Opinions

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Game Night

GAME NIGHT! Ik denk dat ik de trailer voor Game Night in ongeveer dezelfde periode keek als de trailer van The Greatest Showman; in het najaar van 2017. Beiden films waar ik dankzij de trailer heel erg naar uitkeek. En dat terwijl ik eigenlijk zei dat ik nooit meer trailers wilde kijken. Soms ontkom je er gewoon niet aan, haha. Mijn vriend en ik houden ontzettend veel van het spelen van spellen, dus deze film leek mij echt wat voor ons. Spelletjes en komedie, kom maar op! Mijn vriend verwachte echter dat het gewoon een simpele komedie zou zijn. Wat we er uiteindelijk van vonden? Lees snel verder!

Bijzondere mix

Game Night is een bijzonder mix van misdaad, mysterie én komedie. Constant vraag je je af of wat echt is en wat niet. Dit levert vervolgens ook spanning op. Maar tijdens alle misdaad en mysterie worden de scènes op passende wijze onderbroken met hilarische stukjes. En dacht ik op een gegeven moment een plothole ontdekt te hebben, werd dit later op een logische wijze uitgelegd – al vond ik na de film alsnog één. Natuurlijk is niet alles in deze film geloofwaardig. Dat kan ook niet, en hoeft ook niet bij dit soort films. Maar je leeft wel mee en zit wel mee te gissen naar het verdere verloop van de film. Game Night bleef echter verrassen.

Game of Life

Een bijzonder element in de film is de manier waarop bepaalde scènes in beeld worden gebracht. Het is geschoten met het miniatuureffect waardoor de film op tijden doet denken aan een bordspel zoals Levensweg. Leuk dat ook hier over nagedacht is om het in beeld brengen dichtbij het thema van de film te houden. Dit geldt ook voor stukken in de verhaallijn; let bijvoorbeeld maar eens op het levensverhaal van hoofdpersonages Max (Jason Bateman) en Annie (Rachel McAdams).

Goede chemie

De acteurs zijn goed gekozen; allen personen die sterk zijn in komedie, maar ook prima vertoeven in actie. De film bevat personages die erg divers van elkaar zijn, en zijn goed neergezet door de acteurs. De chemie is er tussen de verschillende duo’s, maar ook met alle duo’s bij elkaar. Ze complimenteren elkaar.

Dat de film 12+ is, snap ik wel. Hier en daar vind je enkele gewelddadige en bloederige scènes. Niet horror-achtig hoor! Daar houd ikzelf ook niet van.

Conclusie

Kreeg mijn vriend gelijk? Werd het een simpele komedie? Nee. Hij vertelde achteraf dat Game Night leuker was dan hij had verwacht. Ikzelf heb ook meer dan genoten. De mix van misdaad, mysterie en komedie werkt, en wordt ondersteund door de chemie en het samenspel van de acteurs. Regelmatig werd er hardop gelachen in de zaal. Daarnaast merk je dat het thema spelletjes in zowel weergave als het script leuk is verweven. Dus heb je komend weekend nog niks te doen? Kies dan voor Game Night!

Ik dacht dat dit een leuke komedie zou zijn. Maar ik kan er kort over zijn: wauw, wat is dit een slechte film. xD Er zitten wel grappige stukken in, maar deze film is flauw, puberaal en richt zicht echt véél te veel op niet geslaagde seksgrappen, en absurde gebeurtenissen. Mocht je daar van houden, dan is dit echt iets voor jou, maar anders… dan kun je deze film gerust overslaan en heb je niks gemist. Absurde gebeurtenissen kunnen erg leuk zijn, maar ze zijn voor mij gewoon niet geslaagd. Geef mij dan liever een film als The Hangover, welke wel absurd én geslaagd is. Daar zit ten minste nog een verhaal in.

Eigenlijk heeft er iets teveel tijd gezeten tussen het kijken van deze film en het schrijven van deze mini-recensie. Daardoor kan ik iets moeilijker verwoorden wat ik van deze film vond. Waren de special effects bijvoorbeeld oké? Volgens mij wel, maar ik weet niet zeker meer wat ik er precies van vond – en dat zegt misschien ook al wel genoeg. Hoewel ik de film leuk genoeg vond om te kijken, heeft hij geen indruk gemaakt. Een rewatch zit er al helemaal niet in. Gerard Butler speelt zijn rol zoals we hem inmiddels kennen; de stoere actieheld die (grotendeels) in zijn eentje de wereld probeert te redden. De film is eigenlijk ook een dertien in een dozijn-film, en ik denk dat er betere soortgenoten zijn. De film is vermakelijk genoeg, maar verwacht er niet teveel van.

