Opinions

21 Grams wordt op niet chronologische wijze verteld, wat de film zonder enige twijfel ten goede komt.

Jeetje, 124 minuten lang fenomenaal acteergeweld. Zowel Naomi Watts, Sean Penn als Benicio Del Toro weten er een zeer sterk drama van te maken. Watts en Del Toro werden zelfs genomineerd voor een Academy Award. Dit is een film waarvoor je in de stemming moet zijn, want het is totaal niet licht verteerbaar. De meest afschuwelijke onderwerpen komen er namelijk in voor. Om maar wat te noemen: rouw, de dood, de pijn waar je mee moet leven wanneer je een zonde begaat. De film is misschien ietwat aan de lange kant, al is twee uur een vrij normale speelduur, misschien is dat gewoon gevoelsmatig.

Maar even hoor: Alejandro González Iñárritu, wat een regisseur. Ik heb nu zijn laatste vijf films gezien, en daarin haalt hij een enorm hoog en constant niveau. Ik durf wel te zeggen dat hij op dit moment tot de grotere regisseurs van filmminnend Amerika (en Mexico natuurlijk) behoort. Dit is ook weer zo enorm rauw. Ja, my man.

- Fenomenaal acteerwerk van de hoofdrolspelers

- Gevoelsmatig lange speelduur

- Niet chronologisch = verfrissend

- Je zit bij bepaalde scenes op het puntje van je stoel

3,5 sterren.

Het is extreem onderhoudend maar wel enorm over de top. Vooral het tweede deel. Moet je van houden. De vader- en zoon relatie is heftig maar wel interessant te noemen. Allebei de acteurs verdienen een Oscar nominatie. Net zoals de editor. Mooie ode aan Marvin Gaye.

Vier sterren.

Zeker geen slechte film, al is het ook geen hoogvlieger. Voortreffelijke cast, met twee actrices die de laatste jaren toch wel een beetje de dienst uitmaken in Hollywood (Jennifer Lawrence en Amy Adams) en twee uitstekende acteurs (Christian Bale en Bradley Cooper). Bale draagt de film, durf ik wel te zeggen. Al doet Jeremy Renner, als ''corrupte mayor'' het ook niet onverdienstelijk.

Het zijn dus vooral de scenes met Bale die het erom doen.

Verliefd op Delpy. Welke vrouw is in Godsnaam zoeter dan haar? Als er iemand daarover met me in discussie wil gaan: ik ben een en al oor.

Before Sunrise. Wat een fenomenale film zeg. De sfeer is betoverend. Disney-esque, maar dan gewoon real life. Het is ook lekker Down to Earth, het wordt nergens echt zoetsappig, en dat is wat ik zo waardeer aan deze film(reeks). Het pure acteerwerk komt hier naar boven, een mooi voorbeeld: Celine en Jesse in de platenzaak, luisterend naar muziek waar ze zichtbaar melig van worden. Je kan Celine echt lezen in die scene, haar ogen lachen. Jesse daarentegen kan zich wat moeilijker beheersen en de lach op zijn gezicht (en hoe hij het probeert in te houden) is schitterend. Het mooiste moet nog komen: de een kijkt de ander aan, en de ander kijkt net op dat moment weg. Dat gebeurd een paar keer, zonder dat het echt geforceerd overkomt. Ik heb met volle teugen genoten van die scene.

De aantrekkingskracht en chemie in deze film is dus tot in de perfectie weergegeven, credits daarvoor gaan naar Richard Linklater en de hoofdrolspelers. De moeder der romantische films.

Aanrader met hoofdletter A.

'Homesickness is like most sicknesses, it will pass.'

Wat een enorm verfijnde film is deze Brooklyn. Een verhaal over een meisje dat al op jonge leeftijd te maken krijgt met twee andere werelden. Cultuurverschillen zoals weinig mensen dat ooit zullen meemaken. Ondanks enkele dramatische gebeurtenissen wordt de film nooit te zwaar of te sentimenteel, in tegendeel: bepaalde scènes en verschillende dialogen zijn ietwat luchtig te noemen. Dat vind ik enorm fijn en vooral verfrissend.

Buiten het boeiende verhaal wordt de kijker getrakteerd op prachtige plaatjes en is het begin van de vijftiger jaren tot in de perfectie geportretteerd. Ik hou van een dergelijk tijdsbeeld. Je ziet de wereld vanuit een heel ander perspectief en dat komt deze film ten goede.

