie die het even compleet anders aanpakt. The Seven zijn eerder acteurs die zich voordoen als goedaardige superhelden dan dat ze echte superhelden zijn, en alles draait om het commerciële plaatje. De serie is werkelijk gruwelijk en zit op het randje qua wat nog door de beugel kan. Maar eigenlijk is dat juist wat deze serie zo sterk maakt. De acteur die er voor mij het meest uitspringt is Anthony Starr als Homelander, want man, wat weet hij mij te laten gruwelen door zijn overtuigende acteerwerk. Nee, deze serie zal zeker niet geschikt zijn voor iedereen, maar het is zeker het proberen waard want The Boys is niet zomaar “een serie”.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Brooklyn Nine-Nine

Brooklyn Nine-Nine is één van die series die ik samen met mijn vriend ben gaan volgen toen de serie beschikbaar werd op Netflix. Ik was al eens eerder aan de serie begonnen, toen het net begonnen was op de Amerikaanse televisie, maar toen trok het mij niet. Na het nog een kans te geven eerder dit jaar, raakten we verslaafd en keken we elke dag minstens één aflevering. Maar toen was seizoen 3 voorbij, en seizoen 4 stond nog niet op Netflix. Dat werd wachten. Totdat ik van Universal een recensie-exemplaar kreeg.

Waar waren we eigenlijk gebleven? Seizoen 3 eindigde met Peralta en Captain Holt in getuigenbescherming. Wanneer seizoen 4 begint hebben ze inmiddels al een paar maanden ondergedoken gezeten.

Mwah?

Mijn vriend haakte al snel af. De eerste drie afleveringen – Coral Palms 1, 2 en 3 – spelen allemaal grotendeels af op deze nieuwe locatie. De gehele eerste aflevering bevat zelfs geen enkele andere personages van The Nine-Nine. Hierdoor is de sfeer van de serie heel anders dan we gewend zijn. Jammer, want waar mijn vriend normaal gesproken akkoord zou gaan met “nog een aflevering”, zei hij nu dat de serie wel erg achteruit was gegaan.

Zodoende heb ik het seizoen uiteindelijk in mijn eentje uitgekeken. Gelukkig begint de serie met aflevering vier weer wat zichzelf te worden. Wel krijgen The Nine-Nine dit seizoen te maken met meerdere veranderingen. Af en toe is het een leuke verandering, andere keren is deze wat minder geslaagd. Het seizoen hakkelt een beetje. Soms is het weer terug op het oude niveau, maar soms vraag je je ook af of ze misschien geen inspiratie meer hebben. Seizoen vier eindigt weer met een soortgelijke cliffhanger als seizoen 3. Hoe gaan ze dit oplossen? Dat zie je in seizoen 5, welke in september van start is gegaan in Amerika.

Leuke feitjes

Dit seizoen is er ook een leuke crossover met New Girl, welke in Amerika ook bij FOX uitgezonden wordt. De personages passen eigenlijk ook hartstikke goed bij elkaar. Vergeet niet ook aflevering vier van het zesde seizoen van New Girl te kijken.

De actrice die Gina speelt bleek zwanger te zijn van haar eerste kindje tijdens de opnames van dit vierde seizoen. Dit hebben ze er op een typisch Gina-achtige manier in verwerkt, al komt het wel een beetje uit de lucht vallen.

Conclusie

Brooklyn Nine-Nine werkt het beste als het verhaal zich afspeelt in en om het politiebureau van The Nine-Nine én bovenal wanneer de cast samen is omdat ze gewoon een geweldige chemie met elkaar hebben. Hier gaat het in het begin van seizoen 4 mis waardoor je niet helemaal lekker de serie in komt. Gelukkig weet Brooklyn Nine-Nine zich redelijk te herpakken. Je gaat je echter wel afvragen hoelang ze deze serie nog draaiende kunnen houden. Ze lijken namelijk af en toe even geen inspiratie meer te hebben, waardoor enkele minder sterke afleveringen gemaakt zijn. Aan de acteurs ligt het niet; de chemie is nog altijd aanwezig. Voor de fans van zowel Brooklyn Nine-Nine en New Girl is de crossover hartstikke leuk. Al met al een oké, maar zeker niet geweldig seizoen. Op de schijfjes die ik heb ontvangen stonden helaas geen extra’s.

Bedankt Universal voor het recensie-exemplaar.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Teaser na teaser na teaser

De laatste weken nam Carnival Row het internet stukje bij beetje over. Het begon allemaal enorm mysterieus en er werd bijna niks verteld over de serie. Maar de kleine teasers en de bekende namen maakten mij enorm nieuwsgierig. Toen ik in een persbericht zag dat het mogelijk was om een screener aan te vragen, heb ik dit gedaan. En zodoende keek ik het eerste seizoen begin augustus al.

Wat een beetje jammer was, is dat ik van Amazon de laatste aflevering toegestuurd kreeg, en een paar dagen later pas de andere zeven. Gezien er geen titel of afleveringnummer bij vermeld was, was ikzelf hierdoor in de veronderstelling dat ik alleen de pilot aflevering ter recensie had ontvangen. Het begint waarschijnlijk al te dagen bij jullie… Ja, ik heb dus achtste aflevering als eerste gezien. Op zich was het prima te volgen, behalve dan dat ik vond dat er vrij weinig achtergrond informatie gegeven werd. Inmiddels snap ik dus waarom. Hierna ben ik alsnog van voren af aan begonnen, en hoewel ik enkele belangrijke plottwists al wist hierdoor, heb ik er toch nog enorm van genoten.

Carnival Row

Carnival Row is een fantasyserie dat afspeelt in The Burgue – een soort victoriaanse Londen – met onder andere mensen, centaurs, fae en pucks. Denk aan Jack the Ripper meets Narnia. De gewone mens is de leefwereld van diverse mythische wezen binnengevallen en overmeesterd. Nu, wordt de mens gezien als superieur, en deze zogenaamde Critch worden gezien als onwaardig; een minderheid. Ze mogen vrij leven, maar ook weer niet te vrij. En je moet al helemaal geen halfbloed blijken te zijn.

Hoofdpersonen in Carnival Row zijn Rycroft (Orlando Bloom) en Vignette (Cara Delevigne), die zeven jaar geleden een romance hebben gehad. Een rechercheur en een Fae. Rycroft onderzoekt in het heden enkele gruwelijke moorden en ontdekt stukje bij beetje de waarheid over zichzelf. Vignette komt ook weer op Carnival Row terecht, waar ze in een gevaarlijk crimineel circuit terechtkomt én ze loopt met één van Rycrofts grootste geheimen rond. Maar dit zijn niet de enige personages. Zo heb je ook nog een verhaallijn van een edelvrouwe, haar broer en een edelPuck, een fae prostitué, een kanselier, zijn vrouw en verwende zoon, alsook zijn tegenstanders.

Diepgang en aantrekkingskracht

Wat mijn vriend en ik nog een beetje misten in Carnival Row was nog iets meer diepgang, en het verleden uitgebreider beschreven. Dit hadden ze op kunnen lossen door te gaan voor iets minder personages, waardoor je andere personages wat meer tijd kon geven. Zo zijn we één aflevering ingegaan op het gezamenlijke verleden van Rycroft en Vignette. Hun samenzijn was dusdanig kort weergegeven, dat ik hun aantrekkingskracht niet kon voelen. Het maakte dat ik hun heftige gevoelens niet goed genoeg onderbouwt vond. Sowieso moet ik eerlijk bekennen niet echt chemie gezien te hebben tussen Orlando Bloom en zijn tegenspeelster Cara Delevigne.

Interessant en makkelijk te begrijpen

Het verhaal is echter wel interessant en ook relatief makkelijk te begrijpen (indien je dus gewoon bij aflevering één begint, haha). Je hebt mensen die de Critch niet kunnen luchten en zien, maar ook halfbloedjes en mensen die juist voor ze opkomen. Eigenlijk net als in onze wereld – discriminatie, oorlog en meer -, maar dan met een fantasysausje. Wat ik absoluut ook goed gedaan vind is hoe alle personages uiteindelijk met elkaar verweven zijn op de meest onverwachte manieren.

Van alle personages in Carnival Row vind ik de verhaallijnen van edelvrouwe Imogen en van de zoon van de kanselier, Jonah, het interessantst, naast het verhaal van Rycroft zelf. Rycroft maakt sowieso een mooie ontwikkeling door met een zoektocht naar de moordenaar én een ontdekking over zijn verleden. Imogens personage verandert ook enorm door de serie heen. En Jonah vind ik gewoonweg interessant, en ik ben benieuwd waar dit in seizoen twee naar gaat leiden. Maar Vignette wist mij niet te pakken. Ik twijfel echter of dit aan haar verhaal ligt of aan de actrice. Ik ben over het algemeen namelijk geen fan van Cara Delevigne.

Conclusie

Carnival Row is een interessante nieuwe fantasyserie, die veel mensen nieuwsgierig heeft gemaakt met diens uitgebreide promotie. Vergis je niet. Met mijn omschrijving Jack the Ripper meets Narnia bedoel ik niet dat het een lieflijke serie is met moorden. Je ziet ook bijvoorbeeld bloed en ingewanden (helaas voor mij) en net als in Game of Thrones zal ook naaktheid niet worden geschuwd – al zou ik de vergelijking met die serie daar ook direct stoppen. De cast had op zich wel iets kleiner mogen zijn zodat enkele verhaallijnen wat verder uitgediept konden worden. Maar de serie heeft absoluut genoeg om het lijf om interessant te zijn, en mij nieuwsgierig te maken naar seizoen 2. Ik moest acht afleveringen kijken in zeven dagen, maar dat is mij in minder gelukt, en geen moment ging de serie mij vervelen.

Ik heb alle acht afleveringen gratis mogen kijken van Amazon in ruil voor een eerlijke recensie. Dit is niet van invloed op mijn mening over de serie of de inhoud van mijn recensie.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Mijn nieuwste verslaving

Het was geloof ik op mijn vaders verjaardag dat mijn broertje mij vertelde over The Circle (US). In eerste instantie dacht ik aan de film die ik niet zo geweldig vond… Gelukkig bedoelde hij iets anders. En misschien heb je het al voorbij zien komen als je mij volgt op Instagram Stories, maar hetgeen mijn broertje bedoelde, blijkt dus echt verslavend te zijn.

The Circle

The Circle (US) is een realityserie. Een groep onbekende inwoners van Amerika komt tijdelijk te wonen in een appartement. Met één twist: ze mogen elkaar niet ontmoeten. Allemaal hebben ze hun eigen kamer. Communiceren kan via het netwerk genaamd, je raad het al: The Circle. Elk moeten ze een eigen profiel aanmaken via The Circle. Deze profielen kunnen ze van elkaar bekijken. Ook mogen ze met elkaar chatten, alleen of in een groep en er vind één keer in de zoveel tijd een opdracht of spel plaats in The Circle (US). Elke aflevering moeten ze een lijst maken van hun Circle-friends. Op 1 staat degene die je het leukst, aardigst, etcetera vindt. Onderaan degene die het minst populair is. De twee populairste mogen tijdens een luxe diner – uiteraard zonder elkaar te zien of horen – beslissen wie ze naar huis sturen. De winnaar gaat uiteindelijk met een geldprijs naar huis. Ik ga je nog niet over alle kandidaten vertellen, want het is veel leuker om zelf te ontdekken wat hun drijft en wat hun karaktereigenschappen zijn.