Waar het in eerste instantie lijkt te gaan om een stelletje dat net is afgestudeerd, maar moeilijk aan een baan komen, wordt het thema eigenlijk verweven met alle personages. Jongeren komen moeilijk aan een baan omdat ze weinig tot geen ervaring hebben. Ouderen komen slecht aan een baan door hun leeftijd. En sommigen hebben geluk. Persoonlijk vind ik Bryan Cranston wat te goed voor een film als deze, maar hij doet het verder uiteraard prima. Hoewel de twee hoofdrolspelers een stelletje spelen, en verder prima acteren, mis ik de chemie compleet. Verwacht van deze film geen hoogstandje, en geen memorabele grappige scènes, maar hij is wel vermakelijk als er niks anders op tv is. Interessant feitje: deze film is al geschoten in 2012, maar pas uitgebracht in 2016.

Hoewel mijn vriend deze film wel echt leuk vond, vond ik de film maar zo zo. Het komt er eigenlijk op neer dat de leukste grappen allemaal al in de trailer zaten en dat de rest van de film niet bijster bijzonder is. Het kon mijn aandacht in elk geval niet helemaal te pakken krijgen en ik raakte tijdens de film zo nu en dan ook afgeleid.

De oude ghostbusters heb ik vroeger wel gezien, maar ik herinner mij meer het idee van Ghostbusters – inclusief liedje – dan dat ik mij daadwerkelijk de film herinner. Ik ging dan ook redelijk fris deze reboot in waarbij de Ghostbusters nu vrouwen zijn. Waar deze film vooral in slaagt is humor. Ik heb veel gelachen en dit was voornamelijk dankzij de rol van Chris Hemsworth; hij was werkelijk hilarisch! Vooral ook op het einde heb ik veel om hem moeten lachen. De dames deden het ook prima, maar hun acteerwerk was niet heel verrassend. Leuk voor de fans van het origineel is dat de acteurs uit het origineel hier en daar ook opduiken in deze reboot met een cameo. De CGI en special effects zijn prima en de soundtrack is fijn. Wat mij betreft is Ghostbusters een vermakelijke film voor tussendoor, maar geen hoogvlieger.

Wauw…

Dat is serieus het woord waar ik deze recensie mee wil beginnen, want wat is dit een prachtige film! Waarom is hij in hemelsnaam nog niet uitgebracht in Nederland?!

The Giver Quartet

The Giver is een hele speciale film en laat je heel warm en goed voelen. The Giver is gebaseerd op het gelijknamige boek van Lois Lowry dat al in 1993 is uitgegeven; één van de klassiekers van de 20ste eeuw. Een Nederlandse vertaling is echter nog niet verschenen, al wordt deze wel medio januari 2015 verwacht. Het boek The Giver is onderdeel van de boekenserie The Giver Quartet dat bestaat uit The Giver, Gathering Blue, Messenger en Son. Allen hebben ze een andere protagonist, maar alle verhalen spelen zich in hetzelfde futuristische tijdperk af.

Ik zal eerlijk bekennen; ik heb het boek niet gelezen. Meestal lees ik voordat ik een boekverfilming kijk het boek, maar het is wel eens fijn om niet te stressen over of ze wel of niet trouw zouden blijven en las ik dit keer het boek niet van tevoren. Dus of de verfilming wel of niet trouw is gebleven aan het boek kan ik je niet vertellen. Meestal is het boek beter dan de film, dus begrijp dat als ik deze film al zo goed vond, hoe goed het boek dan waarschijnlijk wel niet is! Ik zit er dan ook serieus over na te denken het hele kwartet te bestellen.

12 versus 25

In de film zien we Jonas, een twaalfjarige jongen die net als alle andere twaalfjarigen zijn jeugd achterlaat en de gemeenschap gaat dienen. Echter 1 probleem; het is totaal niet realistisch dat Brenton Thwaites een twaalfjarige speelt. Brenton Thwaites is afgelopen 10 augustus al 25 jaar geworden en hij ziet er echt niet uit als een twaalfjarige. Dit geldt overigens ook voor zijn leeftijdsgenoten, die zien er ook niet uit als twaalf. Maar dat terzijde, want de film is echt geweldig.

Uitverkoren

Jonas blijkt uitverkoren te zijn tot Keeper of Memories. Er is altijd maar 1 bewaker van herinneringen, behalve wanneer een nieuwe bewaker van herinneringen verkoren wordt en het tijd is voor de overdracht van deze herinneringen. De rest van de gemeenschap heeft geen herinneringen aan vroeger. In de gemeenschap waarin ze nu leven is geen plek voor geweld, pijn en haat, maar door het verbannen van emoties missen ook gevoelens als liefde en blijdschap. Je hebt geen echte familie, maar baby’s worden toegewezen aan gezinnen. Er is geen privacy want overal vliegen cameraatjes en elk huis zit blijkbaar ook vol met camera’s. Gebruik je niet de juiste woorden en vertoon je niet het juiste gedrag dan wordt dit kenbaar gemaakt.

