Opinions

Er zijn films die je meerdere keren kijkt in je leven, soms komt er een voorbij op tv en je blijft er ongewild in hangen ook al weet je hoe het afloopt: Pulp Fiction, The Good, the Bad the Ugly, heel vaak gezien en zo zijn er tig films te noemen. Met films van Nolan heb ik dat dus niet. Oppenheimer was een lange zit in de bioscoop dat was eenmalig. Ook The Odyssey was een lange zit en roept zeker niet het gevoel op dat ik die nog eens wil zien.

Tom Holland en Matt Damon schat ik hoog in en toch weten ze je in deze film niet 100% te raken, pas aan het eind van de film komen de emoties wat los.Voordat er wat actie in de film komt word je een lading niet boeiende maar wel vermoeiende dialogen voorgeschoteld, net als in Oppenheimer. Elke vorm van zelfspot of humor ontbreekt in de films van Nolan. Een romanticus lijkt het mij zeker niet als ik afga op de soundtrack, daar word ik wederom niet blij van. Die gaat de top 200 lijst van NPO-klassiek beste filmmuziek niet halen. De geluidsdynamiek is ook veel te hoog, als de climax van de film bereikt wordt kun je beter je vingers in de oren stoppen om geen gehoorbeschadiging op te lopen.

Zeker is dit een bovengemiddeld goede film maar net als Oppenheimer ook flink overhyped. Als avonturenfilm is het veel te serieus, als historisch drama niet geloofwaardig. Het verhaal speelt zich af rondom Griekenland, het hadden net zo goed de Ardennen kunnen zijn. Nolan vergeet om jou als kijker mee te nemen op zijn reis.

Cage is uitgerangeerd hij loopt rond als een zombie met zijn gezicht op één uitdrukking, het meiske steelt absoluut de show.

Het oogt allemaal nogal simpel en knullig met verschrikkelijke nep decors en de beelden zien er veel te scherp en digitaal al. Ondanks de goedkope productie, die het echte westerngevoel de nek omdraait, is het een redelijke film om te kijken. Het verhaal is simpel er zit best vaart in de film en stiekem leef je toch met die oude knorrepot Cage mee.

Guy Ritchie, Jason Statham dat had een geweldige film kunnen opleveren. In plaats daarvan is het soort van MI, James Bond kloon geworden maar dan ontzettend slecht. Statham speelt een karikatuur van zichzelf en Ritchie is onder invloed geweest van geestverruimende middelen of zoiets vermoed ik. De film boeit absoluut niet en wat tenenkrommend is is dat het verhaal door de acteurs wordt uitgelegd zonder dat ze in beeld zijn als een soort voice-over. Alsof ze er achteraf achter kwamen dat er wel hele grote continuïteit gaten in het verhaal zaten die gedicht moesten worden. Diepte punt is de zwoele mond in beeld van de dame Sarah terwijl ze berichten spreekt. Doe zoiets goed of helemaal niet!

Het verhaal is belachelijk, wat op zich geen probleem is voor dit soort films, de actie is matig en zeker niet opzienbarend. Prima film voor een avondje op de bank, daarna snel weer vergeten en vooral hopen dat er geen vervolg komt.

De film Oppenheimer trekt volle zalen en je kunt wel spreken van een hype. Regisseur Nolan kennen we van niet te missen bombastische blockbusters, best opmerkelijk dat deze man zich wijdt aan een biografie over een wetenschapper. Oppenheimer was degene die de wedloop won in de run op de ontwikkeling van de atoombom, hij gaf leiding aan een hele groep geniale wetenschappers en drukte hiermee een stempel op de wereldgeschiedenis. Wat als de Nazi’s eerder waren geweest of de Russen?

Doormiddel van amusement of kunst mensen ergens van bewustmaken is een goed streven, hele volksstammen leren zo een stukje geschiedenis waar ze zich anders nooit om hadden bekommerd. Oppenheimer ging de geschiedenis als de man de de wereld kernwapens gaf, deze film laat zien hoe dat zo is gekomen: met veel intriges en politiek gesteggel. En dat is waar je het grootste gedeelte van de film naar zit te kijken.

Nolan weet het verhaal op zijn bekende wijze op te blazen. Visueel mankeert er niets aan de film en er zijn meer componisten dan Hans Zimmer die bombastische muziek kunnen schrijven. Typisch voor Nolan is het gespring in de tijd waardoor jezelf haast een wiskundige moet zijn om het verhaal fatsoenlijk te volgen. Technisch, ook wat acteren betreft, een hoogdravende film.

Mensen die wel eens een concert bezoeken waar serieuze muziek wordt gespeeld herkennen wel het gevoel dat er een stuk wordt gespeeld waarvan je weet dat het hondsmoeilijk moet zijn maar waar je eigenlijk niets van snapt. Na afloop wordt er luid geapplaudisseerd, je wilt immers niet onderdoen voor je buurman. Hetzelfde gevoel bedroop mij bij het zien van Oppenheimer in de volle bioscoop, iedereen is onder de indruk maar je hoort geen enthousiasme.