Leuke twist

In The Circle (US) kan je zijn wie je maar wilt; ze zien je toch niet. Er zitten dus ook een paar catfishers tussen. En dit kan verschillende motivaties hebben. De één wil hiermee aantonen dat er te snel geoordeeld wordt op uiterlijk, de ander heeft weer een andere reden. Deze doe ik niet allemaal uit de doeken zodat je het zelf kan ontdekken. Dit, maar ook degenen die zichzelf “spelen”, maken dat het programma af en toe ook even een iets diepere lading krijgt. De opdrachten zijn overigens met regelmaat enorm grappig. De aflevering waarbij een taart moet gemaakt worden komt zo 1, 2, 3 als eerst in mijn gedachten naar boven. Ongelooflijk hoe iemand zó’n troep kan maken, haha. Hilarisch!

Favorieten

Natuurlijk heb je bij een programma als The Circle (US) ook favorieten. Ik ga je natuurlijk niet vertellen of mijn favorieten de finale, of zelfs überhaupt de eerste ronde overleven. Desalnietemin wil ik je wel vertellen over mijn favorieten. Dit zijn er twee: Shubham en Seaburn a.k.a. Rebecca. Shubham is gewoon ontzettend schattig. Het kan bijna niet anders dan dat je hem gaat waarderen. Ik denk dat hij wel de meest oprechte en eerlijke kandidaat in dit spel is. Een grote nerd, en superlief. Go Shubham! Daarnaast vond ik het erg leuk om te kijken naar hoe Seaburn met een afbeelding van zijn vriendin zichzelf voordeed als vrouw. Hij deed het echt ontzettend goed, en het leverde grappige situaties op. Bijvoorbeeld in de meidenchat terechtkomen waar het gaat over ongesteldheid. Uhm…ja, hilarisch dus! Er was ook iemand die ik echter liever kwijt dan rijk was: Adam… Nope, daar had ik echt helemaal niks mee.

Conclusie

The Circle (US) is een realityserie die je met de neus op de feiten drukte wat betreft social media en online aanwezigheid. Maar het toont ook hoe je als mens omgaat met iemand die je nog niet eerder hebt ontmoet. Misschien was je op basis van uiterlijk niet op iemand afgestapt voor een vriendelijk gesprek. Maar kom je er bij The Circle (US) achter dat er zoveel meer achter die persoon zit en dat je het eigenlijk heel goed met diegene zou kunnen vinden. Enkele catfishers leveren hilarische situaties op, alsook diverse opdrachten die uitgevoerd moeten worden tijdens het spel. Ik keek de serie in slechts twee dagen uit. Man, ik kan niet wachten tot seizoen 2.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Firefly

Inmiddels alweer een tijdje geleden begonnen mijn vriend en ik aan de tv-serie Firefly. Het is al een wat oudere serie gezien hij stamt uit 2002. Maar omdat het van dezelfde maker is als Buffy the Vampire Slayer – dé serie die mijn jeugd kenmerkt – wilde ik hem altijd nog graag eens zien. En zo bleek, mijn vriend wilde deze serie ook graag kijken; hij was zelfs degene die het voorstelde om eraan te beginnen!

Special Effects

Toen ik aan de serie begon was ik echter nog ietwat sceptisch. Wauw, die special effects in de eerste aflevering zijn zó slecht! Voor die tijd waren ze waarschijnlijk fantastisch. Maar kon ik de serie wel serieus nemen gezien het voor deze tijd er niet uit ziet? Ja, nog binnen die aflevering heb ik mij daar overheen kunnen zetten.

Geweldig

De reden daarvoor zijn de bijzondere personages die neergezet worden door een sterrencast met fantastische chemie. Met Alan Tudyk en Nathan Fillion toch wel als mijn favorieten. Al vond ik ieder personage eigenlijk wel leuk. Maar uiteraard ook de leuke en interessante verhaallijn, goed opgebouwde afleveringen door de het seizoen heen, en de goed gedoseerde ingrediënten. Firefly is een sciencefiction serie met actie en die ook aanvoelt als een western, maar wat mij uiteindelijk zo heeft aangetrokken tot de serie, is de humor. Eigenlijk een mix van ingrediënten die ook duidelijk naar voren komt in Joss Whedons andere hits Buffy, Angel en de eerste Avengers films.

Serenity

Waarom deze serie al na één seizoen is gecanceld snap ik dan ook écht niet. Gelukkig blijf je niet helemaal ontredderd achter. Er is namelijk een afsluitende film, getiteld Serenity. Hoewel de film qua sfeer lichtelijk anders aandoet, is hij wel erg fijn als afsluiter met een kans om de verhaallijnen af te sluiten en afscheid te nemen van de personages.

Conclusie

Firefly mocht slechts één seizoen en een film genoten hebben, maar ik begrijp 100% waarom de serie nog altijd hoog aangeschreven staat. Firefly bevat een fantastische mix van sciencefiction, actie, romantiek en bovenal humor. De acteurs zijn van de bovenste plank, want man, wat heb ik van ze genoten, met ze meegeleefd en om ze gelachen. Zo jammer, dat de serie geen langer leven beschoren was.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Luchtigere spin-off van Arrow

Ik was al groot fan van Grant Gustin, dus toen ik hoorde dat hij in een serie genaamd The Flash de hoofdrol zou spelen was ik natuurlijk superblij. Nu nog hopen dat de serie goed genoeg zou zijn om te mogen blijven bestaan zodat ik nog lange tijd van Grant Gustin zou kunnen genieten. Een voorproefje kregen we alvast in de tv-serie Arrow, waarvan The Flash een spin-off is. Ik was direct laaiend enthousiast en kon niet wachten tot The Flash daadwerkelijk zou beginnen. Ik schreef een laaiend enthousiaste recensie over de eerste aflevering van The Flash. Inmiddels is het gehele drieëntwintig afleveringen tellende eerste seizoen afgelopen. Ben ik nog steeds net zo enthousiast?

Waar het over gaat

The Flash draait om Barry Allen (Grant Gustin, Glee). Op elfjarige leeftijd werd zijn moeder vermoord door een bizar incident en zijn vader werd onterecht veroordeeld voor haar dood. Detective Joe West (Jesse L. Martin, Law & Order) nam de zorg voor Barry over en zo groeide Barry samen op met het meisje waar hij nu stapelverliefd op is, Iris West (Candice Patton, The Game). Tegenwoordig is Barry een briljante sporenonderzoeker en probeert nog altijd de dader van de moord op zijn moeder te vinden. Enorm geïnteresseerd is hij in de deeltjesversneller van Harrison Wells (Tom Cavanagh, Ed) die tijdens de openbare onthulling explodeert waardoor Barry geraakt wordt door een bliksemschicht en in een negen maanden durende coma terecht komt. Wanneer hij uit de coma ontwaakt, is hij veranderd in het snelste mens op aarde.

Waarom The Flash geweldig is

Op de vraag of ik nog steeds net zo enthousiast ben als na de eerste aflevering zeg ik volmondig ja! Oké hier en daar is er een special effect dat beter had gekund, vooral in het begin, maar dat is werkelijk waar ook de enige opmerking die ik over deze serie heb en ze worden beter in de loop van het seizoen. Naast de fantastische cast, en vooral Grant Gustin, sorry ik kan er niks aan doen dat hij zo leuk is en geweldig acteert, is er een ander aspect wat ervoor zorgt dat ik deze serie zo ontzettend waardeer.

In The Flash heb je namelijk, net als in zoveel series, grote vragen die je beantwoord wilt hebben. En waar bij andere series dit soms eindeloos gerekt wordt om het succes van de serie uit te melken is dat bij The Flash niet het geval. Je krijgt in fases antwoord op verschillende vragen en dit zorgt ervoor dat de serie interessant blijft. Elke aflevering is eigenlijk geweldig opgebouwd en houd je interesse vast, al hoeven die cross-overs met Arrow wat mij betreft niet perse. Het is dan een spin-off, maar voor mij zijn het twee compleet verschillende series. Waar bij Arrow de sfeer veel donkerder is, is The Flash luchtiger.

Geweldige cast en humor

Dit brengt mij bij een ander element dat ik zo heerlijk vind aan deze serie: de humor. Ik kan het zo ontzettend goed waarderen wanneer een dramaserie op de juiste manier humor weet toe te passen. Niet alleen is de humor goed in het script verwerkt, de cast brengt het ook fantastisch ten tonele. Niet alleen de humor overigens, de cast vind ik over het algemeen erg sterk.

Conclusie

Kortom: The Flash is geweldig en is zeker één van mijn favoriete series geworden! Humor is op een gepaste manier in het script verwerkt, de cast is erg sterk en in tegenstelling tot andere series rekken ze vragen niet eindeloos waardoor de serie interessant blijft. Ik heb wekelijks enorm uitgekeken naar elke aflevering en kijk ook zeker uit naar seizoen 2. Wat ik wel jammer vind? Dat ze voor de filmversie iemand anders hebben gecast, want Grant Gustin is voor mij de perfecte Flash. Kom maar op met het tweede seizoen!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Drive to Survive

Sinds Max Verstappen meedoet in de Formule 1 ben ik samen met mijn vriend fanatiek de Formule 1 gaan volgen. Niet dat het nieuw voor mij was. Nee, ik ben opgegroeid met een vader die groot fan is. En van wie ik de liefde voor snelle auto’s heb geërfd (Need For Speed werd thuis vaak gespeeld, haha). Ik keek wel eens mee, maar het F1 virus is destijds niet op mij overgesprongen. Ik vond het maar saai dat ze allemaal rondjes achter elkaar aanreden, en Michael Schumacher won toch altijd. Daar is toch niks spannends aan? Tegenwoordig denk ik daar anders over. Als fan kon ik uiteraard niet achter blijven met het kijken van de docuserie Drive to Survive. En vandaag lees je wat ik van de eerste twee seizoenen vond.

Achter de schermen

In Drive to Survive neem je een kijkje achter de schermen bij alles dat Formule 1 is. Je volgt diverse coureurs in hun strijd voor het podium of een betere deal, en ook volg je constructeurs in hun strijd om de beste te worden of te blijven. Je komt bij de mensen thuis waardoor je beter zicht krijgt op wie ze zijn en wat ze motiveert. Maar ook voor, tijdens en na de races draaien de camera’s. In seizoen één van Drive to Survive staan vooral Daniel Ricciardo, de strijd tussen Renault en Haas, en Force India centraal.

Genieten geblazen

In het eerste seizoen zag je echter weinig tot niks van Ferrari en Mercedes. Voor seizoen twee gingen echter ook zij overstag en mocht er gefilmd worden. Zij zijn altijd vrij gesloten, waardoor ik juist nieuwsgierig ben naar hoe het er bij hun toegaat. Maar het meest geniet ik natuurlijk wanneer Red Bull en Max de show mogen stelen. Al ben ik ook groot Norris fan. Dus hoop ik dat hij in het derde seizoen van Drive to Survive veel aan bod gaat komen. Tot slot was er ook aandacht voor de fatale crash in de Formule 2. Pffff… dan besef je wel even hoe gevaarlijk deze sport echt is.