Zwart-wit

Maar wat eerst vooral mist is kleur! De film begint zwart-wit. Dit vond ik persoonlijk erg bijzonder, want ik kijk nooit zwart-wit films, maar het is erg toepasselijk voor dit verhaal. In de gemeenschap is het belangrijk dat iedereen gelijk is, en doordat de gemeenschap zwart-wit is, is er ook geen onderscheid in onder andere ras. In de loop van film zien we hoe The Giver (de huidige Receiver/Keeper of Memories en adviseur van de ouderen) Jonas de herinneringen aan vroeger geeft. Jonas ervaart vervolgens ook steeds meer gevoelens en de film krijgt langzaamaan steeds meer kleur. Een heel interessant proces. Het feit dat er ook een baby meespeelt in dit verhaal zorgt er des te meer voor dat ik meeleef. Maar met deze herinneringen komt ook aan het licht dat deze Utopia eigenlijk een Dystopia is.

Sterke acteurs

De acteurs zijn erg sterk in deze film – ook al vond ik dat Jeff Bridges soms wat apart praatte – en de 97 minuten die de film duurt vliegen voorbij. Je wordt het verhaal ingezogen. Toen we bij het einde van de film kwamen vond ik het jammer dat het afgelopen was, want ik wilde nog wel zien hoe het verder ging ná dit einde. Maar het was wel een bevredigend einde, het verhaal was wel op een manier afgesloten. Ik keek op tegen de film omdat Taylor Swift erin speelt, maar die rol bleek echt heel klein te zijn- hoewel het personage wel een bijzondere rol heeft in het verhaal – en wat ze speelde deed ze goed.

Een aanrader

Meer wil ik eigenlijk niet over het verhaal vertellen omdat het veel mooier is als je het straks zelf kunt ervaren. De DVD komt in het buitenland als het goed is in november/december uit – althans dat zegt Amazon – maar of de film in Nederland op DVD uitkomt of misschien nog in de bios is onbekend. Vreemd, gezien de film al wel uit is gebracht in onder andere Engeland, Italië, India en Kroatië. Ik vind het in elk geval een echte aanrader! Hieronder nog de trailer.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ook al is de titel eigenlijk compleet niet-misleidend, toch had ik een heel andere film verwacht; een film vol actie. Wat we nu kregen was eigenlijk een best wel slechte film… Slecht acteerwerk, te overduidelijk green screen, slechte special effects, slecht script, etc. Hier en daar zijn de special effects wel goed hoor, maar het overgrote deel niet, en dat is jammer want bijna de gehele film bestaat uit special effects en het valt dus erg op. Wat wel leuk is, is om Gerard Butler eens in de rol van slechterik te zien in plaats van de held. Al was dat eerst wel even wennen. Het overige acteerwerk is helaas niet om over naar huis te schrijven en ik mis eigenlijk bij alle acteurs en actrice chemie. En hoewel ik echt een persoon ben dat al snel meeleeft, wilde dat bij Gods of Egypt maar niet lukken. Als je van avontuurlijke fantasyfilms houdt kun je altijd een poging wagen, maar het is geen film die je nú moet kijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Going in Style

Van tijd tot tijd kan ik wel genieten van een komische film met al wat oudere mannen in de hoofdrol. Indien gespeeld door de juiste acteur kan een acteur aandoenlijk overkomen en kunnen situaties extra grappig overkomen. Zo noem ik bijvoorbeeld Last Vegas, Wild Hogs en Old Dogs. Nu is er Going in Style. De film heeft de gelijknamige film Going in Style uit 1979 als basis gebruikt voor het script, maar het is niet bedoeld als remake.

Sfeer, stijl, muziek

Qua sfeer, stijl van filmen en muziek doet de film heel erg denken aan Now You See Me. Een film waar ik meer dan van heb genoten, dus dit sprak mij ook in Going in Style erg aan. Ik heb het nog even uitgezocht, maar de makers achter de film verschillen van elkaar. De enige overeenkomst tussen beide films zijn de acteurs Morgan Freeman en Michael Cane (Now You See Me 2). Zij hebben inmiddels al meerdere keren succesvol samengewerkt, dus het is geen wonder dat het ook nu weer een fijne film is geworden. Sowieso kan je al niet snel de plank misslaan met Morgan Freeman in de hoofdrol. Ook leuk is de bijrol van Back to the Future-acteur Christopher Lloyd.

