Log

Ik was geen fan van Duitse krimi's uit de jaren negentig. Na het gezapige gedoe met Horst Tappert in de jaren tachtig (Harrie, hole mal den kar'), die ook nog eens goed fout geweest was in de oorlog, moest het allemaal sneller, dynamischer, 'echter'. Met als gevolg: verhalen die je zelf maar moest invullen, vol plotgaten, waar vaak geen touw aan vast te knopen was (zie hier ook de synopsis. Karl? Simon?), met te veel zijlijnen, te veel dialogen over bijzaken, en een rommelige structuur. Dit is er zo één. En dan nog geregisseerd door Dominic Graf. Nou dan weet je het wel. De eerste drie kwartier zat ik wat glazig te kijken op de bank. Wat deden ze precies en wie was wie, en waarom? Pas na drie kwartier kwam er wat tekening in, en dan nog snapte ik er maar de helft van. En dat twee en een half uur lang. Toegegeven, het slot in de bergen van de Beierse Alpen is wel spannend, al bleef ook daar de vraag, wie is wie en waarom en wat gebeurt er precies. Ik weet het, het ligt aan mij. Je moet er van houden. Dat is het.

vote posted

Ik vond het wel een briljante film. Terwijl ik absoluut geen fan ben van Östlund. Te vaak teleurgesteld door zijn films: The Square en Triangle of Sadness konden me niet bekoren. Maar deze film zette me wel aan het denken. Iets wat in een paar seconden gebeurde, zet hun hele wereld op z'n kop, ook dat van de kinderen, die evenmin weten wat ze met de situatie aan moeten. Want ging hij er echt uit lafheid vandoor, zoals hier ook in de synopsis als feit wordt gesteld? Is een vlucht geen normale menselijke reactie als er gevaar dreigt? En zij bleef om de kinderen te beschermen. Toch ook begrijpelijk? Beiden hebben een totaal verschillend beeld van wat er gebeurd is. Ze begrijpen hun eigen gedrag niet, en dat van de ander. Nou, voldoende denkstof om me op het puntje van m'n stoel te krijgen.

Maar er is meer. Dat lawinegevaar gaf me de koude rillingen. En het gevaar van skiën buiten de piste, dat al zo veel slachtoffers heeft gemaakt, ook dit jaar weer. Die enge skieliften, waar van alles mee kan gebeuren. Een buschauffeur die de bus niet machtig is. Toegeven, de film eindigt een beetje raar, met zo'n groep mensen die naar het dal moeten lopen. Maar het versterkt wel het gevoel van complete chaos waar de personages in terechtgekomen zijn en de machteloosheid van de situatie. Het zal wel duidelijk zijn: ik ben geen wintersporter.

Portugal 1936. Bij het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog wil een groep Portugese studenten de strijd aanbinden met het oprukkende fascisme in Spanje en in eigen land, waar Salazar de scepter zwaait. Ze maken een plan om een aantal Spaanse verzetstrijders vanuit Portugal per boot naar Spanje te brengen, een hachelijke onderneming met veel risico's. Eén van studenten is echter meer bezig met het veroveren van het hart van de zuster van één der samenzweerders, dan met de strijd tegen het fascisme.

Klinkt een beetje ingewikkeld en dat is het ook. Luís Filipe Rocha heeft de roman van Jorge de Sena als uitgangspositie genomen voor zijn film, en dat is interessant, want er zijn niet zoveel films over het begin van de Spaanse burgeroorlog, en zeker niet vanuit het perspectief van de 'buren' op het Iberisch schiereiland. Al in de eerste scène zien we dat twee Spaanse vluchtelingen door de geheime politie van Salazar uit een pension worden gehaald, hetgeen bewijst dat het fascistische regime in Portugal al vanaf het begin nauw samenwerkte met Franco om de wettig gekozen regering van Spanje ten val te brengen.

Toch moet deze film het niet zozeer hebben van het verhaal, maar meer van de sfeer: autoritten over duistere wegen, geheim overleg in nachtelijke parken, samenzweerders die sterk verdeeld zijn over het doel van de actie, de rol van de communistische partij, de angst van de gevluchte spanjaarden over wat hen te wachten staat. En dan ook nog de liefdesperikelen van Jorge en de mooie Mercedes (Ruth Gabriel) die regelmatig het bed delen. Beetje veel allemaal. Maar de fotografie is prachtig en de soundtrack ook. Je bent echt terug in de tijd, in het Portugal van de jaren dertig, en dat is de voornaamste kracht van de film.

Man of Steel verwoordt het hier prima. Daar ben ik het 100 procent mee eens en heb ik niets aan toe te voegen. Uitmuntend werk van Mike van Diem en de vier acteurs, waarvan Thekla Reuten er voor mij extra uitspringt. Maar dat Noortje Herlaar zo goed kan acteren was voor mij ook een openbaring. Voor mij een puntje-op-m'n-stoel-film.

Ondanks de wat zure commentaren hier, ik vond het een prachtige film, met een schitterend einde. Dit is natuurlijk niet echt een documentaire, maar gewoon een film. Ik heb er van genoten, en als je zoals ik ook op leeftijd bent, dan herken je wel veel. In ieder geval, dat het einde niet meer zo ver weg is en wat je dan nog wil, of kan, doen. Moest ook denken aan de film 'Champagne', waarin ook een vader en een zoon een reis naar Frankrijk maken. Die film heb ik nog niet gezien, maar ik betwijfel of die film het niveau van deze film haalt.

vote posted