Het maakt F1 persoonlijker

Hoewel je feitelijk altijd een seizoen achterloopt, omdat Drive to Survive uiteraard altijd naderhand uitgezonden wordt, blijft het fantastisch deze serie te bekijken. Juist het feit dat gefocust wordt op de mensen achter de Formule 1 én alles wat er in hun (teams) omgaat, vind ik geweldig. Toen Max en Ricciardo nog elkaars teamgenoten waren genoot ik met regelmaat op Youtube van leuke filmpjes met hen samen. Het maakt de Formule 1 persoonlijker.

Conclusie

Drive to Survive levert een fascinerende kijk op het wel en wee achter de schermen in de wereld van Formule 1. Je wordt meegenomen in de levens van coureurs, constructeurs, geldschieters en meer. Hierdoor krijg je een persoonlijk kijkje in een wereld die bestaat uit vele facetten en is het voor eventuele leken ook ontzettend leerzaam. Ik heb enorm genoten van de seizoenen en vind de serie binge-waardig. Met veel plezier kijk ik dan ook uit naar het derde seizoen, dat ongetwijfeld ergens in 2021 beschikbaar zal worden gemaakt.

Waar het over gaat

Iedereen is lovend over The Good Doctor. Maar waar gaat het nou eigenlijk over? The Good Doctor draait om Dr. Shaun Murphy, vertolkt door Freddie Highmore (Charlie and the Chocolat Factory, August Rush). Shaun heeft autisme en Savant Syndroom. Dit is ook meteen wat de serie zo interessant maakt. Kan een autist met hoge intelligentie, maar met problematische social skills werken als chirurg? Dit is een vraag die in de eerste aflevering wordt gesteld, als rode lijn door de serie gaat, en van meerdere kanten wordt belicht.

Speelt in op je emoties

Ben ik zelf ook zo lovend over de serie? Nou… Eigenlijk is het best gek, maar ik vond de serie aan de ene kant helemaal niet heel erg goed, maar vind het aan de andere kant wel hele sterke momenten bevatten. Ook het verhaal achter het leven van Shaun vind ik heel bijzonder. Een autist die niet wordt begrepen door zijn low-life ouders, maar als volwassene ook niet altijd door zijn omgeving. In de eerste aflevering zie je Shaun zowel als jonge jongen samen met zijn familie en broer, en als jongvolwassene, alleen. Intussen vraag je je af wat er in de jaren daartussen is gebeurd. Al tijdens de eerste aflevering kom je daar meer over te weten. En tegen het einde zit één van de sterke scènes die emoties opriepen. Hetgeen ervoor zorgde dat ik de volgende aflevering wilde kijken. En de volgende. En de volgende. Nja, je snapt wat ik bedoel, haha.

De uitdagingen

Door de afleveringen heen zie je hoe Shaun omgaat met het leren functioneren in een omgeving waar communiceren erg belangrijk is. En zie je hoe anderen leren omgaan met de bijzondere Shaun. De sterke scènes weten in te spelen op je gevoel en zorgen ervoor dat je enorm meeleeft. Shaun is niet een gewone dokter met een chirurgische stage. Door zijn autisme nemen mensen hem vaker niet dan wel serieus, want, een autist kan toch geen chirurg worden? Maar zoals je Dr. Glassman in de trailer ook hoort zeggen geeft het ook hoop aan de mensen met een beperking. Kijk niet alleen naar de beperking, maar ook naar de uitzonderlijke kwaliteiten van iemand. Het maakt dat de serie een sterk onderwerp heeft, en ik denk ook dat dat de reden is dat de serie zo populair is.

Conclusie

The Good Doctor is een serie die ik in eerste instantie helemaal niet heel sterk vond, maar wel direct leuk genoeg was om de hele aflevering te willen zien, en tegen het einde van de eerste aflevering een heel sterke scène bevatte die inspeelde op mijn vermogen tot medeleven. En dit inspelen op het gevoel van de kijker is iets dat The Good Doctor goed onder de knie heeft. Dit maakt het verhaal rondom Dr. Shaun Murphy extra interessant. Het verhaal rondom Shaun Murphy is namelijk überhaupt al interessant omdat het bijzonder is omdat het personage autistisch is. Het brengt interessante dilemma’s mee die ook de kijker aan het denken zal zetten. Ik heb inmiddels twaalf afleveringen gezien en kijk uit naar de volgende afleveringen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Spin-off serie

Legacies is een spin-off serie van vampierenseries The Vampire Diaries en The Originals. The Vampire Diaries vond ik uiteindelijk veel te lang doorgaan, en The Originals heeft mij niet altijd even goed weten te pakken. Ik heb The Originals zelfs een tijdje links laten liggen. Maar omdat ik Legacies wilde uitproberen heb ik The Originals uiteindelijk toch uitgekeken. Verrassend genoeg wist The Originals mij dit keer beter te liggen. Ik weet niet of het ligt aan dat ze een andere weg insloegen, dat ikzelf misschien een andere kijk erop had gekregen, of dat ik gewoon echt even een pauze nodig had van die wereld, maar hoe dan ook genoot ik er meer van. En nu ik bij ben met deze series, kon ik eindelijk starten met Legacies; Ik was helemaal bij, en er zou geen spoiler gevaar meer zijn.

Legacies

Als je zelf The Vampire Diaries en The Originals hebt gekeken weet je al waar Legacies in hoofdlijnen over gaat. Heb je die series nog niet gezien, dan ga ik je nu uitleggen waar de serie om draait. Legacies gaat over Hope Mikaelson. Hope is de dochter van Klaus Mikaelson; één van de eerste en sterkste vampieren, de zoon van een heks en hij is een hybride (zowel vampier als weerwolf). En ze is d e dochter van Hayley Marshall; een krachtige weerwolf. Hope stamt af van de meest krachtige bloedlijnen van zowel vampier, weerwolf als heks. Hope zit op de Salvatore School for the Young and Gifted, opgericht door Alaric Salzman en vernoemd naar Stefan en Damon Salvatore (bekenden uit The Vampire Diaries). Een veilige haven voor kinderen, jeugd en tieners waar ze leren omgaan met hun bovennatuurlijke krachten.

Maar zij is niet het enige personage in deze serie. De school wordt dus gerund door Alaric Saltzman (love him!), wiens twee dochters Josie en Lizzie (tweeling) de school ook attenderen en hun eigen demonen onder ogen moeten komen in het eerste seizoen. Landon Kirby is een groot mysterie, en over hem zal je meer en meer te weten komen in de loop van het seizoen. Ook zijn personages Milton Greasley en Rafael Waithe meer dan slechts ondersteunende personages, ieder met een eigen verhaal.

Anders dan anders

Legacies is in vele opzichten anders dan diens moederseries. Ik vind de serie luchtiger en minder duister, maar ook wordt de wereld compleet uitgebreid. Het gaat niet meer alleen over vampieren, weerwolven en heksen. De serie gaat juist op heel veel verschillende soorten wezens in; ook de juist “vergeten” wezens. Er zit echter wel een rode draad in het gehele eerste seizoen. Stukje bij beetje wordt een groot mysterie ontrafelt. Ikzelf vind Legacies een stuk leuker dan The Vampire Diaries en The Originals. Maar zoals al eerder gezegd gingen deze series ietwat te lang door waardoor ze minder werden. Beide series waren namelijk wel sterk in hun eerste seizoen, net als Legacies.

Let op: het is wel echt een tienerserie. Dus verwacht diezelfde worsteling met identiteit die iedere andere tiener meemaakt, alsook romances en jaloezie.

Goed te volgen als je de andere series niet hebt gezien

Legacies is overigens in mijn ogen ook prima te volgen als je The Vampire Diaries en The Originals niet hebt gezien. In dat geval zal je diverse zaken gewoon nog moeten ontdekken. Maar door middel van terugblikken en zaken die opnieuw uitgelegd worden is dat goed te volgen. Als je beide series al wel hebt gezien, heb je voorkennis en weet je misschien al een beetje wat er zal gaan komen. Daarnaast zullen de die-hard fans ook de verschillende easter eggs opvallen. Fans van eerdergenoemde series zullen blij zijn te weten dat er af en toe ook een gastrol is voor personages die we in The Vampire Diaries en The Originals hebben leren kennen.

Conclusie

Legacies wist mij enorm te verrassen. Vanaf het begin genoot ik van de sfeer van de serie, die anders is dan diens voorgangers The Vampire Diaries en The Originals. Legacies is overigens ook prima te volgen als je deze series niet hebt gezien. Er zullen dan meer zaken als plottwist voorbij komen, waar deze voor fans van het eerste uur meer een “o ja!”-moment zullen zijn. Legacies gaat in op veel meer verschillende soorten wezens, maar bevat ondertussen wel een rode draad die door elke aflevering heen duidelijker wordt. Ik ga snel beginnen aan het tweede seizoen!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ik wilde even lekker gaan relaxen en bij het ontbijt startte ik Netflix op. Vol in beeld kwam de promotie voor de nieuwe Netflix-serie Locke & Key. Geen idee waar het precies over zou gaan, maar hé, ik kon het altijd even uitproberen toch? En misschien raad je het al, de rest van de dag was ik niet meer voor de tv weg te slaan. Wat een verslavende serie!

Locke & Key

Locke & Key gaat over de familie Locke. Een moeder en haar drie kinderen (twee tieners en een kind) verhuizen naar een oud landhuis in Matheson genaamd Keyhouse, dat al generaties lang in de familie zit aan vaders kant. Aanleiding hiervoor is het overlijden van haar man die door een gekke tiener is neergeschoten in hun huis. Het oude landhuis herbergt echter magische sleutels die verstopt zijn. De jongste zoon, Bode, hoort de sleutels echter fluisteren en gaat op onderzoek uit. Niet wetende dat hij een kwade kracht loslaat in de huidige wereld. Zijn broer en zus raken er ook bij betrokken en het avontuur kan echt beginnen.

Narnia, maar héél anders

De vergelijking wordt zelfs in de serie gemaakt. En hoewel het een vergelijking is die je inderdaad snel kunt maken, is Locke & Key absoluut anders. Met name is de serie ook iets donkerder. De serie is echter absoluut ook magisch. Elke sleutel heeft een eigen kracht en je kan met elke sleutel dus iets anders bewerkstelligen. Eén ervan geeft je de mogelijkheid een deur te openen naar elke andere deur die je ooit hebt gezien. Wil je even snel langswippen bij de ijswinkel een paar kilometer verderop? Je bent er nu in één stap!

Bingen!

De serie is absoluut binge-waardig. In slechts één dag heb ik de gehele serie uitgekeken. Ik begon ‘s ochtends bij het ontbijt, en ‘s avonds keek ik uiteindelijk de laatste. Stiekem ook wel jammer, want de serie is zo leuk en nu kan ik niet meer verder. De serie is voor mijn gevoel enorm vernieuwend en dat maakt het zo interessant. Sommige dingen vallen wel te voorspellen, maar het bevat ook enkele twists die ik écht niet zag aankomen. Het helpt hierbij dat de sleutel een element zijn dat ik nog niet in andere boeken en films heb gezien. Je blijft nieuwsgierig naar de mogelijkheden.