Oude aandoelijke mannen

Zet drie oude mannen bij elkaar, pak hun pensioen af, en ondanks hun niet-criminele verleden willen ze een bank gaan beroven. Dat staat natuurlijk garant voor hilarische scènes. Alleen al het oefenen van het zijn van een crimineel is geweldig om te zien. Je zal opmerken dat je veel dingen herkent uit andere films – bijvoorbeeld het plannen van de heist – maar dan met het ouderdomsausje. Het werkt.

Toch spannend

Hoewel je aan de ene kant de hele tijd verwacht dat alles wel op zijn pootjes terecht zal komen bij een film als deze, blijft de film spannend doordat je het niet honderd procent zeker weet. Hoe het ook eindigt, je komt er met veel humor, en leeft mee met deze aandoenlijke mannen.

Conclusie

Going in Style is een heerlijke, relatief luchtige, komische film met aandoenlijke oudere mannen in de hoofdrol. Niet de minste, want publieksfavoriet Morgan Freeman is er één van. Hen alleen al een bankroof voor te zien bereiden levert hilarische scènes op. Het samenspel tussen de drie acteurs en de overduidelijke chemie zorgen ervoor dat je echt van de film geniet.

Goodbye Christopher Robin

Winnie de Poeh, knorretje, Teigetje, Iejoor, ik denk niet dat er veel mensen zijn die niet weten wie dat zijn. Maar kennen jullie hun oorsprong ook? Ik ken Winnie de Poeh en zijn vriendjes vooral in de tekenfilm vertolking. Een echte jongen in het verhaal kan ik mij niet herinneren. Maar die was er dus wel. En hij was gebaseerd op een écht jongetje, Christopher Robin “Billy Moon” Milne, met een knuffelbeer genaamd Edward Bear.

Blue en Billy Moon

Ik vind dit soort films altijd wel interessant. Want hoe is hetgeen wij zo goed kennen ooit tot leven gekomen? Het komt ergens vandaan, het idee is bij iemand opgekomen, heeft het bekende beertje een naam gegeven, en er is een verhaal over geschreven. In dit geval komt het idee uit de familie Milne. A.A. “Blue” Milne is de vader van C.R. “Billy Moon” Milne en baseerde het verhaal op zijn zoon, zijn beer, en diens vrienden. Niet wetend dat dit voor Billy Moon een moeilijke jeugd teweeg zou brengen. Alsof zijn jeugd nog niet erg genoeg was met ouders die hem veel te weinig aandacht gaven.

Interessant verhaal

Ik snap heel goed dat er een film is gemaakt over de familie Milne, want hun verhaal is erg interessant. Hier en daar zeker aangedikt en aangepast, zodat het als film nog beter zou werken. Maar de aanpassingen hebben wat mij betreft zeker geholpen om het als film nog beter te laten werken. Ik heb enorm meegeleefd met de familie. De belachelijk gedragende moeder, de onwetende vader, en de lieve nanny; ze brachten allemaal een bepaalde emotie naar boven.

Verwarring

Het verhaal is mooi in beeld gebracht en goed geacteerd, ook door de nog zeer jonge Will Tilston. Misschien dat de film in totaliteit net ietsje te lang is, maar als het korter was geweest was het verhaal misschien wel niet zo goed overgekomen. Leuk is ook de wijze van de beeldbewerking in de periode dat Winnie the Pooh echt gestalte krijgt, waarbij de beelden overgaan van echt naar getekend, en andersom. Het begin van de film vond ik wel lichtelijk verwarrend, omdat één van de eerste scènes twee jongetjes bevat. Dit zijn echter geen twee verschillende jongetjes – zoals ik aannam – maar dezelfde persoon op verschillende leeftijden. Dat ik dit niet snapte maakte dat ik het verhaal in het begin eventjes moeilijk kon volgen.

Conclusie

Ik had geen idee wat ik moest verwachten van Goodbye Christopher Robin gezien ik 0,0 kennis had van het ontstaan van Winnie the Pooh. Het blijkt echter een interessant verhaal over de familie Milne te zijn, welke met enkele aanpassingen – zodat het als film nog net wat beter zou werken – tot een mooie film heeft geleid. Mijn vriend en ik hebben van de film genoten.

