Log

(reactie op ander bericht)


Precies. Een heerlijke film, vol griezels, want deze Matt Damon als Tom Ripley is natuurlijk wel een griezel met dat enge glimlachje. Zo ook die 'borderline' Dickie Greenleaf van Jude Law en die 'softie' Peter Smith-Kingsley van Jack Davenport, om Philip Seymour Hoffman niet te vergeten als Freddie Miles. Heerlijke types toch? En al die prachtige locaties waar we op getrakteerd worden. Ik vond wel dat tegen het einde al die leugens en verwisselingen een beetje te veel werden. Ook het slot vond ik nogal zouteloos. Maar dan blijft er nog genoeg over om van te genieten. Zoals al die prachtige Italiaanse auto's van eind jaren vijftig/zestig.

vote posted

Ik vond het wel een grappige film. Gaat natuurlijk nergens over, zoals pippo al memoreerde, maar die Gabriella Pession is een lekker ding en we krijgen ook nog even haar tietjes te zien. Verder natuurlijk een hoop druk Italiaans gedoe, mooie locaties en mooie kostuums. Kijkt lekker weg.

Ik vond het een indrukwekkende film. Niet in de laatste plaats wegens de fantastische rol van Kate Winslet, die van het begin als 'jonge blom' tot de oudere vrouw die terugkijk op haar leven, geloofwaardig blijft. Tussen de beelden van haar aanwezigheid aan het front in Europa vertelt ze terugblikkend daarover moeizaam en mondjesmaat aan haar zoon die met al die foto's in z'n handen wil weten wat ze precies heeft meegemaakt. Wat mij betreft is Winslet de grootste actrice van haar generatie. De film is door die terugblikken en terugkerende personages geen saaie biopic geworden en bleef voor mij tot het einde boeiend en bij vlagen aangrijpend. Vooral die beelden van haar zoektocht naar de concentratiekampen gaan door merg en been. Hilarisch hoogtepunt: zoals ze rondneust in het appartement van Hitler in München en ze zich zelfs in zijn bad laat fotograferen. Voor mij de hoogste score.

Wat een schitterende documentaire. Ik was er diep van onder de indruk. Zelden zoiets moois gezien. Zoveel prachtige films over het Joodse leven in Amsterdam, ik wist niet dat er zoveel bewaard gebleven is en van zo'n goede kwaliteit. De tekst sluit perfect aan op de beelden die we zien, vanaf 1919 tot 1942 en langzaam grijpt het je naar de strot als het afgrijselijk lot dat die mensen zal treffen, dichterbij komt. Rifka Lodeizen vertelt het met een mengeling van nuchterheid en betrokkenheid, na een wat aarzelend begin, zoals zij dat alleen maar kan. Je ziet haar zitten, schrijvend aan haar broer in Indië Het is haar verhaal. De ondergang van het 'Jeruzalem van het noorden', verteld aan de hand van beelden van gewone menselijke gebeurtenissen. Wie iets van de Holocaust wil begrijpen, moet deze documentaire zien.

Ben doorgaans niet zo'n fan van Belgische films. Alleen al het feit dat je altijd Nederlandse ondertitels nodig hebt houdt me tegen. Ze schijnen dan wel Nederlands te spreken, maar het is een Nederlands waar ik weinig van versta. Dat gezegd hebbend, ik vond dit een hele aardige film (met ondertitels), die me tot het laatst wist te boeien. Vooral door de voortdurend wisselende agenda's van de betrokken personages. Oké, je ziet al snel waar het op uit gaat draaien en na driekwart zakt de film wat in, maar het slot vond ik wel aardig gevonden. Puike acteerprestaties van Koe De Bouw en Titus De Voogdt, en mooie opnamen van Ierland en het Bantry House, dat ik in het verleden ook een keer bezocht heb en waar een vriendelijke kasteelvrouwe vroeg of ik een kopje thee wilde. Nou dat wilde ik wel en zoveel vriendelijkheid had ik niet verwacht. Ik moest alleen na afloop wel afrekenen....

Beetje vreemde film. Soort broeierig relatiedrama met thrillerachtige trekjes, waarbij je nogal wat zelf moet invullen wat het verhaal betreft. Er zitten wat ongerijmdheden in, waar ik niet op in kan gaan zonder de plot weg te geven. Het slot is zelfs absurd te noemen. Het vervelendste vond ik dat ik die twee kerels niet uit elkaar kon houden. Gewoon een casting fout. Martina Gedeck loopt de hele film in een dun bloesje rond zonder beha, maar doet erg haar best om te zorgen dat we haar borsten niet te zien krijgen. Kreeg ik de kriebels van. Die Svea Lohde is wel een lekker ding met haar kleine tietjes, maar een groot actrice is aan haar niet verloren gegaan. Ze is er dan ook mee gestopt.