Alleen maar pluspunten

De acteurs weten je aandacht overigens ook goed vast te houden en je echt in het verhaal te trekken. Mede ook dankzij het goed geschreven script. Alleen maar pluspunten dus. Wist je trouwens al dat de serie gebaseerd is op een graphic novel-serie? En dat de zoon van Stephen King één van de bedenkers hiervan is?

Conclusie

Locke & Key is een spannende en magische serie die je in één ruk uit wilt kijken. De acteurs, het verhaal, het script, de setting, álles is zo intrigerend neergezet dat je na elke aflevering denkt: doe mij er nog maar één! En dan heb je plotseling het gehele eerste seizoen al uitgekeken en is het wachten tot een tweede seizoen gemaakt wordt. Het mysterie van de sleutels blijft je trekken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

MacGyver

MacGyver is gebaseerd op de gelijknamige tv-serie uit 1985 met Richard Dean Anderson in de hoofdrol. Ik heb denk ik wel eens een aflevering hiervan gezien, maar kan mij er niet zoveel van herinneren. Ik was meer fan van The A-Team, The Dukes of Hazzard en Knight Rider. Echter was ik enorm benieuwd naar deze remake. In de hoofdrol zien we Lucas Till als Angus MacGyver. Het type sexy nerd dat zo vindingrijk is in het veld dat hij alles kan oplossen. Hij wordt bijgestaan door Jack Dalton; de man die ervoor zorgt dat MacGyver rustig zijn ding kan doen. Hiernaast heb je nog hacker Riley en beste vriend Bozer, en natuurlijk hun leidinggevende.

Geen sterk begin

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in het begin van het seizoen dacht dat ik niet uit zou kijken naar seizoen 2. Het was allemaal te simpel, niet goed genoeg uitgewerkt. Laat ik beginnen met de special effects. Die waren teleurstellend. Hieruit blijkt toch wel dat het budget daar helaas niet echt in gestoken werd. Van een vuurtje tot rook tot green screen momenten, het was te duidelijk nep.

Maar dat is helaas niet het enige dat niet geloofwaardig overkomt. Er worden enkele onlogische keuzes gemaakt; MacGyver is niet dom, en Jack heeft ook de nodige training gehad, dus als zelfs jij als kijker al denkt “waarom hebben jullie slechts één uitgang gedekt?” dan zegt dat genoeg. Een ander voorbeeld in een schietscène; letterlijk de hele muur achter Jack zit vol gaten van het machinegeweer, en hij staat daar met een lullig pistooltje vet zichtbaar te zijn. HOE kan hij niet geraakt worden..? Of alles ligt wel héél makkelijk voor het grijpen voor één van MacGyvers kunstjes. Dat is gewoon jammer bij een serie als MacGyver.

Er speelt trouwens ook een aflevering af in Nederland. Dit is opgenomen in Atlanta. En hoewel ze hun best hebben gedaan, is het voor een Nederlander die wel eens in Amsterdam geweest is, overduidelijk dat het absoluut niet in Amsterdam geschoten is, haha.

Maar toch heb ik genoten

Ondanks alle bovengenoemde punten, inclusief enkele die ik nog niet eens heb benoemd, heb ik wel genoten van dit eerste seizoen. In het begin wilden ze denk ik wat teveel laten zien. Dat werkte niet voor mij. Pas later in het seizoen werd het verhaal dieper, kwamen er terugkerende personages en waren de afleveringen in het algemeen sterker opgebouwd. In het begin vond ik het moeilijk een band op te bouwen met de personages, maar ook dit is ze uiteindelijk gelukt. De bromance tussen MacGyver en Jack is 90% van de tijd ontzettend leuk om naar te kijken. Het zorgt voor humor in de afleveringen.

Al is het soms iets teveel waardoor de serie aan geloofwaardigheid inlevert. Maar goed, voor geloofwaardigheid moet je deze serie ook echt niet zien. Zolang je de serie niet te serieus neemt, en gewoon geniet van de personages, de humor en de actie, kun je de serie met plezier kijken. Er is zelfs nog een crossover aflevering voor de fans van Hawaii Five-0. De acteurs doen het prima gezien het materiaal waarmee ze moeten werken. De bijrol van David Dastmalchian vond ik ook erg vermakelijk. Alleen actrice Sandrine Holt wist mij totaal niet van haar rol te overtuigen. Ze leek gewoon te soft.

Extra’s

In Saving the Day gaan we kort door alle afleveringen in seizoen 1 heen. Dit was wel interessant, want zo kom je kleine dingetjes te weten zoals hoe de aflevering die zich in Nederland afspeelt tot stand is gekomen. De deleted scenes vond ik persoonlijk saai en niet zoveel toevoegen. Maar dat heb ik meestal met deleted scenes. Van de fotoshoot had ik meer verwacht. Voor mijn gevoel duurt dit extraatje maar een paar seconden. Het interview met de prop master was interessant, al was het vooral een rondleiding door de trailer. Maar de dingen die ze vertelde over de wapens in de serie was zeker interessant om te leren. Een gag reel is voor mij een verplicht onderdeel in de extra’s. Het is altijd leuk om acteurs los te zien gaan en gek te zien doen.

Conclusie

MacGyver is wat voor jou als je zin hebt in luchtig vermaak. Wil je een serie kijken die geloofwaardig is op de meeste fronten, dan kun je MacGyver beter links laten liggen. Je moet de serie toch wel kijken met een knipoog. De echte critici zullen deze serie dan ook vrijwel meteen afschrijven. Het begin van het seizoen wist mij ook niet direct te pakken. Het was te simpel, de personages wisten mij er nog niet bij te betrekken en het leek alsof de makers wat teveel wilden en dit averechts werkte. Gelukkig worden de afleveringen in de loop van het seizoen sterker, krijg je een betere band met de personages en kun je alles wat beter waarderen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden). Het betreft een recensie van seizoen 1 en 2 tegelijk.

Manifest

In januari 2022 verscheen de in 2018 op NBC gedebuteerde tv-serie Manifest op Netflix. Ik begon zonder voorkennis aan deze serie en had dus geen flauw idee wat voor een verhaal ik kon gaan verwachten. Manifest start met de familie Stone, die na een leuke vakantie wacht op hun vlucht terug naar huis. Door problemen met de de boekingen nemen vader Ben en zoon Cal een latere vlucht dan Bens ouders, zus, vrouw en dochter. Wanneer Ben en Cal met vlucht 828 terugkeren komen ze voor de grootste schok van hun leven te staan: ze zijn vijf jaar lang vermist geweest!

Lekker bingen

O jongens, als je zin hebt in een serie die je lekker kan bingen, dan is Manifest de serie voor jou. Met twee seizoenen van in totaal 29 afleveringen en bijna 21 uur kijkplezier, kan je even vooruit. Het mysterie rondom de verdwijning van het vliegtuig en alle passagiers van deze vlucht maakt dat elke aflevering smaakt naar meer. Waarom verdween deze vlucht? Waarom keerde deze terug? En hoe zit het met die stem die ze opeens in hun hoofd horen?

Interessant plot

Ook is het interessant om te zien hoe voor de ene helft van de personages van Manifest het als de dag van gisteren is dat ze hun familie en vrienden zagen, terwijl bij de andere helft vijf jaar voorbij is gegaan. Een tweeling heeft opeens vijf jaar leeftijdsverschil. Een vrouw heeft gerouwd om de dood van haar man en heeft een nieuw leven opgebouwd. Of een vrouw die op de rand stond het medicijn voor kanker te ontwikkelen komt terug in een wereld waarin het medicijn al wordt toegepast. En een alleenstaande man komt terug en heeft geen huis meer om naar terug te keren. Het is interessant om al dit soort verhalen uitgediept te zien worden. De familie Stone is de leidraad in de serie, maar elke aflevering (in seizoen 1) staat een andere passagier in de spotlight.

Plus- en minpunten

De personages worden sterk neergezet, met hier en daar een licht niveauverschil. Melissa Roxburgh (Michaela) is niet altijd even sterk terwijl Josh Dallas (Ben) dat wel is. En ondanks dat het verhaal zich richt op de passagiers van een specifieke vlucht, weten ze toch nieuwe personages toe te voegen in seizoen twee. Dankzij een interessante twist weet Manifest een nieuw personage te introduceren dat mijn hart heeft gestolen. De special effects variëren ietwat in kwaliteit. Soms zijn ze juist enorm goed, en soms is het te duidelijk nep. De serie had ook meer vaart kunnen behouden door kortere seizoenen te maken. In de huidige tijd zijn we eigenlijk ook niet meer gewend dat seizoenen ruim twintig afleveringen hebben.

Conclusie

Manifest valt snel te vergelijken met andere mysterieuze series zoals Lost en The Event, maar is gelijktijdig vernieuwend en origineel. Wat ik wel altijd spannend vind met dit soort series is hoelang ze de opgebouwde spanning kunnen vasthouden. Maar ook of het verhaal op een gegeven moment niet iets te vergezocht wordt. Je kunt de clue van een verhaal maar een bepaalde hoeveelheid tijd rekken voordat de kijker zijn aandacht begint te verliezen. Hoewel ik beide seizoenen heb gebinged, merk ik dat in seizoen 2 de spanning al wel ietwat afneemt en ik niet alles meer even interessant vond. Ik hoop dan ook dat ze in het komende seizoen niet al te veel zullen afzwakken. Maar al met al heb ik echt genoten van deze spannende en mysterieuze serie. Op naar seizoen drie!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Fan van de trilogie

Als je mijn recensies hebt gelezen van Maxton Hall College en De geheimen van Maxton Hall College, dan weet je dat ik helemaal fan ben van deze trilogie. Momenteel ben ik deel drie aan het lezen, en ik ben écht aan het genieten met een grote G. Recent zag ik via social media dat er ook een tv-serie aan zat te komen en die ging 9 mei ook al in première op Prime Video. Ja, dat MOEST ik dus wel echt gaan kijken. In slechts twee dagen had ik alle zes afleveringen al gezien, en wat ik ervan vind lees je nu.

Maxton Hall: Die Welt zwischen Uns

Maxton Hall is de verfilming van het eerste boek in de serie. Centraal staan Ruby Bell en Jason Beaufort. Ruby is niet arm, maar in vergelijking met haar klasgenoten op Maxton Hall is ze in elk geval niet rijk. Het enige dat zij wil is naar Oxford, en dankzij haar beurs voor Maxton Hall komt die droom dichterbij dan ooit. Het is haar altijd gelukt om onder de radar te blijven. Maar dan betrapt ze Jasons tweelingzus met een docent in een compromitterende houding en krijgt ze de toorn van Jason Beaufort over zich heen. Maar ze reageert compleet anders dan Jason had verwacht… Als ze zijn aandacht nog niet had, dan nu zéker wel.

Ehm… Duits?

