Opinions

“I'm so sorry, Paul.”

Eén van de vele films die ik eigenlijk al best lang, best graag wou zien. Tijdens het zoeken naar horrorfilms vorige maand dacht ik dat ik deze film ook kun kijken (want ik dacht dat het een horrorfilm was) maar, dat was dus niet zo. Ik heb de film daarom opgeschreven om na de horrormaand eens te kijken en dat was van de week dus aan de orde. Dat komt ook omdat ik hem eindelijk gemakkelijk via ‘HBO Max’ heb kunnen zien, dat was hiervoor nog niet mogelijk. Ik was eigenlijk best enthousiast om de film te kijken, met één van mijn favoriete acteurs in de hoofdrol leek het me echt een topper worden maar, achteraf vond ik het toch niet echt héél bijzonder, en dat was door de makkelijkste reden wat je maar kan bedenken; eentonigheid.

Toch snap ik de hoge waarderingen en zeker de lovende woorden die hier al te vinden zijn maar al te goed. Want de film is wel degelijk ijzersterk, mensen met claustrofobie zien dit natuurlijk als een ware angst en daardoor is deze film prachtig, met daarbij ook nog het psychische aspect wat we zien; prachtig. De film speelt heel mooi in op je mentale gesteldheid, je zou bijna zelf gek worden omdat je opgesloten zit in een kleine ruimte zonder dat je er zelf uit kan komen. Deze psychologische thriller film is daardoor best vermakelijk, en kijkt toch redelijk makkelijk weg. Al vond ik het na een tijdje toch wat taai, omdat (zoals ik al zei) het nog wat eentonig ging worden. Variatie is wel degelijk moeilijk te maken met dit concept, al had ik er misschien wat meer van verwacht. Misschien was het wel mooi geweest als we ook wat zagen van het konvooi wat was aangevallen in Irak, of hoe hij daar überhaupt terecht was gekomen.

“Ryan Reynolds” deed overigens een leuke taak, verdere cast hebben we namelijk niet dus hij mocht alle schijnwerpers pakken (als die er waren). Hoewel het natuurlijk niet héél veel bewegelijke scenes bevatte moet je wel de kunst hebben de nodige angsten noch spanningen over te dragen aan het publiek. Dat lukte hem aardig. Zelf zou ik bijvoorbeeld ook graag ‘Tom Hardy’ in een rol als dit willen zien, die vaak ook erg sterk kan acteren daar alleen al gezichtsuitdrukkingen. ‘Reynolds’ deed zeker eens wat anders voor hemzelf, een beste uitdaging maar hij pakte het erg leuk op én deed het ook nog eens erg leuk.

Het verhaal vond ik opzich best leuk. Waar ’Reynolds’ in een hinderlaag terecht kwam en hierdoor ontvoerd was en onder de grond is begraven. Hier vind hij een mobiele telefoon die blijkbaar zo diep onder de grond nog bereik had. Enfin, hiermee ligt hij de mensen om zich heen in maar, moet ook praten met een gijzelnemer. De tijd gaat echter dringen want zijn familie is in gevaar maar, ook hij zelf als de kist het langzamerhand begeeft en zich vult met de nodige zandlaag. Echter, wanneer er nood is komt hij er achter wie er allemaal voor hem klaar staan, en dat hulp eigenlijk maar moeizaam op gang kwam. En het eindigt ook nog eens slecht natuurlijk, waar zijn redding troepen naar de “verkeerde” persoon zijn afgegaan.

Al om al, een prima avondje om de film te zien hoor, daar niet van alleen had ik er toch wel wat meer van verwacht, persoonlijk. Als psychologische thriller werkte het wel echt maar, ik heb zelf geen claustrofobie angsten dus dat pakte me af en toe wat minder. Toch zal ik ook wel in paniek raken in deze situatie.

“God bless her mom and dad.”

Het is alweer even geleden dat ik de veelbesproken ‘Friday the 13th’ heb gezien maar, zoals ik hier lees moest deze film nogal een replica zijn. Althans, het is duidelijk dat die film hier zeker een inspiratiebron is geweest, en dat hij zeker mag meevaren met de hype omtrent slashers die je vooral in de jaren tachtig zag (hierover kan ik niet mee praten, toen was ik nog niet op deze aardbol). Toch had ik ‘The Burning’ al een tijd op het oog, ben ik altijd wel fan van jaren tachtig films en zeker van slashers, althans die vind ik meestal wel leuk. Toch wist ‘The Burning’ mij helaas niet altijd even goed te vermaken, dat lag voornamelijk aan het feit dat je vrij lang moet wachten tot er wat gebeurt, en na een uur komt de film in zijn horrorelement pas echt tot gang.