Eigenlijk valt er niet veel kritiek te leveren op deze film, lees ik ergens. Dat klopt. Of het zou moeten zijn dat het wel erg Amerikaans is, met dik aangezette effecten en weinig nuances. Natuurlijk heb ik deze film al wel eens in het verleden gezien. Het verhaal stond me niet helemaal meer bij, maar ik herinner me nog wel dat ik toen dacht, Amerikanen moeten zich niet met de Holocaust bemoeien, daar weten ze niks van. Beetje kort door de bocht natuurlijk. Ik denk dat de meeste overlevenden van de Holocaust in Amerika leven, ieder met z'n eigen verhaal. In deze film twee van deze overlevenden met hun verhaal, en een Amerikaan die daar bijna gebiologeerd kennis van neemt. Zo ook ik en het is bij vlagen een aangrijpende geschiedenis. Chapeau voor de acteerprestaties van Meryl Streep, misschien toch wel de mooiste rol die ze gespeeld heeft, maar toch ook voor haar tegenspelers Kevin Kline en Peter MacNicol. Ik heb er gefascineerd naar zitten kijken.

Wat een film. Natuurlijk al wel een paar keer in het verleden gezien, maar dat was al weer lang geleden, en voor ik op MovieMeter actief was. Pas 'The Good German' nog eens gezien (ik ben gek op dit genre), waarvoor Steven Soderbergh ongetwijfeld naar deze film heeft gekeken en veel van de ingrediënten zijn het zelfde, maar dit is verreweg superieur. Want wat er mis is met de Good German, vooral het warrige verhaal, is hier perfect: een helder verhaal, dat geen gaten laat vallen, niets te vroeg prijsgeeft van wat nog gaat komen, intrigerende personages, een sublieme Orson Welles en natuurlijk een Wenen waar je wat mee kan doen, i.p.v. (de decors van) een verwoest Berlijn. De opname in dat Riesenrad en de riolen zijn bloedspannend. En dan nog die prachtige belichting, het benutten van schaduwen, de donkere steegjes en portieken en tenslotte, dat gekmakende citerdeuntje dat gaandeweg de film alleen maar onheilspellender wordt: het Harry Lime-thema van Anton Karras. Dit is nooit meer overtroffen.

Alsof je naar een film uit 1946 zit te kijken, die dan toch spannend blijft. Nou ja, dat kun je wel aan Soderbergh overlaten. Het is een beetje een thriller, een beetje noir, een snufje Casablanca (zelfs de mooie poster), van alles wat dus van de filmkunst uit die jaren. Mag wel een keertje. Prima zoals de newsreels zijn verwerkt in de film en hoe de decors dat verwoeste Berlijn in herinnering brengen. George Clooney en Cate Blanchett doen een 'decent job' en ach, die chemie waar hier over geklaagd wordt heb ik niet zo gemist. Het verhaal zelf is niet het sterkste punt van de film en het laat wel wat gaten vallen. Mij is nog steeds niet duidelijk wie nou 'de goede Duitser' is. Doet er ook niet toe. Ik heb best genoten. Grappig is dat er ook wel wat overeenkomsten zijn tussen het personage van Lena en het personage Stella, in de film 'Stella. Ein Leben', die ik pas gezien heb. Deze film haalt dat niveau niet en ook niet het niveau van die iconische film die wel kort na de oorlog is gemaakt, 'The Third Man', maar ja, die was ook van Orson Welles hè. Daar kon niemand tegenop.

Goede analyse van Collins. Memoreert dat de film je aan het denken zet. Over welke keuzes je maakt en welke consequenties je dan moet dragen. Ik vond het geen makkelijke film. Een film die schuurt en je met vragen achterlaat. Daarom geef ik ook een hogere waardering. Omdat ik ook geboeid heb zitten kijken. Naar een hoofdpersoon die niet binnen de lijntjes wil kleuren. Een jonge Joodse vrouw, die deel uitmaakt van een jazzorkest en een Joodse vriendenclub met types waar ik me ook behoorlijk aan heb zitten ergeren. Terwijl het spelen van jazz al verboden is, laten ze zich ook nog in met illegale acties, maar zo onbezonnen dat het wel fout moet lopen.