En toen stond ik met mijn oren te klapperen. Wacht even… Praten ze nou Duits?! Als je net als ik geen trailers kijkt, dan kom je nog wel eens voor verrassingen te staan. Ik had namelijk de hele tijd gedacht dat dit ofwel een Amerikaanse dan wel Britse serie zou zijn. Maar net als de schrijfster van de oorspronkelijk Duitse boeken, is de serie ook in het Duits opgenomen. Dit levert nogal gekke situaties op, zoals allerlei Engelse namen (James, Ruby, Ember, etc.) en het speelt zich natuurlijk in Gormsey en Oxford af. Dat ze dan Duits praten zorgt even voor kortsluiting in mijn brein. Persoonlijk heeft mij dat wel wat afgeleid. Daarbij vind ik de Duitse taal allesbehalve sexy.

Verrassend trouw

Gelukkig neemt het niet weg, dat het verder wel een vrij goede verfilming is. Natuurlijk, het boek is altijd beter en diepgaander, maar ze zijn verrassend trouw aan het verhaal gebleven. Aan de acteurs moest ik even wennen. Dit komt, naast dat ze Duits praten, ook omdat ze er iets anders uitzien dan ik mij ingebeeld had. Ik wende echter snel aan ze en ik vind dat ze de personages goed hebben neergezet. Al snel viel ik in katzwijm voor James Beaufort. Ook ben ik blij dat ze de warme familiedynamiek van Ruby goed naar beeld hebben weten te vertalen. Dit vond ik in het boek ook al zo’n sterk punt.

Eindoordeel

Zoals ik ook al in mijn boekrecensies zei is Maxton Hall een heerlijk verhaal vol drama à la Gossip Girl. Ik heb ervan genoten het verhaal opnieuw te beleven en heb alleen maar meer zin gekregen in meer van James en Ruby. De serie eindigt iets eerder dan waar het boek eindigt, waardoor de cliffhanger iets minder zwaar is. Hoewel ik nooit helemaal aan het Duits heb kunnen wennen, hoop ik wel dat dit eerste seizoen een vervolg gaat krijgen.

En mocht je nou denken: hé, die vader van James en Lydia Beaufort komt me zó bekend voor… Nou, dat is helemaal niet zo gek dat je dat denkt. Het is namelijk Fedja van Huêt, een hele bekende Nederlandse acteur.

Nieuw op Netflix

Ik had Never Have I Ever al voorbij zien komen in ‘Binnenkort op Netflix’-lijstjes van Netflix-Nederland. Maar het was pas toen Lisa van Leave No Story Behind twitterde dat de serie awesome is, dat ik besloot het te gaan kijken. Dankjewel Lisa, dat ik deze serie véél eerder een kans heb gegeven, dan in van plan was. Want het is inderdaad een supermooie serie. Ik had verwacht dat het eigenlijk een vrij standaard tienerserie zou worden. Wat wil je ook met zo’n titel? Ik denk dat je bij “Ik heb nog nooit…” automatisch denkt aan het spelletje dat voornamelijk in Amerikaanse tienerseries veel gespeeld wordt. Maar waar gaat de serie nou eigenlijk over?

Never Have I Ever

Never Have I Ever gaat over de Hindoestaanse Devi Vishwakumar. Devi is in het eerste jaar van haar middelbare school haar vader verloren. Tijdens een optreden bij haar op school, waar zij de harp speelde, kreeg hij een hartaanval. In de serie zien we hoe Devi samen met haar beste vriendinnen aan het tweede schooljaar start. Devi is duidelijk nog niet over de dood van haar vader heen, en dat is een groot thema in de serie. Maar ook Devi’s vriendinnen Eleanor en Fabiola moeten dealen met hun eigen problemen. Tot slot zijn er ook enkele bijpersonages met belangrijke rollen, zoals de sexy Paxton, Devi’s rivaal Ben, Devi’s nicht Kamala en Devi’s moeder Nalini.

Niet standaard

Zoals ik al zei had ik dus verwacht dat het een vrij standaard tienerserie zou worden, maar dat is allesbehalve waar. De serie is bedacht door Mindy Kaling, en dat is te merken. Veel groepen die in de minderheid zijn, krijgen in Never Have I Ever een duidelijke stem. Zo is er plek voor Hindoestaanse cultuur, voor seksualiteit, het verschil tussen nerds en de populaire typen, en meer. Maar de serie bevat ook andere belangrijke thema’s, zoals omgaan met verlies, rouw, het effect hiervan op familie. Mede met behulp van flashbacks wordt dit mooi weergegeven; ik leefde hierdoor enorm mee met Devi en haar familie.

Clichés en voice-overs

Uiteraard is er ook ruimte voor humor en standaard tienerdingen in Never Have I Ever. Devi wil van het tweede jaar háár jaar maken. Zij en haar vriendinnen moeten vriendjes krijgen en eindelijk eens populair worden. Maar daarvoor moeten ze wel minder nerd zijn. Ook kun je hierbij diverse clichés verwachten, maar dat hoort er ook wel een beetje bij en vond ik allesbehalve storend. Ik heb er juist van genoten. De voice-over vond ik niet passend; wel in het verhaal zelf, maar niet qua toon van spreken. Het was een soort monotoon.

Conclusie

Never Have I Ever is een tienerserie die nét iets anders is dan ik had verwacht. Er zit meer diepgang in en je merkt duidelijk dat de serie verschillende culturen en groepen wil aanspreken. In mijn opinie is dit goed gelukt. Ik heb de serie lekker gebinged en het verveelde geen moment. De personages zijn likeable en zijn goed neergezet door de acteurs, alsook het verhaal is goed geschreven. Tijdens de laatste aflevering moest ik zelfs wat traantjes wegpinken. Natuurlijk kun je ook cliché tienerzaken verwachten, maar dat hoort erbij. Ik kan in elk geval niet wachten op het tweede seizoen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

I need Rain

Het was tijdens die hele hete dagen in augustus dat ik dacht: f*ck it, ik ga even niet wegbranden in de zon en gewoon binnen zitten met de gordijnen dicht en de mobiele airco aan. Ik heb altijd het idee dat wanneer de zon schijnt in Nederland ik ervan moet genieten zolang het kan. Maar op dat moment wilde ik gewoon even verkoeling en regen. Toen ik een tv-serie getiteld The Rain tegenkwam op Netflix was de keuze dan ook snel gemaakt, haha. En inmiddels heb ik alle drie seizoenen gekeken.

The Rain

The Rain gaat over een broer en zus, Simone en Rasmus. In aflevering één worden ze geteisterd door giftige regen. Iedereen die met de regen in aanmerking komt gaat dood. Maar de vader van Simone en Rasmus is wetenschapper en brengt zijn kinderen naar een ondergrondse bunker. Terwijl ze wachten op de terugkeer van hun vader brengen ze samen jaren door in de bunker. Totdat hun voorraad eten opraakt en ze in aanraking komen met andere jongeren die de regen hebben overleefd. Ze gaan op zoek naar hun vader én naar antwoorden. Wat veroorzaakt het virus in de regen, en waarom zei hun vader dat Rasmus de sleutel was?

Deens

In het begin had ik niet door dat ik naar een Deense serie zat te kijken. Ik had mij niet ingelezen over The Rain, en Netflix startte automatisch een Engelstalige versie op. Na Netflix meerdere keren opnieuw opgestart te hebben omdat de tekst en mond niet synchroon leken te lopen, zocht ik de serie op en kwam ik erachter dat het een Deense serie is. Niks is irritanter dan een gedubde serie, dus heb ik de taalinstellingen snel weer op origineel gezet, haha. Ik ben geen fan van films en series in een andere taal dan Nederlands en Engels, maar inmiddels was mijn interesse gewekt en wilde ik verder kijken.

Sterk acteerwerk

Wanneer je de taal niet spreekt is het acteerwerk van de acteurs nóg belangrijker. Want ze moeten wat ze zeggen nog duidelijker overbrengen met onder andere lichaamstaal. Gelukkig worden de hoofdpersonages in The Rain gespeeld door sterke acteurs en leer je de personages en hun achtergrond per aflevering beter kennen. Vooral de acteur die Rasmus speelt vind ik erg sterk overkomen door de drie seizoenen heen. Enkele andere zijn in vooral het eerste seizoen minder sterk, maar weten zich door de seizoenen heen gelukkig wel te ontwikkelen.

Het loodje leggen

De makers schuwen de dood niet, want door de seizoenen heen zal je diverse personages verliezen. En waar de personages in het eerste seizoen van The Rain mij nog te weinig deden, leefde ik later enorm mee, en liet ik in het derde seizoen zelfs een traan bij de dood van een personage. Maar dat was dan ook één van de sterkere acteurs wiens personage het loodje legde.

Snelle binge-sessie

Doordat de seizoenen van The Rain kort zijn, en ze het houden bij maximaal drie seizoenen, weten ze de serie bijna continu interessant te houden. Helaas ben je er met enkele binge-sessies dan ook heel erg snel doorheen. De special effects lieten hier en daar wel even te wensen over, dat is jammer. Van alle seizoenen vond ik het derde denk ik het minst sterke seizoen omdat ze het daar over een compleet andere boeg lijken te gooien. Al met al denk ik dat ze de serie nog wel spannender hadden kunnen maken. Maar de serie is vermakelijk zoals deze uiteindelijk geworden is.

Conclusie

The Rain bleek onverwacht een zeer interessante serie, waarvan seizoen 1 en 2 het meest interessant waren, maar desalniettemin prima geacteerd. Omdat de serie Deens is ben je eigenlijk verplicht om je aandacht er continu goed bij te houden, want zodra je wegkijkt weet je meteen niet meer wat er gezegd wordt (tenzij je Deens spreekt natuurlijk). In korte tijd heb ik alle drie seizoenen met veel plezier gekeken. Of ik tevreden ben met het einde van de serie? Ja en nee. Aan de ene kant is het netjes afgesloten en was het een interessant idee om het mee af te sluiten. Aan de andere kant vond ik het toch ook weer iets te willekeurig en had ik liever een nog beter uitgedacht einde gezien. Toch raad ik je deze dystopische serie wel aan en is het een ideale serie voor als je even tussen twee series in zit.

Waar het over gaat

In de stad West Ham hangt al een tijdje een vieze geur. De geur was verdwenen, maar is inmiddels weer terug en niet te harden. Enkele volwassenen hebben er een verhitte discussie over waar je als kijker niks van meekrijgt. De stad besluit alle tieners op een soort schoolreisje te sturen. Ze rijden in enkele schoolbussen de nacht door, en wanneer ze ontwaken blijken ze weer terug te zijn in West Ham. Maar met één groot verschil: de stad is verlaten, alle uitgangen zijn begroeid en contact met de buitenwereld is niet mogelijk. Ze zijn alleen en ze kunnen niet weg.

Een gemeenschap opzetten met alleen jongeren

Waar dat in eerste instantie een groot feest lijkt te zijn – yay, zuipen zonder toezicht! – komt toch ook het besef dat er iets moet gebeuren. Wat dit seizoen vooral doet, is het opbouwen van de gemeenschap. Vandaar denk ik ook de serienaam The Society. Men zal moeten overleven. Ze moeten samenwerken. De voedselvoorraden zullen uiteindelijk opraken. Er zullen conflicten moeten worden opgelost. Er moet leiding worden gegeven. En er zal recht moeten worden gesproken. Het eerste waar ik aan moest denken was Under the Dome. Gezien daar ook een deel van de samenleving opgesloten zat.