Qua cast vond ik het allemaal ook niet zo spectaculair om heel eerlijk te zijn. De acteerkunsten van de cast was over het algemeen nogal simpel, en zelfs benedenmaats. Dit hielp niet echt mee in het opkrikken van deze nogal trage film. Ook de seriemoordenaar vond ik in dit geval leuker bedacht dan de grotere namen (hier ook een keer met een heggenschaar) en dat hielp een stukje mee, al had ik hem toch wat vaker in de film willen zien. Nu zien we hem maar kort verschijnen, wat ervoor zorgde dat ik daardoor toch wat vaker inkakte met mijn interesse.

Ik moet toegeven dat het moment van spanning, en ook gore eigenlijk het vermakelijkste waren in deze film. Dat is ook waar deze film heel erg op mag leunen en waar ik ook vrij positief over was, de gore is van prachtig niveau, en mooi om te lezen in het bericht van ‘joolstein’ hoe de artiest voor deze film koos, en niet voor de geldmachine wat ‘Friday the 13th’ was. Dit toont vooral dat hij ook deed waar hij goed in was en met plezier deed, en dat was eigenlijk ook wel te zien.

Voor mij is dus echt de tijdsduur en het langere wachten op de moorden een smet op deze film, daarbij vond ik het acteerwerk niet altijd even geweldig en had ik vooral een heel ander en wellicht ook een te hoge verwachting op wat deze film zou gaan worden. Helaas kan niet altijd alles bevallen, en voor de slasher fans zou hij denk ik erg leuk zijn maar, voor mij is het een wel gemiste kans.

"Looks like you've found yourself a hole in the ground there, Will."

Volgens mij is deze film dankzij zijn poster (die ik nog steeds wel vet vind) ooit in mijn kijk-lijst terecht gekomen want, van de negatieve berichtgevingen en het onwijs lage cijfer moet de film zijn charmes niet hebben. Ik denk dat ik daarom de film ook met een klein scepticisme opzette want ik heb me echt verveeld tijdens de film, en ik wou hem eigenlijk niet eens meer kijken door negatieve berichtgeving. Maar goed, hoe ik het vaak wel doe is dat ik de films een kans wil geven, want je moet niet altijd naar anderen luisteren maar had ik dat hier maar gedaan. Het grootste probleem is nog helemaal niet het verhaal, de cast of de film in het algemeen nee; het feit is meer dat ik echt zat te wachten op een horrormoment en eigenlijk maar, dan mag je toch echt wel wachten tot het einde. En eigenlijk gebeurt er in de hele film niet zo heel veel tot dat einde, waar het eindelijk wat interessanter werd en dan noch, is het niet spannend. En dat wordt het ook nergens.

Nee, ik vond het maar matigjes. Acteerwerk oogde vaak heel erg stroef, en ook het verhaal is niet héél boeiend te noemen. Ik denk dat ik in tijden niet zo'n tijd dodende film heb gezien, waarvan ik hoopte dat ik ook mijn verloren tijd weer terug kon krijgen, dan dat ik dat bij deze film heb ervaren. Hele saaie, slome en nietszeggende film die soms zelf niet wist wat die wou. En eigenlijk is in mijn ogen alleen de poster vet. Al vond ik de make-up ook vet van de lichamen die al een tijdje liggen. De enige paar punten die deze film nog wist te gebruiken om enigszins dragelijk te worden, al was het niet genoeg.

Burying the Ex

Een prima filmpje met een niet al te grote feeling. Burying the Ex is een aardige komedie met een twist horror er aan vast maar, ik denk dat de echte horror fanaten deze wel weg kunnen leggen. Want het is eigenlijk 85% komedie 15% horror. En dan is horror in de zin van: bloed omdat zijn oor er werd afgebeten en noem zo maar op maar, niet dat extreme. Toch was het komische gedeelde aan de film ook helemaal niet zo goed en ik snapte een paar grappen ook totaal niet. De tempo ligt laag en je hebt af en toe grote neigingen om door te spoelen (Wat ik ook zeker een keer heb gedaan, paar minuten).

