Log

Zo verschrikkelijk was het dus. En wij waren daar, keken ernaar en deden niets. O ja, er waren duizend redenen waarom we niets konden doen. Maar toch. Een aangrijpende en voor zover ik het kan beoordelen waarheidsgetrouwe film over wat er nu precies dertig jaar geleden in dat deel van Bosnië is gebeurd. Nog altijd een open wond, waar de direct betrokkenen nog dagelijks onder lijden. O ja, er zijn dikke rapporten over verschenen en de regering is er over gevallen. Defensieminister van destijds, Joris Voorhoeve, heeft er een trauma aan overgehouden. Gelukkig is er ook een proces van verzoening op gang gekomen. Nog altijd zijn niet alle stoffelijke overschotten geïdentificeerd. Ik vond het een sterk einde van deze film om te zien hoe de VN-tolk (sterk spel van Jasna Djuricic) haar man en beide zonen identificeert aan wat er nog van hen over is, en dat was niet veel. Een film die nog wel een tijdje in mijn hooft zal blijven rondspoken.

Nogal moeizame film, die pas laat op gang komt. En een komedie is dit natuurlijk helemaal niet. Het verhaaltje is simpel: een man met een crimineel verleden (waarover ons niets wordt verteld) die min of meer de weg kwijt is, blijft hangen aan een zwangere vrouw en gaat voor haar en het kind zorgen. Hij ontwikkelt een sterke band met het jongetje dat hem als zijn echte vader ziet. Daar komt een eind aan als de biologische vader zich aandient en de man aan de dijk gezet wordt. Hoeveel drama wil je hebben. Maar hij slaat zich er manmoedig doorheen. Alleen, zoals mrklm terecht opmerkt, spannend of interessant wil het maar niet worden. Al voel je gaandeweg toch wel met de man mee. Een voorzichtige voldoende.

joolstein vat het goed samen. Daar heb ik niet meer zoveel aan toe te voegen. Gezien de geschiedenis is het wel een interessante film omdat de focus ligt op het semi-zelfstandige Slowakije tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar de Duitsers de dienst uitmaakten. Ik vond de zorgen van de jonge vrouw, die dat kind probeert te redden en ook nog eens door een SS'er en een Slowaakse fascist wordt belaagd, wel bij vlagen aangrijpend. De zorgen en angsten van die vrouw en die jongen kon ik wel meevoelen, maar het wordt allemaal erg afstandelijk weergegeven en ook nog eens in grijstinten, kennelijk om het verleden te symboliseren. Dat zie je wel vaker. Nou, ook toen scheen de zon en waren de kleuren dezelfde die we thans zien. Moeilijk te beoordelen film.

Een veelvuldige bewierookte film, hier maar ook elders. Om het zo te zeggen: ik vond hem ook aardig. De mysterieuze sfeer is prima opgebouwd. Als kijker weet je ook niet wie wat weet. En zelf weet je ook niks. Het huis en de omgeving zijn prachtig. Toch weet je al wel waar het op uit gaat draaien. De getuigenis van de jongen geeft uiteindelijk de doorslag. Ook hij is op zoek naar de doodsoorzaak van zijn vader. Als hij vanuit de zolder naar beneden kijkt, ziet hij de plek waar zijn vader is neergekomen. Althans dat zien wij. Maar de jongen kan dat helemaal niet zien, want hij is slechtziend. Gek toch? Wat ik miste was enige invulling van de karakters van de direct betrokkenen. Wat zijn hun beweegredenen? Daar komen we niet achter. Wie een grondige analyse van de film wil lezen, leze de recensie van Collins, waar ik het volledig mee eens ben.