Saoirse Ronan is toch wel het gezicht van een nieuwe generatie gouden actrices. Deze film werd gereleased toen Ronan de leeftijd van twintig jaar had. Dat maakt haar fantastische acteerprestatie er een met een gouden randje. Ryan Gosling omschreef haar al als 'briljant' en noemde haar zelfs de nieuwe Meryl Streep. Begrijp me niet verkeerd, ik verafgood Streep, maar ik zie de vergelijking absoluut. Zoals wij nu terugkijken op Meryl haar carrière zien we in Kramer vs. Kramer haar definitieve doorbraak. Als we over dertig jaar terugkijken naar Ronan zien we Brooklyn, en jeetje, wat een mooi startschot van een fabuleuze carrière zal dat dan geweest zijn.

Vier sterren.

Prima film met een mooi tijdsbeeld. Rooney Mara is een beeldschone vrouw die in deze film me ietwat doet denken aan Audrey Hepburn. Tweevoudig Oscar-winnares Cate Blanchett kan altijd wel optimaal functioneren in rollen die emotioneel beladen zijn.

Geen film die me per se super erg bij zal blijven, maar wel één waarin de acteerprestaties te bewonderen valt.

Brooklynn Prince met werkelijk één van de beste acteerprestaties van dit jaar. Echt op en top kind in deze film. Die laatste scene aan de deur was echt ongelofelijk goed geacteerd. Genoten van haar. Nipt volgt Willem Dafoe, die natuurlijk ook een heel fijn personage neerzet.

Schitterend om te zien hoe een kind zich, zonder al te veel materialistische dingen, kan vermaken. Heel fraaie film. Ook héél kleurrijk.

Vier sterren.

Heel stiekem een van de beste films van 2019. Onderhoudend, fantastisch acteerwerk van Bale en Damon en vier á vijf keer heel hard gelachen. Top.

Hannibal is een tamelijk onderschatte film, want ik vind een gemiddelde beoordeling van 3,19 behoorlijk laag.

Dat de film onderdoet voor The Silence of the Lambs is duidelijk, maar dat is dan ook een oneerlijke vergelijking. Met de laatstgenoemde titel praten we namelijk misschien wel over de beste thriller aller tijden. Toch is deze film héél erg goed. Een iets andere setting, want de helft van de film speelt zich af in het prachtige Italië. Het internationale gedeelte wordt nooit echt spannend, maar weet wel te boeien. Pas in de tweede helft zien we een onemanshow van Dr. Lecter, en dan is het, in mijn ogen, ook echt genieten.

Als je kijkt naar de acteerprestaties kom je ook uit op een ruime voldoende. Julianne Moore weet mij altijd te boeien. Of het nou deze film is, Still Alice of Boogie Nights, ze is gewoon een uitstekende actrice. Ray Liotta is degelijk. Gary Oldman is doing Gary Oldman things. Maar het is natuurlijk Anthony Hopkins die er weer een feestje van maakt. Net als in het eerste deel van de Hannibal Lecter-reeks komt hij ook hier weer met fenomenale monologen. Hij tilt de film naar een heel hoog niveau.

- Goed acteerwerk met Hopkins als uitschieter

- Tempo in de film is perfect

- Fraaie beelden van Italië

- Goede dosis spanning

Vier sterren.

Dit is, zonder enige vorm van twijfel, één van de mooiste films die ik ooit heb gezien.

1993. Het jaar van Schindlers List en The Age of Innocence. Het jaar van Pacino in Carlito's Way, van Slater in True Romance en van Murray in Groundhog Day. Het jaar 1993 was in mijn ogen vooral het jaar van The House of the Spirits. We zijn in dat jaar gezegend met films die ons voor altijd bij zullen blijven. Films die ons kippenvel bezorgden, die ons lieten huilen en lachen. Films waardoor we onszelf zijn tegengekomen.

The House of the Spirits is een epos die zijn weerga niet kent. Buiten een geweldig presterende cast, het tijdsbeeld en de cinematografie was het vooral het verhaal dat uitblonk. Groots, in alle opzichten. Een film die je overwhelmed met liefde en haat, en vooral hoe dicht die twee aspecten bij elkaar liggen. Werkelijk alles klopte aan deze film. De kleine details (zoals in het proloog, het einde en Clara's dood) zijn van buitenaards hoog niveau. The House of the Spirits is een film die je in een emotionele greep neemt, en niet meer loslaat. Een film die je nooit meer zal vergeten.

Onvoorstelbaar onderschat ook. Een 6,9 op IMDB en 3,48 op MovieMeter. De lofzang die ik in dit bericht uit is niet uit de lucht gegrepen, een plaats in mijn top tien is dan ook niet meer dan terecht. Een enorme aanrader mocht je deze klassieker nog niet gezien hebben.

Óh, en Meryl Streep bewijst in deze film eens te meer van buitenproportionele klasse te zijn. Eenzame hoogte.

Tamelijk briljante film.