Deze film is een klassieker. En ik had hem nog altijd niet gezien. Toen hij op een dinsdagavond op tv was besloot ik eens ouderwets een film te gaan kijken, inclusief reclames. Hoewel The Goonies overduidelijk een oude film is (zo schattig die jonge Sean Astin!), is het een film die zeker leuk is om een keer te kijken. Het is echt zo’n ouderwetse avonturenfilm met jonge kinderen die ieder uniek zijn, stereotype bad guys, ontluikende liefde en een vreemd uitziend mens. Hier en daar was ik wel iets te oud voor deze film, maar al met al heb ik er zeker van genoten.

De Kippenvel boeken heb ik eigenlijk nooit echt gelezen. Ik ben er wel eens in begonnen, maar vond het te eng. Tsjah… eigenlijk best gek, want ik keek wel elke week vrolijk Buffy the Vampire Slayer. Gek hoe zoiets werkt voor een jong meisje haha. Toch was ik wel benieuwd naar de film die is geïnspireerd door de boeken. Het hoofdpersonage in de film is R.L Stine (Jack Black), die in het echte leven de schrijver van de Goosebumps boeken is. De film laat eigenlijk zien wat er zou gebeuren als de monsters waar hij over schrijft plotseling in de echte wereld terecht zouden komen.

Op de één of andere manier vind ik het lastig om te vertellen wat ik van de film vond omdat ik het geen fantastische film vond, maar ook geen superslechte film. Hij is “wel leuk”, maar niet heel speciaal. Sommige special effects waren het niet helemaal, andere waren weer prima. Het acteerwerk is ook prima en over het algemeen zit er een lekker vaart in de film en houdt het je in spanning, maar als ik de film verplicht op pauze had moeten zeggen voor een andere activiteit had ik het ook geen probleem gevonden. Voor de liefhebber van de boeken misschien wel leuk, maar als je geen fan was van de boeken dan zal je hem waarschijnlijk, net als ik, gewoon oké vinden. Het einde doet je denken dat er nog een deel twee zal komen, maar wie zal het zeggen?

Na alle lovende recensies die ik heb gelezen over The Grand Budapest Hotel werd ik nieuwsgierig. Eigenlijk trok de film mij helemaal niet. Maar toen ik zag dat er best wat bekende acteurs in zaten ging ik toch maar overstag. Uiteindelijk is The Grand Budapest een interessante film, zeker anders dan de gemiddelde film, maar daardoor niet minder leuk. Het is wel zeker handig om je aandacht bij de film te houden. Als je wel een keer een ander soort film wilt kijken dan raad ik je The Grand Budapest Hotel aan, want het verhaal is heel erg goed uitgewerkt.

Eigenlijk is het wel grappig om te benoemen waarom ik deze film wel wilde kijken. Ik luister namelijk op Spotify naar de Reading Soundtrack-lijst. Hier zitten geweldige nummers in, waaronder het nummer Gravity van Steven Price. Ik heb dit liedje bijna non-stop geluisterd tijdens het lezen van de Touching Juliette-serie. En ik was dus altijd wel benieuwd naar of dit liedje in de film ook zoveel indruk zou maken. Nou, nee. Dat niet. Ze maken meer indruk door de nummers los te luisteren. Maar het is wel leuk dat ik alle nummers van de soundtrack zo goed bij elkaar vind passen. Allen erg mooi.

Wat de film betreft? Visueel is het een sterke film – dat mag ook wel bij een film die zich afspeelt in de ruimte -, en op zich vlieg je ook door de film heen. Het is een film met een zeer kleine cast. De enige twee acteurs die je echt ziet zijn Sandra Bullock en George Clooney. Op een gegeven moment vond ik de film ongeloofwaardig, maar gelukkig wisten ze dit uiteindelijk recht te zetten met een goede uitleg. Gelukkig maar! Het was een prima film, maar op mij heeft het niet zoveel indruk gemaakt als op sommige anderen. Misschien was het de rust in de film, die de film voor mij wat te kalm maakte. Het einde vond ik wel wat jammer, daar had ik meer van verwacht.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Greatest Showman

In november scrolde ik door mijn Facebook feed toen ik plotseling een trailer voor The Greatest Showman voorbij zag komen. Het geluid heb ik automatisch uitstaan, dus ik zag alleen het beeld en de ondertiteling. Dit overtuigde mij direct. Dit is een film die ik moet zien. Wat ik echter niet doorhad is dat het een musical is. Ik voelde me dan ook vrij schuldig toen mijn vriend en ik in de bioscoopzaal zaten en ik langzaam maar zeker begon te beseffen dat er niet alleen dat eerste liedje zou zijn, maar ook een tweede… en een derde, vierde, en ga maar door. Mijn vriend is namelijk geen fan van musicals. Gelukkig zei hij achteraf: “hij was wel leuk”. Thank god! Daarnaast: als hij het als niet-musical-fan al wel oké vindt… Doen moet hij wel echt leuk zijn toch?!

