Opinions

“The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug.”

Deze film heb ik een hele tijd geleden al eens gezien, en dit was echt een film die nog best hoog op het lijstje stond om nog eens te kijken. Ik heb hier wederom mijn stem verwijderd zodat mijn statistieken goed waren (gelijk aantal stemmen en meningen), en eigenlijk kon de herziening niet uitblijven. Deze film stond namelijk al best lang op mijn netvlies als een goede en sterke film, gezien de stemmen en meningen die lovend zijn van de door mij gewaardeerde gebruikers op deze site kon ik eigenlijk niet meer wachten, en toen ik ook nog eens zag dat deze film op ‘Netflix’ staat was mijn keuze vrij snel gemaakt; aanzetten die hap. En ik moet zeggen dat ik niet met de koude kleren thuis ben gekomen, deze film staat als een huis en dat mag je als kijker ook merken. Keiharde beelden, goede spanning die constant eigenlijk wel aanblijft en prima personages werken samen in deze film.

Daar kun je echter wel uit concluderen dat de film eigenlijk niet echt een bijzonder verhaal kent. En dat is meer, dat er eigenlijk niet echt een verhaal in zit. Ik las het hier ook al in de berichten, de film lijkt een aan elkaar geplakt beeld van de missie in Irak, waarin eigenlijk voornamelijk de hoogtepunten krijgt te zien. We volgen een bom eenheid die dagelijkse routes moeten rijden door de straten van Irak en voornamelijk bommen moeten opruimen die er door de vijand is neergelegd. Het neemt overigens niet weg dat we hierdoor niet op het puntje van onze stoel komen te zitten, de scenes kennen echt een behoorlijk spanningsniveau wat ik niet vaak meer merk in films, en dat komt meer omdat je constant een verwachting plaatst wat wellicht niet uitkomt, en wanneer je het niet verwacht komt de film vrij cru door de bocht.

De film heeft uiteraard de standaard dossering sentiment, dat kennen we langzamerhand wel van de films over het leger van de Verenigde Staten. Toch wordt er niet al te veel aandacht aan geschonken, en zit de film niet bordenvol met saaie dramatische scenes. Toch valt de film daarin richting het eind weer op terug, en is dat gezinsdrama toch weer niet écht nodig aangezien we er ook niet veel duidelijker in worden wat nou precies de bedoeling is en wat er fout gaat. Dit is voornamelijk omdat ‘Bigelow’ ervoor kiest zo min mogelijk om de karakters heen te bouwen, we komen buiten hun namen en gezinssituaties (of ze wel of geen kinderen/vrouw hebben) eigenlijk ook verder niks over die gasten te weten.

Voor de rest vond ik de cast aardig. ‘Jeremy Renner’ pakt de film leuk op en kent een prima rol als ‘sergeant James’. De bomexpert die de divisie over moest nemen nadat ’ Thompson’ die daarvoor, komt te overlijden als de bom toch afgaat en hij daar in de buurt is. ‘James’ is een vreemd mannetje en dat werd gauw duidelijk, eentje die niet bang is en nogal nonchalant te werk gaat, te kosten van zijn teammaten die daar in mee gesleurd worden. ‘Anthony Mackie’ en ‘Brian Geraghty’ zijn, zijn maten die hem moeten helpen in de ontruiming, en met z’n drieën vormen ze nog best een leuk team, vond ik zelf.

De film, zoals ik al zei zit eigenlijk constant in een spanning, gezien je niet weet wat er nou telkens precies gaat gebeuren en dit afvragend toch de nodige zenuwen op wekt. De film zit bordenvol actie, en kent eigenlijk weinig rust moment, gelukkig genoeg om je toch even op adem te laten komen als kijker van de film. Want als ze niet bommen aan het ontmantelen zijn, zitten ze wel in een vuurgevecht tegen een sniper, of zijn ze gebouwen aan het ontruimen. De film kent van alles wel iets, en de film is zo voorbij, en dat was soms best jammer, tot we bij het einde kwamen die eigenlijk een beetje afgeraffeld werd en dat was eigenlijk een beetje een smet op deze film.

"Remember me you CUNT!"

Persoonlijk nog best wel vermaakt met deze film hoor. Tuurlijk het is allemaal geen hoogstaand werk, volledig volgens het boekje, lichtelijk cliché en soms gewoon irritant. Toch deed het me wel wat. Duidelijk veel inspiratie gehaald uit Amerikaanse voorgangers die beduidend wat succesvoller waren maar, als je een Joy Ride en/of The Hitcher er bij gaat halen dan komt deze film toch wel redelijk in de buurt. Eigenlijk is dit gewoon de Engelse versie van Joy Ride, en het was nog verdomd lachen.