Wij vs. Ik

Het verstandige deel van de jongeren wil achterhalen wat er is gebeurd en hoe dit ongedaan gemaakt kan worden. Een ietwat onverstandiger deel denkt alleen aan zichzelf. Het is natuurlijk een serie met alleen maar jongvolwassenen en dat is denk ik ook de doelgroep van deze serie. Naast het plot vind je ook de simpele tienerdrama’s in The Society. Middenin dit seizoen lijkt dit eventjes iets teveel te overheersen en verloor het mijn aandacht, maar gelukkig wisten ze zich te hervatten. Thema’s die in The Society naar voren komen zijn overleven, dood, mishandeling, homoseksualiteit, auditieve beperkingen, verslaving, tienerzwangerschappen, vriendschap, en meer.

Een grote cast om te ontdekken

In het begin is het even ontdekken wie wie is, en welke personages je in de gaten moet houden. Het is namelijk een vrij grote cast, en velen komen direct al in de eerste aflevering aan bod. Gelukkig kan ik zeggen dat je personages na de eerste aflevering al vrij snel begint te herkennen dankzij hun verhaallijnen. De serie vreest niet om personages, die ogenschijnlijk hoofdpersonages zijn of een grote rol lijken te gaan krijgen, uit de serie te schrijven. Ook geweld en moord schuwen ze niet. Al hebben ze het wel iets geschikter gemaakt voor jongeren door meer te suggereren. In plaats van hoe je bij Game of Thrones bijvoorbeeld letterlijk ziet hoe iemands hoofd eraf wordt gehakt, inclusief gore details.

Wat is er gebeurd?!?!?!

Wat mij vooral dreef om elke keer weer een aflevering aan te zetten, is het grote mysterie. Wáárom zijn ze daar? Waarom zijn zíj daar? Waar zijn ze daar eigenlijk überhaupt? Is dit echt hun stad, of is het een replica? Als het wel hun stad is, waar zijn dan hun ouders? Zoals ik al zei wordt er in dit seizoen vooral ingespeeld op het opbouwen van The Society. Hierdoor krijgen we nog vrij weinig antwoorden. En de dingen die ze wel ontdekken, daar had ik zelf ook al een donkerbruin vermoeden over. Slechts enkele dingen zijn echt duidelijk geworden: View Spoiler »! Vooral door het allerlaatste shot kijk ik uit naar het tweede seizoen. Maar stiekem vind ik het toch wel jammer dat we zo weinig antwoorden hebben gekregen.

Conclusie

The Society is een serie die ik aanraad als je houdt van grote mysteries en tienerdrama’s. De serie is in dit eerste seizoen vooral bezig met het opbouwen van de gemeenschap. Ik vind het jammer dat we in dit seizoen eigenlijk ontzettend weinig antwoorden krijgen. Maar The Society blijft echter wel boeiend tot het eind, met een klein dipje in het middenstuk. Vooral het grote mysterie dreef mij als kijker om het seizoen in korte tijd al helemaal te kijken. Ik zal zeker duimen voor een tweede seizoen, want ik móét het hoe, wat en waarom weten van deze mysterieuze gebeurtenis!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Wanneer het aankomt op DC of Marvel, ben ik overwegend Marvelfan. Maar ik geniet ook enorm van alles in de DC wereld. En daarbinnen ben ik dankzij Smallville groot fan van Superman geworden. Ik kon dan ook niet anders dan de nieuwe serie Superman & Lois uitproberen.

Superman & Lois

In Superman & Lois zijn we een stuk verder in de toekomst dan in Smallville of welke Supermanfilm dan ook. Clark en Lois zijn getrouwd en hebben inmiddels een tienertweeling. Wanneer we het verhaal instappen zijn ze aanbeland op het punt waarop ze aan het overdenken zijn of ze hun kinderen moeten vertellen dat Clark Superman is. Wanneer Clarks moeder komt te overlijden komen ze weer in Smallville terecht.

Arrowverse

Superman & Lois is één van de vele series binnen het Arrowverse, en als ik mij niet vergis is deze voortgekomen uit de serie Supergirl, waar ik deze Superman meerdere keren voorbij heb zien komen. Persoonlijk vond ik Supergirl niet bepaaldde sterkste serie, en ook andere series binnen de Arrowverse takelden mij inziens na een tijdje af. Superman & Lois is helaas niet heel anders. Qua sfeer en stijl is de serie duidelijk een Arrowverse serie. Al moet ik wel zeggen dat qua look en feel de locatie Smallville dicht bij de serie Smallville komt. Wat ik een leuke bijkomstigheid vindt. Hierdoor is het net alsof je de plek weer opnieuw bezoekt.

De toekomst

Het idee van Supermans toekomst vind ik erg leuk. Clark en Lois met twee tieners en een mogelijkheid dat één of misschien zelfs beide kinderen krachten kunnen ontwikkelen (ze zijn immers half Kryptonian). En in eerste instantie maakt dit Superman & Lois interessant om naar te kijken. De gehele familiedynamiek en hoe ze omgaan met Superman wordt helaas na een aantal afleveringen iets meer bijzaak. De focus komt te liggen op het grote kwaad en hoe dit te verslaan. En dat is helaas waar het verhaal langzaamaan steeds minder wordt. Het enige dat nog echt blijft boeien is het verhaal van de kinderen. Ook de visuele effecten zijn wisselend goed en minder.

Superman himself

Gek is ook dat ik in Teen Wolf megafan was van acteur Tyler Hoechlin. Toch vind ik hem als Superman iets te keurig. Zo’n sterke en stoere gast, maar toch ziet hij er in deze serie niet imposant uit. Terwijl ik weet dat de acteur dit wel zou kunnen. Henry Cavill en Tom Welling deden dit in mijn ogen veel beter. Ook van de andere acteurs in de cast ben ik niet honderd procent overtuigd.

Eindoordeel

Superman & Lois heb ik met gemengde gevoelens gekeken. Enerzijds vind ik het leuk om te zien hoe het verder gaat met Clark Kent járen later wanneer hij volwassen is en zelf kinderen heeft. Terug zijn in Smallville doet me weer denken aan die heerlijke serie uit mijn tienerjaren. Anderzijds wordt de serie na een tijdje minder interessant voor een dertien-in-een-dozijn gevecht tussen goed en kwaad en raak je makkelijk afgeleid tijdens het kijken. Ik twijfel nog of ik seizoen twee op korte termijn ook zal gaan kijken (deze vind je al op HBO Max), gezien er momenteel andere series zijn die mij meer weten te pakken. Desalniettemin een kleine voldoende voor Superman & Lois.

Netflix Original

Eén keer in de zoveel tijd krijg ik een pushbericht op mijn telefoon van Netflix met daarin allemaal trailers van films, series, documentaires, etc. die binnenkort op Netflix verschijnen. Zodoende kwam ik Sweet Magnolias tegen. Het leek mij direct een leuke feelgood serie. Dus toen de serie eenmaal op Netflix stond ben ik er even lekker voor gaan zitten. En voordat ik wist was het voorbij en moet ik nu wachten op het tweede seizoen. Helaas zullen we daar ongetwijfeld lang op moeten wachten door de Coronacrisis, gezien de film- en serie industrie momenteel stil ligt.

Sweet Magnolias

Sweet Magnolias gaat over drie vriendinnen die zijn opgegroeid in het stadje Serenity en hier (weer zijn gaan) wonen. Maddie is een soort van de hoofdpersoon van de drie vriendinnen. Ze ligt momenteel in scheiding met de man waar ze drie kinderen mee heeft gekregen omdat hij per ongeluk zijn assistente heeft bezwangerd. Haar oudste zoon, Tyler heeft het moeilijk met de scheiding en laat zijn vader dit duidelijk merken. En dan krijgt zijn coach, coach Cal, ook nog interesse in zijn moeder! Dan heb je nog het altijd vrolijke middelste kind, Kyle, dat hierdoor compleet over het hoofd wordt gezien. En tot slot het jongste kind, Katie, dat het minst onder de scheiding lijdt.

Dan heb je nog Maddies vriendinnen Helen en Dana Sue. Helen, een goede advocaat, heeft Serenity een tijdje verlaten, maar toen het niet werkte met haar toenmalige liefde is ze teruggekeerd. Ze is nog steeds alleen, maar haar kinderwens wordt alsmaar groter. Dana Sue voedt in haar eentje haar dochter Annie op en runt ondertussen een succesvol restaurant. Wanneer Maddie in scheiding komt te liggen, hebben zij dé oplossing: waarom beginnen ze niet een luxe spa in Serenity?

Verfilming

Mocht je nou denken: dit verhaal komt mij vaag bekend voor? Dat kan. De serie is gebaseerd op de Sweet Magnolias boeken van Sherryl Woods. Ook de schrijfster van Chesapeake Shores. Waar de tv-serie Chesapeake Shores mij niet wist te pakken, wist de tv-serie Sweet Magnolias dit wel. Nee, het is niet de allerbeste serie die er is. Dit ligt helaas aan het matige acteerwerk van enkele acteurs. Zo vond ik Jamie Lynn Spears (ja, het zusje van) niet erg sterk uit de hoek komen als de assistente van Maddies man. En ook Carson Rowland als Tyler en Bianca Berry Tarantino als Katie vond ik niet altijd even overtuigend. Het meest heb ik genoten van Logan Allan in de rol van Kyle. Zijn personage is erg interessant doordat hij op een andere manier naar de wereld kijkt.

Lekker bingen

Toch is de serie heerlijk om te bingen. Sweet Magnolias kijkt makkelijk weg en verveelt geen moment. Je raakt betrokken bij de personages en hun levens en hoopt dat alles goed voor ze afloopt. Je kunt je makkelijk in de personages en wat ze meemaken verplaatsen doordat er alledaagse onderwerpen voorbij komen, zoals dus een familie die moet omgaan met een scheiding. Je kunt samen lachen en samen huilen. Ook weet de serie, naast enkele clichés, af en toe te verrassen. Ik dacht in de eerste aflevering namelijk al een bepaald verloop goed in te schatten, maar uiteindelijk ging het tóch een compleet andere kant op. Of dit slechts een zijweg is, dat zal in een volgend seizoen moeten blijken.