De vorm van de film is nogal springerig. Ik werd er kriegel van. Wat er vooral uitspringt is de vitaliteit van de personages. Jonge mensen, die willen leven tot het uiterste. Terwijl ze weten dat ze gedoemd zijn jong te sterven. Dan zit je niet lekker in je luie stoel. Wat me aan het twijfelen bracht was die groep Joodse fabrieksarbeiders (onder wie Stella). In 1943? Ook wordt er openlijk over Auschwitz gesproken en over wat daar gebeurt. Maar wisten ze dat toen al? Hoe je zelf afglijdt om mensen te beschermen en vrienden en bekenden daarvoor opoffert. Ik vond dat heel herkenbaar en proefde bij mijzelf geen moreel oordeel. Je kunt toch zelfmoord plegen, zegt iemand ergens in de film tegen Stella. Hoe makkelijk staan mensen met hun oordeel klaar. Ook in deze tijd.

Een zuinig vijfje van alexspyforever, terwijl hij toch heel wat pluspunten opnoemt. Het zij zo. Ik ben wat positiever. Heerlijk dat zwartwit en die rare types. Ach, aan die romance moet je niet te zwaar tillen en horror is dit natuurlijk helemaal niet, maar wel een degelijke mystery/thriller, met een goede verhouding tussen de buiten- en binnenopnamen, de nodige suspense, een paar twists en een prima ontknoping, die ik niet aan zag komen. En een prima tempo, niks geen gesleep. En leuk ook die Morris 'bullnose' (lekker als het regent, wat het daar voortdurend doet). Ik ben wel eens in soortgelijke Moors geweest, nou daar moet je niet gaan zwerven, zoals de dames nogal dom gaan doen. Ik riep nog, doe het niet, maar luisteren ho maar. De onbetwiste ster van de film is natuurlijk een nog jonge James Mason. Mensen, wat een acteur, het vakmanschap spat er vanaf. Hij speelt een teruggetrokken oorlogsveteraan, van wie wij onmiddellijk zien dat hij aan PTTS lijdt, maar daar had toen nog niemand van gehoord. Het leuke meisje dat zich over hem ontfermt zal daar haar handen vol aan krijgen. Doe het niet, riep ik nog, maar ja, de liefde...

Ben het eens met joolstein, indrukwekkende film, goed gemaakt, met bekwaam camerawerk, degelijke acteerprestaties en geen overdreven heldendom. Toch heb ik bij dit soort films over veldslagen altijd het probleem dat ik het overzicht over de gevechtshandelingen mis, dat de direct betrokkenen kennelijk wel hebben. Ook vind ik het vaak lastig om alle betrokkenen te kunnen plaatsen en van elkaar te kunnen onderscheiden. Wat deze film wel sterk maakt, is te laten zien hoe de aanvankelijke strijdlust en optimisme plaatsmaakt voor wanhoop en berusting door slaapgebrek, uitputting en gebrek aan munitie, en natuurlijk door de Duitse overmacht. Uiteindelijk zijn de Duitsers zelfs verbaasd dat de Polen zich hebben overgegeven, want feitelijk waren ze niet verslagen.

Ja, deze documentaire bekijk je niet met droge ogen. Weliswaar niets nieuws gehoord of gezien, maar de herinneringen van de vijf geïnterviewde Hongaren zijn indrukwekkend, en maken deze documentaire waardevol. Ik wilde deze documentaire zien, omdat ook ik nooit begrepen heb hoe het mogelijk is geweest dat op het laatst van de oorlog de Duitsers, met name Eichmann, in staat zijn geweest om in een periode van nauwelijks twee maanden 435 duizend Hongaarse Joden naar voornamelijk Auschwitz te transporteren en te vermoorden. Dat kon mede gebeuren door de medewerking van de Hongaarse ambtenaren en de 'Pijlkruisers', de Hongaarde nazi's. Hongarije was ook een door en door antisemitische land, waar de eerste anti-Joodse wetten in Europa al in 1921 werden uitgevaardigd.

Anderzijds was het ook Miklos Horthy, het staatshoofd, die in mei/juni (te laat) ingreep om de deportaties te laten stoppen en Eichmann het land uitzette. Dat was moedig want Hongarije was toen al bezet door de Duitsers. Het voorkwam dat ook de 250.000 Joden uit Boedapest werden afgevoerd en voor het grootste deel gered zijn. Mede door de moed van Raoul Wallenberg en andere vrijwilligers. Maar terug naar de documentaire, en het verhaal dat een vrouw vertelde over haar verblijf in Auschwitz en daar in een rij haar vader voor het laatst zag, dat gaat door merg en been.