Log

vote posted

Plattelandsdrama van Estlandse bodem, dat me wel wist te boeien. Speelt in 1917. Estland is dan nog een Russische provincie en de berichten dat de tsaar is afgezet zijn ook tot hier doorgedrongen. Een jonge kunstschilder is er in geslaagd de weg naar huis terug te vinden en vindt onderdak in het huis van zijn broer en diens vrouw. Er heerst al snel een broeierige sfeer in huis als de jonge schilder een oogje op zijn schoonzus laat vallen. Maar dat is nog niet alles. Rond die ondoordringbare moerassen gebeurt van alles. Van een verwaarloosde barones die een oogje op de schilder heeft tot een meisje in het huis van de buren waar een bruut het meisje mishandeld, hetgeen de schilder niet kan aanzien. En dat allemaal te midden van de schitterende zomerse natuur. Heb best genoten.

Ik werd attent gemaakt op deze film door een opmerking van Herman Koch in een aflevering van 'Zomergasten' en raakte geïnteresseerd. Het is inderdaad een juweeltje. Heb ademloos zitten kijken, vooral naar dat mooie koppie van Lily Collias (Sam), waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Het verhaal is simpel: twee mannen van middelbare leeftijd trekken een weekendje door de wildernis samen met de dochter van één van hen. De zoon van de andere man wilde op het laatst niet mee. Daar gaat het dus al fout.

Het wordt een gedenkwaardige tocht, voor alle drie. De twee mannen, allebei gescheiden, zitten met hun leven op dood spoor en hun eenzaamheid druipt er vanaf. Ze blijken ook helemaal niet zo goed met elkaar te kunnen opschieten als gedacht. Het meisje is een soort bliksemafleider, maar gaandeweg blijkt dat zij haar leven ook nog niet op de rails heeft. En dat te midden van die overweldigende natuur. De film is vooral zo sterk door de kleine, ogenschijnlijk onbelangrijke details. Goed opletten dus. Alleen de titel van de film kon ik niet goed plaatsen.

vote posted

Dit is drie keer niks, dacht ik en de stemmers hier zijn ook al niet enthousiast. Maar dat viel mee. Al moet je wel even doorbijten en langs die groep giebelende, rondhangende en zich vervelende schoolmeisjes. De 15-jarige Lis moet laveren tussen haar weinig begrip tonende vader, haar bange moeder en haar veeleisende vriendje, en een stel vriendinnen waar ze ook niet veel aan heeft. Gaandeweg ziet ze al haar dromen in scherven vallen. Oké, het is een coming-of-age verhaal zoals we er zovelen kennen, maar het lot van dat meisje en haar zorgen laat je toch niet onberoerd. Wie zei ook alweer dat je jeugd de mooiste tijd is? Nou, ga er maar aanstaan met zo'n paar ouders en een griezel van een vriendje dat alleen uit is op z'n eigen pleziertjes. Ik moest het alleen doen met ontoereikende Engelse ondertitels. Maar daar kan deze film niets aan doen.

Tsja, wat moet je hier van vinden. Heel erg Amerikaans, heel erg jaren negentig en heel erg preuts. Film gaat over relaties en seks en ik heb nog geen blote borst gezien. Dat lukt alleen Amerikanen. Maar los daarvan, het kon me eigenlijk niet zo veel schelen waar die mensen mee bezig waren, en die Mark Ruffalo vond ik een eerste klas griezel. Zo een waarvan je na één oogopslag al weet dat ie niet deugd. Ja, dat is natuurlijk z'n personage, dat weet ik ook wel. Die Maya Stange (Sam) vond ik wel een lekker ding met dat korte haar.

Ook ik heb een traantje weggepinkt. We hopen dat Lady Mary het allemaal gaat redden met dat grote huis. Ja, aan alles komt een eind, zelfs aan Downton Abbey. Mooi om te zien dat de zussen Edith en Mary toch voor elkaar klaarstaan, al blijft het schuren. Ze worden nooit vriendinnen. Mooi ook om te zien hoe Lord Grantham als kat in een vreemd pakhuis door dat appartement loopt, een overgang die ook wel erg groot is. Gelukkig hebben ze het huis van z'n moeder nog, de hier zo node gemiste Maggie Smith, met haar vileine opmerkingen. Mooi ook om te zien hoe Royals niet eens in de ruimte mochten blijven van een gescheiden vrouw. Nou, dat kon verkeren, in 1937 wilde de toenmalige koning trouwen met een gescheiden vrouw. Dat ging toen ook niet door. En nu is daar iedereen gescheiden, inclusief de koning.

Een schok der herkenning ook voor de aanwezigheid en het optreden van Noël Coward, in een rol dan natuurlijk. Zanger, tekstschrijver, acteur, toneelschrijver, een halve god in het Verenigd Koninkrijk van de jaren twintig en dertig, zelfs tot in naoorlogse jaren. Hij symboliseerde in z'n eentje het Britse establishment, ook al wist iedereen dat hij homoseksueel was, een misdaad in die jaren. Er valt dus veel te genieten in deze film. De aankleding is natuurlijk weer fantastisch, je komt ogen te kort: de interieurs, de auto's, de kostuums. Alleen al die beelden van de paardenrennen van Ascot. Ze zeggen dat het er nu nog precies zo toegaat. Let op: geen zwarte hoge hoeden, maar grijze. Ook wel een puntje van kritiek, het verhaal is niet het sterkste deel van de film, het is vooral afronding, zonder een dragend thema. Maar ach, er blijft nog zo veel over om van te genieten.