Fantastische liedjes

Al direct vanaf het eerste nummer waarmee Hugh Jackman de film opent zit je er lekker in. O man, dat nummer is zo fijn. Maar niet alleen dat nummer, want het ene na het andere nummer wist mij mee te slepen. De tekst is goed, de uitvoering geweldig, het geheel uitmuntend inclusief een leuke choreografie en goed gefilmd. Ik heb zo belachelijk genoten jongens, echt fantastisch. Hugh Jackman hoor je het meest zingen tijdens deze film, maar deze liedjes zijn echt op zijn lijf geschreven, want de nummers en zijn stem passen perfect bij elkaar. Het is zeker een onderdeel van het succes van deze film. De andere zangers en zangeressen zijn ook fantastisch. De schrijvers van de liedjes zijn trouwens de mannen die ook achter de liedjes van La La Land zitten.

Deze film gééft energie

Ik was vrij moe toen we The Greatest Showman om 21.45 uur gingen bekijken de lokale bioscoop, maar kwam er vol energie weer vandaan. Prachtig hoe deze film je zo enorm weet mee te slepen en je daadwerkelijk energie geeft. Toen de pauze begon – middenin een liedje, dat was een beetje jammer Bios Drachten… – had ik het gevoel dat de film pas vijf minuten geleden was begonnen. De acteurs vertolken hun personages geloofwaardig, voor mijn gevoel zit er geen rotte appel tussen.

P.T. Barnum

De film bevat geen enorme diepgang, maar weet wel de boodschap over te brengen. “Everyone is special, and nobody is like anyone else.” De film is overigens niet zomaar een film, maar deels een biografie over P.T. (Phineas Taylor) Barnum. Eén van de beroemdste Amerikanen in laat 1800 en die eigenlijk vorm heeft gegeven aan het Circus en diens fenomenen zoals de vrouw met de baard. Wat mij trouwens nog opviel: het liedje The Greatest Show heeft op een gegeven moment een stukje in het liedje (vanaf “It’s everything you ever want, It’s everything you ever need”) dat lijkt op de melodie uit Nobody’s Perfect door Jessie J. Geen idee of het opzet is of niet, maar stiekem is het wel passend, haha.

Conclusie

Ik heb het gevoel dat ik aan de ene kant te enthousiast ben (en jullie dus afschrik, want: hoge verwachtingen), maar dat ik aan de andere kant niet enthousiast genoeg ben. Ik kwam rete-enthousiast uit de bioscoop na het zien van deze film. Genóten heb ik van de film, en de soundtrack staat thuis inmiddels op repeat. The Greatest Showman is goed geacteerd, de liedjes zijn geweldig en goed geschreven. De film is een show an sich. The Greatest Showman is absoluut een film die ik nog een keer ga kijken; ik hou van deze film!

To-watch list

Greetings from Tim Buckley stond al een aardig lange tijd op mijn to-watch list voordat ik eindelijk de tijd nam de film er eens voor te zetten. Hoofdreden waarom ik de film wilde kijken is omdat Penn Badgley uit Gossip Girl de hoofdrol speelt en ook nog eens zou gaan zingen in deze film. Mijn nieuwsgierigheid was dus zeker gewekt. Daarnaast heb ik jaren geleden veel geluisterd naar het liedje Hallelujah gezongen door Jeff Buckley. Maar de film gaat uiteindelijk over Tim Buckley, zijn vader.

Gevallen sterren

Sowieso vind ik films over de tragische levens van gevallen sterren altijd wel interessant, zo vind ik de film James Dean (met James Franco) ook echt fantastisch. Ik moet trouwens eerlijk bekennen dat ik Tim en Jeff Buckley door elkaar had gehaald, het liedje Hallelujah komt dan ook niet voor in de film. De film draait om Jeff Buckley die gaat zingen tijdens een tribute show ter ere van Tim Buckley. Een compleet levensverhaal van Jeff zien we dan ook niet, we zien echt alleen de voorbereiding van de tribute show en ook uiteindelijk een stuk show zelf. Het lijkt hierdoor ook niet echt een afgerond geheel. Het was gewoon een fragment uit zijn leven, maar wel zijn opstap naar bekendheid. Het eerste deel van de film zou overigens wel als traag beschreven kunnen worden en zal niet iedereen pakken.