Want de film is onwijs duister, begint best spectaculair maar, weet op een gegeven moment inderdaad behoorlijk irritant te zijn dankzij dat stelletje. Wanneer de film een andere richting in slaat dankzij de ontvoering van Beth knalde de film direct door, werd het zelfs nog gore met vlagen wat het ook wel echt afwerkte. Spannend kon de film zeker zijn, al zat je nergens echt op het puntje van je stoel. De film raasde vrij lekker voorbij, de kidnapper was best geinig maar, nergens uit de hoogte of heel nadrukkelijk aanwezig.

Het einde vond ik misschien wat af, deed me weinig en hier werd het wel heel duidelijk dat we met een B-film te maken hadden. Toch bleef het wel leuk, en regelmatig wel gewoon spannend genoeg dat je bleef kijken.

Hush

Toen Hush op Netflix was geplaatst kreeg ik er niet zo'n fijn gevoel bij. Het zag er meer uit als- alweer zo'n slechte Horror / Thriller film waarbij eigenlijk geen budget voor uitgerekt was. Toen toch eigenlijk het ongeloofwaardige gebeurde gister avond. Bij het zien van de eerste scenes was het al een twijfel geval, dat moet ik toegeven. Maar, je was nog geen dertig minuten bezig met deze film of de vriending van Maddie, Sarah werd al bruut vermoord door de moordenaar, een paar messteken in de buik, oh, dat begon echt heerlijk.

Toen dat gebeurde draaide vrijwel de hele stemming hierbinnen om, en we kregen erg veel zin in deze film. Wanneer hij dan ook nog eens naar binnen dringt en achter haar staat, begin je zelf al allemaal scenario's te roepen wat hij eigenlijk moet doen, maar hij houd het vrijwel rustig dus daarbij kon de film weer alle kanten op.

Het concept, waarbij Maddie dus als een iemand word vertoond die doof is, kan veel kant op gewerkt worden. Je kunt altijd spelen met het publiek, enge shots, en je kunt zeker als zo'n moordenaar echt heel erg dichtbij komen, dat word ook vaak gezien hier, waardoor je dus te maken krijgt met enge stiltes. Toch vond ik de film op sommige plekken ietwat verkeerd, waarbij Mike Flanagan sommige dingen misschien net ietwat anders uit had kunnen pakken.

Het verhaal was vet, concept was ook gaaf. Acteerwerk was prima en je werd lekker beet gehouden door het kat en muis spelletje. Toch een leuke film voor tussen door of, als Back-up zoals wij hadden gisterenavond. Kan er prima mee door.

3.0*

Opzich is er niet veel mis met deze Zuid-Koreaanse actiefilm, en is het wel een prima wegkijkertje. Al zitten er behoorlijk wat schoonheidsfoutjes in, het is wel vermakelijk. Zo op het eerste gezicht zit de film bordenvol slechte CGI, een vrij lelijke setting en eigenlijk ook niet echt een heel boeiend verhaal. De film redt vooral zichzelf door in de tijd dat het afspeelt toch meer interessanter te worden en een leuk uitgangspunt te bieden, al blijf ik het doel van de film gewoon niet héél boeiend vinden. De film maakt zichzelf vooral een beetje belachelijk door te openen met een wereldramp waar eigenlijk maar heel weinig mee gedaan wordt (buiten het creëren van een dystopische wereld om), en vervolgens wel op de proppen komt met een onwijs lelijk geanimeerde croc die vervolgens in mootjes wordt gehakt alsof dat beest niet meer sterk en strijdlustig is, en daarnaast ook niks weegt. Tja wat moet je? En overigens was deze scene ook helemaal nergens voor nodig, al gaat het puur om de introductie van de hoofdpersonages.

De film biedt overigens wel gewoon heel veel toffe scenes na de opening, al moet je daar wel dertig minuten voor wachten. De film komt zelfs nog aan met een leuke lading actiegore (zoals ik dat zelf vaak mag noemen), waar je dus niet terug hoeft te deinzen van lekker wat bloed maar, ook goede actiescènes waar je toch de botten gebroken ziet worden, en uiteindelijk zelfs hoofden afgehakt ziet worden, altijd goed om te zien in zo'n film en eigenlijk iets wat ik ook totaal niet achter deze film had gezocht.

Voor de rest prima acteerwerk, ik ben niet thuis in de Zuid-Koreaanse cinema dus ik ken verder ook helemaal niemand, al vond ik ze leuk acteren. Actie genoeg, eigenlijk iets wat je van de Aziatische cinema wel mag verwachten maar, al om al vond ik deze film toch niet héél boeiend inhoudelijk, visueel was het op actiegebied een plaatje, het decor laat zich toch ten wensen over.