Conclusie

Sweet Magnolias is een serie die makkelijk wegkijkt en ideaal is om te bingen. Het is een luchtige en fijne serie, maar geen kwaliteit van de hoogste schaal. Het acteerwerk van enkele acteurs is matig, en dat is jammer. Maar het is niet zo onoverkomelijk dat ik mij eraan zou gaan storen. Ik zou de serie direct aan alle fans van romantische dramaseries willen aanraden. Echter, het einde heeft zo’n grote hartverscheurende cliffhanger… Misschien kun je beter wachten tot je meteen door kunt met een tweede seizoen, haha. Ze lieten mij in elk geval compleet in shock achter. Daarom wil ik ook zo snel mogelijk starten met de boeken, in de hoop dat de verhaallijnen overeen komen en ik kan uitvinden hoe het afloopt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Verslaafd…

Zoals wel vaker startte ik Netflix op. Tot mijn ergernis begint vaak een trailer af te spelen. Dit keer bleef ik echter hangen. Het was de trailer van The Umbrella Academy. De trailer was lekker pittig, vol humor en intrigeerde meteen. Ik dacht dat mijn vriend het misschien ook wel leuk zou vinden, zodoende zetten we die avond de eerste aflevering aan. En toen was ik verslaafd…

The Umbrella Academy

The Umbrella Academy draait om zeven personen, allen geboren op een dag in oktober 1989. Niks geks, zou je denken. Maar hun moeders waren eerder die dag nog helemaal niet zwanger..! Ze worden gekocht geadopteerd door Sir Reginald Hargreeves. Hij voedt ze op, en traint ze. Allen bezitten ze namelijk krachten, op één na. Het verhaal in de serie start op het moment van het overlijden van hun vader en ze allen voor het eerst in jaren weer samenkomen.

Leuke twist op superheldenseries

Hoewel niet elk van de zeven kinderen nog leeft of aanwezig is in het jaar dat we starten in de serie, 2019, hebben ze op de één of andere manier wel allemaal een rol. Dit maakt dat de serie direct al een leuke twist heeft. Hoewel de serie gaat over mensen met krachten, is het niet zozeer een origin story. We zien niet uitgebreid hoe ze allemaal leren omgaan met hun krachten. En nu ik erover schrijf, besef ik ook dat we volgens mij niet eens leren waarom ze zo plotseling geboren zijn en wat de oorsprong van hun krachten is. Ze laten wel een scène zien die vragen oproept, maar die worden denk ik pas beantwoord in seizoen 2.

Je wilt blijven kijken

Dat is eigenlijk ook wel verfrissend. Natuurlijk zou ik het antwoord op die vraag wel willen weten, maar het is ook wel eens leuk om te zien hoe het gaat járen nadat ze beroemd waren door hun krachten. Dit eerste seizoen draait om het voorkomen van de Apocalyps. De makers hebben de 55 minuten durende afleveringen zo in elkaar gezet dat je continu door wilt kijken. Elke aflevering krijg je er weer nieuwe vragen bij, terwijl er slechts enkele van de vragen die je al had worden beantwoord. Mijn vriend wilde echter maximaal één of twee afleveringen per dag kijken, dus dat hield de spanning er goed in. Ik vind deze serie zo fantastisch sterk. Genieten, echt!

Intrigerende personages

Naast dat het verhaal dus ontzettend interessant is, zijn ook de personages intrigerend en leuk. Allen zijn ze zeer divers, maar vooral erg leuk vind ik Five en Klaus. Ik kan niet overal diep op ingaan omdat ik er zo van heb genoten alles zelf te ontdekken en jullie dit ook gun. Maar Aidan Gallagher (Five) weet zijn bijzondere personage uitmuntend neer te zetten en Robert Sheehan (Klaus) is hilarisch en verhaaltechnisch een prachtig neergezet persoon.

Conclusie

Man, deze serie is heerlijk verslavend. Natuurlijk, je moet ervan houden. Er zitten elementen in die, zo las ik in andermans recensies, niet in goede aarde vielen omdat ze in hun ogen te onrealistisch waren. Maar hé, dit is een serie over superkrachten, de Apocalyps en baby’s die zomaar uit het niets worden geboren. Realisme is niet het genre. Dit is fantasy met een leuke en interessante twist op het gewone superhelden verhaal. Met leuke personages en een verhaal dat je nieuwsgierig blijft maken. Je móét weten hoe het verder gaat. De serie is spannend en megasterk tot het einde en ik ben héél benieuwd hoe het verhaal verder gaat in seizoen 2. Ik hoop dat jullie er net zo van zullen gaan genieten als ik doe.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

YES! We kunnen weer!

Yes! 31 juli was het dan eindelijk zover: het tweede seizoen van The Umbrella Academy kwam op Netflix. Eén dag later begonnen mijn vriend en ik direct met kijken. Als het aan mij had gelegen hadden we het gehele seizoen in één dag uitgekeken, maar mijn vriend is helaas niet zo van het bingen. Meer dan twee afleveringen op een dag kreeg ik helaas niet voor elkaar. Tussendoor kwam ook onze vakantie om de hoek kijken, maar inmiddels hebben we het gehele seizoen gezien en kan ik jullie eindelijk vertellen wat ik ervan vond.

Seizoen 2

Laten we eerst even teruggaan naar het einde van vorig seizoen. De apocalyps werd veroorzaakt door Vanya, en de heren en dames van The Umbrella Academy wisten dit helaas niet te voorkomen. Five wist ze net op tijd te redden door een time jump te maken. In dit nieuwe seizoen zien we hoe ze over diverse jaren verspreid raken in Dallas in de jaren 1960 tot en met 1963, waar homoseksualiteit nog niet geaccepteerd wordt en gekleurde mensen geweerd konden worden in restaurants. Niet alleen moeten ze elkaar terug weten te vinden, de apocalyps is hen ook nog eens gevolgd naar 1963. In een strijd tegen de klok moeten ze een nucleaire ramp zien te voorkomen. Niet alle verhaallijnen vond ik even interessant, maar het tweede seizoen is absoluut weer fantastisch!

Fijne dynamiek

De dynamiek tussen de broers en zussen in The Umbrella Academy is net als in seizoen één geweldig. Je leeft met ze mee, je kunt om ze lachen en je kunt met ze huilen. De dood van een personage zal je hart breken. Nieuw dit seizoen is Ritu Arya; een vast personage waar ik niet al teveel over kan vertellen. Waar ik haar eerst maar niks vond, vind ik haar uiteindelijk wel oké. Ook The Sweeds zijn nieuw, maar vond ik eerlijk gezegd weinig toevoegen. Ik had ze niet gemist als ze er niet waren geweest. Extra credits wil ik even geven aan Aidan Gallagher. Ik heb opgezocht hoe oud hij is, en hij blijkt slechts zestien jaar te zijn! Wauw, die jongen kan nog wel eens heel groot worden.

Heerlijke soundtrack

Vorig seizoen konden we tijdens het bekijken van de afleveringen van The Umbrella Academy genieten van een heerlijke soundtrack. En ook seizoen 2 is weer voorzien van geweldige nummers. Niet alleen in de soundtrack, want songteksten worden door een zeker iemand – mag jij raden wie – zelfs verheven tot spirituele wijsheden. En als je ook nog eens een vechtscène weet te creëren op Everybody van de Backstreet Boys én het werkt, dan ben je goed bezig (ja, ik ben een groot BSB fan).

Conclusie

Heb je genoten van het eerste seizoen van The Umbrella Academy, dan is er grote kans dat je dit tweede seizoen ook leuk gaat vinden. Naast fantastische verhaallijnen, heerlijke muziek, en uitmuntende acteurs, vinden de echte fans ook nog leuke knipogen naar het eerste seizoen en naar historische gebeurtenissen. Het einde laat wederom ruimte open voor een nieuw seizoen. Iets dat ik aan de ene kant eng vind, en aan de andere kant superleuk. Want natuurlijk wil ik hier nog veel langer van genieten. Maar hoe lang kunnen ze dit niveau vast houden? Seizoen 2 is in elk geval weer ontzettend goed, dus laten we daar eerst nog even van nagenieten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze serie is soms zo fout dat het enorm grappig is. Hoewel ik het werkelijk vreselijk vind dat het personage Justin zichzelf zo goed vindt zingen waardoor hij dat weleens te vaak wil laten horen, heeft elk personage zo ook zijn leuke unieke eigenschappen. De acteurs vullen elkaar goed aan en hebben duidelijk chemie.

Alle mannen behalve Danny zijn behoorlijk awkward in het datingcircuit en rondom vrouwen en mannen, en dit levert heel vaak ontzettend hilarische situaties op. Danny daarentegen, weet niet hoe hij een gentleman moet zijn. Samen helpen ze elkaar en worden ze kameraden.

Het acteerwerk is niet fantastisch, maar de leuke grappen en hilarische situaties maken veel goed. Grappen volgen elkaar in een lekker tempo op en elke aflevering weet weer goede grappen neer te zetten.

Undateable kijkt lekker weg en is ideaal om even tussendoor te kijken.

Gewoon proberen

Ik merk dat ik de laatste tijd echt veel meer naar Netflix kijk dan gewoonlijk, en ook steeds vaker gewoon iets nieuws uitprobeer. Zo ook Virgin River. Geen idee waar het precies over zou gaan, maar ik besloot er gewoon blind in te gaan. Ik zou vanzelf zien of het mij wel of niet zou liggen.

Virgin River

Virgin River gaat over Mel Monroe. Ze verhuist naar het kleine, afgelegen dorpje Virgin River waar ze aan de slag gaat als zuster in een dokterskliniek. Wat ze niet weet is dat de dokter zelf nog niet op de hoogte is. Mel is aangenomen door de burgemeester, die toevallig ook de vrouw van de dokter is – ook al zijn ze niet meer samen. Mel ontmoet de vriendelijke Jack die voor haar opkomt en haar op weg helpt in het dorpje.

Wat de exacte reden is dat Mel helemaal naar Virgin River verhuist is niet direct duidelijk, maar dat het met haar man Mark te maken heeft is onoverkomelijk. Via flashbacks kijk je steeds terug op Mels tijd met Mark. Zijn ze uit elkaar gegaan? Is iemand vreemdgegaan? Is hij dood? Dat vroeg ik mij continu af. Ja, dit kleine stukje laat meteen zien wat je kunt verwachten. Een tv-serie over romantiek en drama dat zich afspeelt in een klein dorpje waar roddelen een tweede natuur is, en ze alles nét een beetje anders doen dan in de grote stad.

Gebaseerd op

Het was pas bij aflevering zeven dat ik door kreeg dat Virgin River gebaseerd was op de boekenserie van Robyn Carr. Achteraf vraag ik mij bijna af hoe ik dit in hemelsnaam niet eerder door had, haha. Het is niet dat ik de boekenserie heb gelezen, maar ik heb de serie vaak genoeg in de volksmond voorbij horen komen dat je zou verwachten dat er eerder een belletje zou gaan rinkelen. Misschien heeft mijn moeder deze boeken zelfs wel gelezen, het is echt iets voor haar. Maar toen ik er dus achter kwam, viel alles op zijn plek; deze serie deed mij namelijk de hele tijd enorm denken aan zo’n feelgood roman met de nodige portie drama en romantiek. En daar is het dus op gebaseerd!

Toevalligheden

Goed, sommige dingen moet je in dit geval wel met een korreltje zout nemen. Sommige dingen in Virgin River zijn véél te obvious, en zijn puur opgestart met als doel conflict te creëren en het verhaal op te zetten. En het is natuurlijk mega toevallig dat nét wanneer Mel in de stad aankomt, er opeens allemaal bijzondere gevallen zijn waar haar expertise van pas komt. Het hoort er eigenlijk ook gewoon een beetje bij in dit genre. Hierdoor stoorde ik mij er niet aan.