Fantastisch zang- en acteerwerk

Na het bekijken van de film las ik dat Penn Badgley alles live heeft gezongen tijdens het filmen, en gezien ik hem best sterk vond vind ik dat erg bewonderenswaardig. Een knap staaltje zang- en acteerwerk. Volgens kenners heeft Penn Badgley Jeff Buckley ook erg goed nagedaan. Penn Badgley is dan ook een groot fan van Jeff Buckley sinds zijn zeventiende en is hierdoor de ideale acteur om hem te spelen.

Paralelle levens

Parallel aan het verhaal in het “heden” zien we ook een stuk verleden van Tim Buckley, waarvan we in feite wel het levensverhaal meemaken, althans tot vlak na de geboorte van Jeff. Zijn levensverhaal is ontzettend interessant en het is bijzonder om te zien dat terwijl Jeff en Tim elkaar eigenlijk nooit gekend hebben, ze toch eenzelfde pad hebben bewandeld. De tribute show zou namelijk de plek zijn waar Jeff ontdekt zou worden als zanger, om uiteindelijk een tragische dood te sterven. Dit laatste wordt dus niet behandeld in de film, maar heb ik gelezen op het internet, de film zorgde ervoor dat ik meer over hun levens wilde weten.

Conclusie

Greetings from Tim Buckley is een film geschikt voor diverse groepen kijkers; voor fans van Tim of Jeff Buckley, voor muziekliefhebbers, liefhebbers van biografische films en ook voor fans van bijvoorbeeld Penn Badgley of Imogen Poots. Het leven van de beide mannen is bere-interessant, vooral ook omdat hun levens bijna paralel lijken te lopen terwijl ze elkaar eigenlijk nooit hebben gekend. De stem van Penn Badgley en het acteerwerk in de film is ook zeker niet om over te klagen. Greetings from Tim Buckley is een interessante film om eens gezien te hebben.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Guardians of the Galaxy Vol. 2

Guardians of the Galaxy, deel 1, is een film waar ik enorm van had genoten. Ik wist vooraf niet wat ik ervan moest verwachten, maar een stel niet zo handige helden bij elkaar zetten bleek fantastisch te werken. Daarnaast vond ik de 80’s muziek ook geweldig. Natuurlijk moest ik dus ook Guardians of the Galaxy Vol. 2 kijken. En dat deden we de dag nadat de film officieel in de bioscoop draaide.

Baby Groot!

Tsjah, ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit tweede deel ontzettend gaaf vind. De combinatie van muziek uit de jaren 80, actie en héél veel goede humor is goud. De eeuwig tactische Dax heeft mij dubbel laten liggen van het lachen. Maar ook de andere personages laten je lachen. Waaronder Baby Groot, die je niet alleen laat lachen, maar ook laat smelten. Serieus, Baby Groot is het schattigste dat je ooit hebt gezien; een gedeelde eerste plaats met baby’s en kittens.

Perfecte combinatie

Wat de film voor mij echter extra goed maakt is dat het niet alleen maar actie, humor en goede muziek is; de personages wisten mij ook echt te raken. Ik heb dan ook zeker een traan of wat laten vallen tegen het einde. De acteurs wisten mij de film in te trekken en mee te laten leven met hun personages. Heerlijk als een film alle facetten weet te bespelen. Ik heb van begin tot eind genoten, en zal zeker nog even de soundtrack raadplegen. Niet alleen Groot kan dansen, ik zat ook swingend in mijn stoel.

Minpunten?

Zijn er minpunten? Voor mij op zich niet echt. Als je heel goed gaat kijken vallen je misschien wel wat dingetjes op, maar voor mij zijn films vermaak en dus ga ik ze niet tot op de bodem kritisch beoordelen. Ik beoordeel films op wat ik ervan heb opgemerkt. Het enige daarvan is bij deze film de special effects. Op sommige momenten waren die niet even sterk als op andere momenten waar ze juist wel erg sterk waren. Waarom het op die momenten even niet zo sterk was is mij niet duidelijk, gezien ze het dus wel kunnen. En ik zette een paar vragentekens bij een diverse gastrollen. Maar hé, als dat alles is…

Conclusie

Guardians of the Galaxy Vol. 2 begint direct met een lekker deuntje, humor, een dansende Groot en veel actie. En dat is direct een goede verwoording van wat je krijgt als je Guardians of the Galaxy Vol. 2 gaat kijken. Als dat je nog niet genoeg heeft overtuigd, kijk dan de film gewoon voor Baby Groot. Ik kijk in elk geval uit naar een derde deel! Leuk feitje voor diegenen die het nog niet wisten: Sean Gunn – familie van de regisseur van de film en Kirk in Gilmore Girls – speelt op de set de belichaming van Rocket. Rocket wordt echter ingesproken door Bradley Cooper, en Sean Gunn is zelf te zien als Kraglin. O, en vergeet niet te blijven zitten; de film bevat vijf(!) post-credit scènes.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Guernsey Literary Society

