Opinions

“Tegendraads” geeft een mooi tijdsbeeld van de jaren 60 in Twente. Eerst kwamen de Italianen later gevold door vele andere etnischiteiten die het huidige straatbeeld een kleurtje geven. Regisseur Sombogaart kiest voor de veilige weg met een verhaaltje met de diepgang van een surfplank, een romance tussen Tukker en Italiaan wie had dat gedacht? Gelukkig wordt het net geen Romeo & Juliëtte.

Het verhaal speelt in Oldenzaal de filmlocaties zijn elders gelegen zoal het Enschedese “Patmos”. Ook de textielfabriek is niet Twents, hier is alles verdwenen. Dit neemt niet weg dat sfeer van de jaren 60 en het werk in de textielindustrie treffend is neergezet. Ook voor de veilige weg is gekozen om niet het Twentse dialect een prominente rol te laten spelen, het blijft bij wat inslikken van lettergrepen, zo kan de rest van Nederland ook genieten van deze lovestory en verstaan wat er gezegd wordt hoewel de film van begin tot eind ondertiteld wordt. Gelukkig spreken de Italianen wel hun moedertaal.

Het is zeker een leuke film om tijdens de donkere dagen te gaan zien, vooral in trek bij het oudere publiek is mijn indruk. Zie je hem niet, dan mis je weinig, een publiekstrekker als “de beentjes van St. Hildegard” is het zeker niet.

Netflix heeft goed begrepen dat ze in elk genre wat te bieden moeten hebben. Deze door critici afgebrande versie van The Texax Chainsaw Massacra is een ouderwets goede slasher. Een vergezocht verhaal dat er eigenlijk helemaal niet toe doet. Het levert een kapstok op om de lekker smerige scenes aan op te hangen. Een hoop karakters die het einde niet halen, zo hoort dat! En dat alles bijna binnen het tijdsbestek van een aflevering van een TV-serie.

In oude opera's zingen de hoofdrolspelers nog een kwartier door met een mes tussen de ribben, in een slasher gebeuren er ook medische wonderen. Personages die maar niet willen sterven, ondanks alle verwondingen. Als je al dat soort zaken gaat analyseren dan ben je een zuurpruim die op voorhand al niet naar dit soort films moet gaan kijken. Het slaat absoluut nergens op, maar vermakelijk, spannend en goor is het wel.

Een prijswinnende film waarbij de jury zich waarschijnlijk aangesproken voelde, want het grote publiek zal hier niet voor warm lopen. Triangle of Sadness is een spiegel voor de rijken die steeds rijker worden en de armen die dit met lede ogen aanzien, een aanklacht tegen de maatschappij. Een satirische film over een subcultuur kan heel leuk zijn maar is minder leuk als je alle verwijzingen en metaforen niet door hebt. De film blijkt vol te zitten met metaforen naar de koude oorlog, het kapitalisme, 9/11 en wat nog meer. Ruben Östlund probeert met poep en plas grappen Monty Python te evenaren en iemand in zijn eigen lichaamssappen voor het toilet voorbij zien glijden is natuurlijk lachwekkend toch tilt het de film niet naar een hoger plan. Een parodie is leuk omdat je weet dat je weet dat je naar een parodie zit te kijken Triangle of Sadness geeft ons een kijkje in wereld die helaas zomaar werkelijkheid zou kunnen zijn. Wat overblijft is een film die technisch niet geweldig is, te lang duurt en maar af en toe echt grappig is.