Bijpersonages

Naast de verhaallijn van hoofdpersoon Mel zijn er ook diverse bijpersonages met een eigen verhaallijn; zoals Paige Lassiter, de vrouw die een bakkerij runt. En natuurlijk ook Mels love interest Jack, die als ex-soldaat met zijn eigen demonen om moet zien te gaan. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog de dokter en de burgemeester.

Mocht je denken, hé die dokter komt mij bekend voor? Dan heb je waarschijnlijk Hart of Dixie gekeken waar Tim Matheson ook de rol van dokter speelde in een klein dorpje. Fans van Hart of Dixie zullen waarschijnlijk ook kunnen genieten van Virgin River door de setting vergelijkbaar is. Al was Hart of Dixie iets luchtiger. Fans van Gilmore Girls en Hallmarkfilms zouden ook van Virgin River kunnen genieten.

Conclusie

Ik heb Virgin River in één dag uitgekeken. Misschien iéts teveel van het goede, haha. Maar de serie kijkt ontzettend lekker weg. De personages spreken aan en weten je goed het verhaal in te trekken. Hoewel het verhaal hier en daar voorspelbaar kan zijn, is dit niet storend. Virgin River is een heerlijke makkelijke serie om te kijken. Ideaal om ‘s avonds na het werk te kijken, of juist op een luie zondag. Dus zet je verstand op nul en geniet van de perikelen die bij dit kleine stadje horen. Veel plezier met deze leuke Netflix-serie.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Waargebeurd verhaal

Worden jullie ook wel eens getrokken door tv-series of films die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen? Ik vind ze vaak intrigerend door het besef dat het overgrote deel van de beelden die je ziet in werkelijkheid zijn voorgekomen. Zeker bij films en series over moorden. Wat is de gedachtegang van zo’n persoon geweest? Hoe is het afgehandeld? Wat was de invloed op de omgeving? Ook de tv-serie White House Farm is gebaseerd op de werkelijkheid. De serie werd begin 2020 uitgezonden en is sinds eind juni verkrijgbaar op DVD.

White House Farm

White House Farm gaat over de White House Farm Murders. In de nacht van 6 op 7 augustus, in het jaar 1985, werden Nevill en June Bamber neergeschoten in hun eigen huis. Hierbij kwamen ook Sheila Caffell en haar zesjarige tweeling om het leven. Hun geadopteerde zoon Jeremy Bamber alarmeert de politie. De politie classificeert het meteen als een moord-zelfmoord en legt de schuld bij Sheila Caffell, de geadopteerde dochter van June en Nevill. Eén politieagent is hier echter nog niet van overtuigd en blijft verder gaan met het onderzoek.

Een Engelse detective serie

De eerste aflevering van White House Farm was voor mij even wennen. Dit ligt echter hoogstwaarschijnlijk aan mijzelf. Ik vind dit soort verhalen interessant, maar ik kijk niet heel vaak detective-series, waardoor het even weer andere koek is. Mijn ouders zijn er gek op, dus ik ben wel opgegroeid met af en toe een aflevering van series als Midsommer Murders (welke ik de eerste paar seizoenen erg vermakelijk vond) of Frost. Maar de sfeer van zo’n serie is wel even iets compleet anders dan wat ik dagelijks kijk.

Zal het recht zegevieren?

Vanaf aflevering twee zat ik er echter lekker in, en aflevering vier tot en met zes keken mijn vriend en ik zelfs back-to-back (achter elkaar door) omdat we het zo spannend vonden. Hoe de vork ongeveer in de steel zat vermoedde ik in aflevering twee al. Mijn vriend verwachte echter nog een grote twist in White House Farm. Die twist kwam niet. Maar het bleef wel spannend. Zou het recht zegevieren? Wat zouden ze nog ontdekken? Mark Addy was perfect als de sympathieke maar getergde brigadier, en Freddie Fox zeer overtuigend als broer van Sheila.

Niet googlelen

Als je White House Farm open in wilt gaan, dan moet je in elk geval niet gaan googlelen. Het antwoord op de vraag: heeft Sheila het gedaan, en zo nee, wie dan? is direct zichtbaar. Aan het begin van elke aflevering wordt wel aangegeven dat de serie gedramatiseerd is en dat er personen bij zijn verzonnen. Dat is natuurlijk te verwachten. Maar wat precies, daar ben ik nog wel nieuwsgierig naar. Want als de politie werkelijk zo was als in de serie is weerspiegeld: wauw, wat vreselijk! Het verbaasde mij echter dat er zoveel pers op deze zaak afkwam. Maar om nog terug te komen op Google: veel details die je in de serie ziet vind je ook op het internet terug over deze zaak. Wat mij dunkt dat dit een vrij getrouwe verfilming is. Er staan helaas geen extra’s op deze DVD.

Conclusie

White House Farm valt te vergelijken met de gemiddelde Engelse detective serie. Met het verschil dat White House Farm echt gebeurd is. In de eerste aflevering moest ik er nog even in komen. Maar vanaf aflevering twee was ik absoluut geboeid. Ik had mijn vermoedens, maar wilde ze bevestigd zien worden in de afleveringen erna. Vanaf aflevering vier hebben mijn vriend en ik de serie in één ruk uitgekeken. Onvoorstelbaar dat dit echt gebeurd is. Gaat het recht zegevieren? Dat ga ik niet vertellen. Daarvoor kun je White House Farm zelf gaan kijken. En ga vooral niet googlelen, want dan weet je direct hoe de vork in de steel zit. Houd je dus van Engelse detectives? Dan is White House Farm zeker een aanrader.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Knap koppie

Goedemorgen deze morgen! Vandaag heb ik voor jullie een recensie van het eerste seizoen van Young Wallander. Een tijdje geleden verscheen het tweede seizoen op Netflix, waardoor deze serie op mijn radar verscheen. Ik zal nooit zeggen dat er altijd een diepzinnige reden achter mijn acties zit, want de enige reden dat ik Young Wallander ervoor zette is de gedachte: Goh wat een knap koppie! Ik herkende de naam wel van één van de vele detectives waar mijn ouders naar kijken of hebben gekeken. Maar voor zover ik het internet kan geloven is dit alles behalve een prequel. De serie vindt namelijk plaats in hedendaags Zweden. Waar veel Wallander fans hiervan balen, geeft het de serie de kans om meer in te gaan op de hedendaagse problematiek.

Young Wallander

Young Wallander draait om agent Kurt Wallander, een personage uit de boeken van Henning Mankell. In de serie staat hij aan het begin van zijn carrière wanneer hij zelf getuige is van een bizarre moord. Doordat zijn betrokkenheid in de (probleem)wijk waar hij woont erg handig is wordt hij gepromoveerd tot detective op het onderzoek. Onderwerpen en thema’s die duidelijk naar voren komen in deze detective serie zijn politiek, de kloof tussen arm en rijk, haat voor (illegale) immigranten en lokale criminaliteit.

Zweeds of Brits

Hoewel Wallander van origine een Zweeds personage is en de serie zich in Malmö afspeelt, is de productie van Young Wallander Brits en is de serie opgenomen in Litouwen. Het enige echt Zweedse tintje aan deze productie is dat de hoofdpersoon Adam Pålsson zelf uit Zweden komt. Dit is ook te horen. Je hoort dat Engels niet zijn moedertaal is, en ik vraag me af of dat de reden is dat hij zo’n fluisterstem heeft. Zijn acteerwerk is overigens prima, maar zijn stem leidt hier soms van af. En hij wordt ietwat overschaduwd door zijn tegenspelers Leanne Best en Richard Dillane. Desalniettemin is Adam Pålsson charmant als Kurt Wallender.

Spannend

Het verhaal in Young Wallander heb ik een beetje over mij heen laten komen. Misschien dat de echte detectiveliefhebbers al snel door zullen hebben hoe de vork in de steel steekt. Maar de in mijn geval afwachtende kijker ziet niet direct alle verbanden waardoor het verhaal spannend blijft. Elke aflevering kom je dichterbij de ontknoping van de zaak. En ondertussen leer je Wallander, zijn beste vriend, zijn collega en zijn baas, hoewel relatief oppervlakkig, beter kennen. Toch leer je ze genoeg kennen om in de loop van tijd met ze mee te leven.

Conclusie

Young Wallander is een prima detective serie, die, door het lage aantal afleveringen behapbaar is. Het einde laat mij lichtelijk onverzadigd achter, en ik hoop dan ook dat dit een open eind is dat in seizoen 2 terug zal keren voor een vervolg. Hoewel de serie belangrijke problemen uit hedendaags Zweden aankaart bevat de serie niet veel diepgang, en blijven de personages relatief oppervlakkig. Je leeft mee, maar je zal geen tranen laten. Het is spannend, maar niet nagelbijtend.

Gezien de serie zich in Malmö afspeelt en je, wanneer Wallander bijvoorbeeld googelt, Zweedse tekst ziet, zou de serie in zijn geheel misschien beter tot zijn recht komen met een volledig Zweedse cast en Zweeds gesproken. Toch vind ik het fijn dat ze hebben gekozen voor een Zweedse hoofdrolspeler. Dat doet recht aan de Zweedse origine.

Younger

Een leuke komedie met Hilary Duff als regular? Dat leek mij wel leuk toe! Hilary Duff speelde vroeger in vele van de romantische komedies waar ik van houd, dus ik was wel blij met deze comeback.

26 is het nieuwe 40

Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik voor het eerst van deze serie hoorde ik dacht dat Hilary Duff de veertigjarige met het jonge uiterlijk zou spelen. Wat op zich logisch zou zijn, want zij is daadwerkelijk nog in haar twintiger jaren en zou dus geloofwaardig overkomen.

In werkelijkheid bleek dat Sutton Foster de rol van de veertiger Liza op zich neemt. Een vrouw die ook werkelijk 40 plusser is. Jammer genoeg vind ik haar niet geloofwaardig als 26-jarige overkomen. Je ziet duidelijke gezichtskenmerken van een veertigjarige. Dit doet af aan de geloofwaardigheid van wat de serie wil bewerkstelligen. Jammer.

Got a secret… Can you keep it?

Gelukkig is dat meteen voor mij ook het grootste minpunt. De afleveringen duren slechts een minuut of twintig en kijken heerlijk weg. Als je eens een lui dagje hebt, kijk je het hele seizoen in slechts een paar uur tijd. Je blijft daarnaast geïnteresseerd omdat je nieuwsgierig bent naar hoe het uiteindelijk zal aflopen. Hoelang zal ze de leugen vol kunnen houden en hoe zullen ze reageren als het uitkomt? Voor boekliefhebbers is het natuurlijk ook leuk dat de premisse de uitgeverswereld is.

Ideaal voor een dag bingen

Younger is grappig, luchtig, de personages spreken genoeg aan om met ze mee te leven en de serie bevat een goede cast. Je moet de serie niet kijken voor de geloofwaardigheid, en er wordt ook gebruik gemaakt van overdrijving en stereotype twintigjarigen en veertigjarigen. Maar hé, het is wel vermakelijk en elke aflevering duurt slechts twintig minuten. De serie is bij uitstek dan ook geschikt om even mee te ontspannen na een dag hard werken.

Conclusie

Younger is een heerlijke komedieserie die je er dankzij de slechts twintig minuten durende afleveringen en de vermakelijkheid in slechts een dagje doorheen jast.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).