Hoge spanningsboog, fabuleuze muziek en een cast waar de chemie van af spat. Dronken in de boot, even aan de realiteit ontsnappen maar wanneer het gevaar zich aandient allemaal weer paraat staan om de haai af te troeven.

Echt genoten.

Straight up geniaal. Die stemmen. Wauw.

Ik ga dus waarschijnlijk nooit begrijpen waarom een oerdegelijke horrorfilm als Get Out Academy Award nominaties krijgt en een kunstwerk als deze film niet. Wat een absurd verschil in bepaalde aspecten.

Ik deel de mening van Mescaline in zijn/haar bovengenoemde reactie. Ook ik krijg een The Shining-vibe bij deze film. Geweldig camerawerk, in- en uitzoomende shots, noem het maar op. Vooral de scène die van bovenaf werd gefilmd (roltrap in het ziekenhuis, waar het jochie neervalt) is adembenemend. Met een soort van drumdeuntje zoals je ook in bovengenoemde film hoort.

Heel origineel. Het klopt gewoon. Vier sterren.

Genoten van deze klassieker.

Gisteren nog eens opgezet. De cast is geweldig, Dustin Hoffman was in die tijd al een gerenommeerde naam in Hollywood en Meryl Streep was met rollen in Julia en The Deer Hunter natuurlijk upcoming. Ook Jane Alexander was geen onbekende naam.

De film zelf was in die tijd natuurlijk bijzonder, omdat dit thema toen nog niet uitgelicht werd. Hierna werden er nog zo-veel van dit soort films gemaakt, maar Kramer vs. Kramer blijft op eenzame hoogte, simpelweg omdat het de voorloper is en omdat het op de meest pure wijze werd weergegeven.

Meryl is geweldig, maar de acteerprestatie van Hoffman is er een van de hoogste orde in de filmgeschiedenis. De man speelt een vader die kampt met allerlei soorten problemen en leert om er mee om te gaan. De laatste scene, waarin zijn zoontje en hij voor het laatste wentelteefjes maken, is er een om kippenvel van te krijgen. Man, man. Wat was dat mooi.

4,5* - Nu oogt het misschien gedateerd, maar het is een voorloper van een héél nieuw genre en een lust voor het oog om Streep en Hoffman te zien acteren.

Wat mij betreft is deze film juist zo goed omdat hij nergens heel erg uitpakt. Nooit over sentimenteel. Ook niet extreem komisch wat andere aspecten onderuit zou halen. Gewoon fijn, in alles.

The Last Black Man In San Francisco heeft mijn ziel voor 121 minuten lang vastgegrepen. Nog steeds ben ik in de ban van dit kunststukje. Deze is voor de fijnproevers.

Zelden eerder heeft een film in zo’n korte tijd alle emoties uit me weten te halen. Dit meesterwerk is lief, cinematografisch perfect, wrang, eerlijk en puur. Een ode aan een stad waar van alles aan mankeert. Een stad die je pas kan haten als je ervan gehouden hebt. Kijk dit, alsjeblieft. Je ziet een film zoals je ‘m nog nooit eerder hebt gezien. Joker en Once Upon a Time in Hollywood waren fantastisch, maar kunnen hier absoluut niet aan tippen. Dé film van het jaar 2019.

Special thanks to A24 and Jonathan Majors for his utterly magnificant perfomance.

Cinematografisch gezien een meesterwerk, helemaal de beelden uit India.

Het avontuurlijke aspect in de eerste helft van deze film vind ik een uitstekende toevoeging, anders zou je enkel dramatische gebeurtenissen zien, waardoor je in een tamelijk verdrietige stemming geraakt. De tweede helft vond ik ook prima, waarin vooral de pijn van de moeder als de zoon naar boven komt. Sterk.

De acteerprestaties zijn wisselvallig. Ik ben een Rooney Mara-fan, maar ik vond haar in deze film niet geweldig overkomen; wat te simpele dialogen. Dev Patel was gewoon goed, niet meer en niet minder. Nicole Kidman had een kleine rol, maar speelde daarin wel iedereen onder de tafel. Zoals cantforgetyou hierboven al zei: haar non-verbale gedrag is echt fantastisch. Vooral aan de eettafel waar haar ietwat beperkte zoon (broer van Saroo) tekeer gaat. Terechte nominatie voor Supporting Actress.

Heel fijne en complete film. Vier sterren.

Ondanks dat het minder is dan het origineel, nog steeds prachtig en magisch. Ook gewoon makkelijk in mijn top vijftien, en dat terwijl 2019 een van de beste filmjaren ooit is.

