Opinions

Vroeger de plaat van Jeff Wayne grijsgedraaid met het memorabele intro van Richard Burton, monumentale muziek die ik nog steeds graag luister. Toen in 2005 deze film uitkwam waren de verwachtingen dan ook hoog gespannen. Eigenlijk viel de film gigantisch tegen, in grote lijnen is het verhaal hetzelfde maar dan vanuit een andere invalshoek. Tom Cruise die met zijn gezin, een blèrende dochter en opstandige zoon, op de vlucht slaan niet helemaal wat je zou verwachten. En het gemis aan de muziek van Jeff Wayne.

Na vele jaren toch nog eens bekeken op de inmiddels flink gegroeide thuisbios. Wat opvalt is het groezelige uiterlijk van de film, waarschijnlijk een bewuste keuze maar het ziet er in het begin niet uit. Als je bedenkt dat het originele verhaal al uit einde 19 eeuw stamt dan doen die tripods misschien wel oubollig aan maar eigen was H.G. Wells zijn tijd ver vooruit. Alles vergaat alleen Tom Cruise fietst overal tussendoor, anders was het geen film.

En daar zien we dan toch de meesterhand van Steven Spielberg. Hoewel dit zeker niet zijn meesterwerk is valt na zoveel jaren des temeer op waarom de man op een voetstuk staat. Het is wat betreft scene opbouw, cameravoering, verhaalvertelling, spanningsopbouw zoveel beter dan bijvoorbeeld de Marvel-shit waarmee we de laatste jaren overspoeld worden. De beste scene is wel die met Tim Robbins, Dakota Fanning is dan ook uitgeschreeuwd, in de kelder waar de wezens zich openbaren. Het einde lijkt wat afgeracheld ineens leggen de indringers het lootje, daar had meer ingezeten. Spielberg houdt zich aan het originele verhaal en weet de speelduur van de film binnen de perken te houden. Een film die ik zeker nog wel eens 'weer uit de kast zal trekken'.

Volle zalen trekt deze film niet en dat is erg jammer, deze film zou verplichte kost moeten zijn voor iedereen die een beetje met muziek, dans of theater bezig is. Steven Spielberg heeft zijn complete gereedschapskist los getrokken voor deze remake van de film uit 1961. Op een paar details na blijft deze heel dicht bij de originele versie.

Voordat ik naar de bios ging heb ik de opnieuw ingespeelde soundtrack beluisterd een verrassend frisse en eigentijdse uitvoering van geniale muziek. Over de uitvoering valt te twisten, dat deed Bernstein zelf ook. Zelf heb ik de muziek van West Side Story vele malen in diverse versies uitgevoerd, nooit raakte mij de muziek meer dan in de bioscoop. De chemie tussen de beelden van Spielberg en de muziek van Bernstein is fenomenaal. Zelfs de dansnummers (zonder zang) die door Bernstein werden geschreven konden mij erg bekoren, alsof alles ineens op zijn plek valt

Een heel jonge cast, inherent aan het verhaal, Portoricanen die veel Spaans spreken ook zonder ondertiteling te volgen, mooi om te zien. In de meeste gevallen beloofd een remake van een film niet veel goeds. West Side Story 2021 stijgt boven het origineel uit en vormt zo een monument voor deze nu al klassieke filmmusical.

Wat geloofwaardigheid zakt hier je broek vanaf. De originele "Wrong Turn" bleek een onverwachte hit te zijn gezien het grote aantal vervolgen. De nadruk lag daar, zoals het bij goede horror hoort, op het zo origineel mogelijk om zeep helpen van de karakters. Die ingrediënten zitten ook wel in deze reboot, maar het werkt allemaal net wat minder. Een heel dorp weet dat het niet pluis is in de bossen, om de haverklap verdwijnen er jongeren toch doet niemand er iets aan. De sekte leider ziet er ook veel te geciviliseerd uit met zijn perfecte kapsel daar gaat al veel mis.

In de basis is dit best een aardige film maar hoogdravend wordt het nergens, teveel van van alles en te weinig waar horror om draait: spanning.