The Guernsey Literary Society is eigenlijk slechts een afkorting van de nog langere originele naam: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Dat is een hele mond vol! Hoe de film op mijn radar kwam weet ik niet meer. Maar het feit dat er allerlei fantastische acteurs in meespelen, maakte dat ik heel nieuwsgierig was naar deze film. Toen ik ook een trailer keek, wist ik dat dit de ideale film was om mijn moeder mee naar toe te nemen voor Moederdag. We hebben altijd samen Downton Abbey gekeken, en laten er nou vier acteurs uit die serie meespelen in The Guernsey Literary Society! Maar ook de sfeer die de film in de trailer uitstraalde maakte dat het echt een film voor ons samen was.

Een leesclub tijdens de Tweede Wereldoorlog

The Guernsey Literary Society – de titel waarmee de film in Nederland op de markt is gezet – gaat over Juliet Ashton. Ze ontvangt een brief van Dawson over een leesclub die is ontstaan in de Tweede Wereldoorlog. Uiteraard heeft een film een inleiding nodig, maar natuurlijk zit je meteen te wachten op dat moment dat Juliet afreist naar het eiland Guernsey zodat het échte verhaal kan beginnen. Gelukkig hoeven we daar niet extreem lang op te wachten.

Uitmuntend acteerwerk

Hoewel je zeker kunt zeggen dat The Guernsey Literary Society voorspelbaar kan zijn, is het verhaal prachtig. Maar aan een prachtig verhaal alleen heb je niet zoveel. De acteurs moeten er vervolgens ook nog iets moois van maken. En laat me je zeggen dat ze dat absoluut doen! De chemie tussen alle personages is duidelijk aanwezig. Ze weten het verhaal goed over te brengen en op je emoties in te spelen. Het acteerwerk is uitmuntend. Maar dat kun je ook wel verwachten van mensen als Penelope Wilton (Downton Abbey), Jessica Brown Findlay (Downton Abbey), Lily James (Downton Abbey) en Michiel Huisman (The Age of Adaline).

Mooie opbouw en interessant mysterie

Alle personages hebben in elk geval een soort van diepere laag. Dit maakt dat ze allen interessant zijn om te volgen. Ook de aandoenlijke oudere man in het gezelschap weet op de emoties in te spelen, en zorgt af en toe voor een komische noot. Het verhaal wordt mooi opgebouwd, en weet je, dankzij onder andere een interessant mysterie, geboeid te laten blijven kijken. De film wist uiteindelijk ook mijn traanbuisjes open te zetten. Ja, meeleven, dat deed ik zeker.

Conclusie

The Guernsey Literary Society is een prachtig verhaal over een schrijfster die zelf alles heeft verloren en op bezoek gaat bij een groep mensen die in een vreselijke periode heil zochten bij elkaar. Het is op enkele vlakken niet moeilijk voor te stellen hoe het verhaal verder zal verlopen, maar wanneer dit ondersteunt wordt door een fantastische cast en goed acteerwerk, dan let je daar eigenlijk totaal niet meer op. De acteurs en het verhaal weten op je emoties in te spelen en je verlaat de bioscoop met een fijn gevoel. The Guernsey Literary Society is een prachtige film.

Ik had geen hoge verwachtingen van Guess Who. Maar ik was dan ook slechts op zoek naar een luchtige en komische film. En dit is precies wat je van Guess Who kunt verwachten. Het is niet heel moeilijk om te raden hoe de film ongeveer zal verlopen, maar dat maakt in dit geval niet uit. Een heerlijke gemiddelde romcom waar je lekker bij kunt lachen en niet teveel bij hoeft na te denken.

Ik was echt heel nieuwsgierig naar deze film. Ik was namelijk groot fan van Dan Stevens in Downton Abbey en vond het vreselijk dat hij eruit geschreven werd omdat hij zich graag op films wilde storten.

In The Guest speelt Dan Stevens echt een hele andere rol, hij lijkt wel bijna een ander persoon. Voor mij is dat een teken dat het een hele goede acteur is; als je geloofwaardig twee totaal verschillende rollen kunt spelen. Maar ik blijf fan, ook al was zijn personage een beetje creepy. Het is een aparte film, maar ik bleef nieuwsgierig naar zijn geheim. Het einde was ook apart, want 1. hoe kan dat? en 2. komt er een vervolg? Ondanks dat het een creepy film is vond ik het een prima film en het feit dat Dan Stevens de hoofdrol speelt hoeft niet met uitleg gepaard te gaan . De film is dus leuk voor zowel vriend als vriendin.