Briljante film. Vertederend, maar niet té zoet. Ongelofelijk acteerwerk vooral van Ronan en Pugh. Prachtig tijdsbeeld en ongelofelijk mooi hoe Gerwig zorgt voor een subtiele vorm van feminisme, het is zelfs dusdanig subtiel dat je het gewoon humanisme kan noemen.

De beste uitvoering van Little Women én één van de beste films van het jaar.

Laatste tijd helemaal in de ban van deze film. Soundtrack album gedownload op iTunes. Pakt me elke keer weer. Voor mij persoonlijk niet alleen de beste film van het jaar maar de beste film van de afgelopen tien jaar. Wat een ultieme belevenis.

Interstellar op nummer twee en Manchester by the Sea op drie.

Surprising Sandler

Boeiende film met enkele goede acteerprestaties. Adam Sandler, die we kennen van slappe komedies en vervelende romantische filmpjes die normaliter niet meer krijgen dan een magere twee sterren, waagt zich in Reign over Me aan het genre drama. Ik durf te zeggen dat dat meer in zijn straatje past. Sandler is niet leuk en niet grappig, maar verbaasde mij met zijn rol als de gebroken Charlie Fineman.

Het is boeiend, zoals ik in bovengenoemde alinea al zei, maar het miste de absolute overtuiging om me echt te raken. Bepaalde aspecten waren totaal niet relevant en realistisch. Om maar een voorbeeld te noemen: de vervelende vrouw die in Johnson zijn tandartskamer een scene schopt. Je hoopt op een gegeven moment van dat mens af te zijn, maar aan het eind van de film papt ze met Charlie aan. Storend. Voor de rest gewoon een voldoende.

Een degelijke Don Cheadle en een uitstekende Sandler. De rest was niet denderend.

***

Aardige film, maar wel ietwat overrated.

Spotlight is een film die weet te boeien, maar niet echt speciaal is. Het verhaal is prima, maar spannend werd het nooit. Werd het team tegengewerkt door de katholieke kerk? Nee, totaal niet. Alles is degelijk. Het acteerwerk, het camerawerk, het verhaal en de dialogen.

Mark Ruffalo steelt echter de show en kreeg een terechte nominatie voor een Academy Award in de beste mannelijke bijrol. Wel een tamelijk grote bijrol overigens.

Als je kijkt naar andere films die genomineerd werden, had ik deze niet gekozen als 'beste film'. Brooklyn, The Revenant en Room vond ik allemaal beter.

Drie sterren.

'Brace brace brace! Heads down! Stay down!'

Je hebt van die acteurs/actrices die een film nog net wat beter kunnen maken dan dat ze al zijn, puur door zijn/haar aanwezigheid. Een film met een tamelijk slap verhaal kan nog net even die halve ster meer ontvangen, puur vanwege het feit dat de leading actor een extra dimensie toevoegt.

Tom Hanks is zo'n acteur, en Sully is zo'n film.

Een prima cast en een uitstekende regisseur. Het was een voorbode voor een film die mee zou kunnen dingen naar de hoofdprijzen bij de Oscars, maar dat zou uiteindelijk meevallen. De film en het verhaal boeide me, maar het was niet hoogstaand. Het is niet zo dat als ik met mijn vader over films ga babbelen dat deze flick opeens ter sprake komt, nee dat zeker niet.

Gotta love Tom Hanks though. Een mooie ingetogen rol van zijn kant. De naweeën van de crash worden uitstekend weergegeven en dat is voor mij het belangrijkste aspect van de film. De crash is daaraan ondergeschikt. Ook een prima rol van Aaron Eckhart.

Prima om gezien te hebben. Drie sterren.

Ondanks dat ik negentien jaar ben heb ik deze film inmiddels al een stuk of vier keer gezien. Gisteren weer na ongeveer twee jaar.

Wat is dit toch een prachtige film. Het heeft een erotisch tintje, maar totaal niet storend, in mijn ogen. In het begin van de film zie je twee jonge mensen die enorm verliefd zijn op elkaar. Het tweede deel zie je spanningen en de vreselijke ziekte waar Olga mee te maken krijgt. Op zich uitstekend bedacht, al had het laatste kwartier beter uitgebreid moeten worden naar een half uur. Vanaf de Bijenkorf scene tot de dood van Olga zitten maar tien minuten o.i.d.

Wat mij betreft is de scene met de Meeuw één van de mooiste in de geschiedenis van de Nederlandse film. Een prachtige zonsondergang, het gezicht van Erik die zichtbaar verdriet heeft en de fenomenale muziek van Toots Thielemans en Rogier van Otterloo.

Prachtige film.

Tamelijk briljante vormgeving en een aantal revelaties ten aanzien van acteerwerk. Gemakkelijk in mijn top tien van ‘19.

4.5.