Anton Yelchin acteerde aardig als Max en dat vond ik wel een leuk rolletje. Ashley Greene speelde de rol als Evelyn erg leuk maar, ze ziet er in het echt toch wel stukken beter uit! Alexandra Daddario, erg knappe dame, wow! Acteerde aardig en vond het een leuk karakter. Oliver Cooper deed het oké. Nou, dat was de cast, erg klein maar, klein is fijn zeggen ze! Al pakte het hier als nog niet echt fijn uit.

Het verhaal is erg slap en zoals eerder vermeld, door het verhaal werd hij super traag (wat ik overigens ook las boven mij). Het verhaal stelde daarom ook niet veel voor dus kon je beter je gedachten gang maar op 0 zetten. Het concept is leuk en dat vond ik eigenlijk het leukst van alles. Het had vele malen beter gekund en dan zeker in de zin van spektakel wat er amper in zat. Nee, dit is leuk om een keer gezien te hebben en dan mag je hem lekker op bergen in een doos op je zolder. Misschien komt zelfs je DVD dan ook tot leven... Je weet maar nooit!

Ik zit met mijn cijfer erg te twijfelen tussen de 2.5* en de 3.0*. Waar ik toch voor de 3.0* kies.

Busanhaeng

BAM! Oef, dit Zuid-Koreaanse Actie/horror filmpje zit er lekker ingeramd. Ja, ik kreeg vaak tips om eens dit soort Aziatische films te gaan kijken, ze zijn vaak veel duister, spannender maar ook gewoon enger. Wat ik wel heb gemerkt in mijn ‘loopbaan’ van de Aziatische films is dat ze wel veel aandacht op punten aan het leggen zijn. Ook Sang-ho Yeon laat die overduidelijk zien dat hij echt een topper wou neerzetten. Je kunt zien hoeveel tijd er is gestoken aan de make-up, misschien vinden sommigen (of velen) de make-up verschrikkelijk, ik niet! Ik vind de ‘zombies’ (mutanten) er echt super gaaf uit zien en ze gaven ook een bepaalde angst af waardoor ik toch wel dubbel moest slikken.

Hoewel de film niet echt spannend word (had het hiervoor over een algemene beaming) blijft de film wel lekker en, hij gaat razend snel door. Zoals mijn kameraad ook al zei: “ik vind het eerder een actie dan echt een Horror/Thriller” en dat laat de film ook zeker goed merken, het straalt er bijna van af. De film is lekker bloederig, zo zien we ze in Hollywood zeker niet. Ook zijn de meeste scenes zo mooi actie gerelateerd dat je haast wel moet denken dat het gewoon een over bloederige actie film is.

Ik kan nu wel zeggen dat (onder andere deze film dankzij Sang-ho Yeon) ik meer mee getrokken word de Aziatische markt op. Ik was voorheen een groot Hollywood fan maar die films zijn te standaard, worden puur gemaakt om geld te rekken en stellen vrij weinig voor. Ik heb nu al twee titels waarvan ik erg onder de indruk door ben gekomen beiden van de Aziatische markt. Dat is dan wel deze film maar ook het duo van de The Raid films die het toch laten merken dat ze daar in Azië niet bang zijn om een prachtig werkje neer te zetten. Morgen als het weer wat vroeger op de dag is zal ik maar eens wat gaan rond snuffelen, misschien kan ik nog wel betere titels vinden.

In deze film krijg je een bijna twee uur durige survival te zien waarbij de zombies erg gaaf bewogen, de geluidseffecten waren prachtig en het acteerwerk was ook prima. Het is niet dat ik de rest van de cast slecht vond acteren maar, de zombies deden alles zoals mijn lieveling zombies doen, oké deze rennen dat vind ik dan weer klote maar, de uitstraling en het geheel van de mutanten in de film is gewoonweg gaaf.

We hebben een kleine break gehouden in deze film, waren laatst op een zaterdag al tweeëntwintig aan het kijken en hebben hem toen afgezet, kameraad moest weg. Vanavond dan toch verder gekeken maar of je daar spijt van moet hebben is totaal niet het geval. De film blijft fresh in je geheugen zitten waardoor je makkelijk de draad weer oppakt (het verhaal is dan ook weer niet zo ingewikkeld of spannend).

Zoals ik al zei: het verhaal in Busanhaeng is simpel. Het verhaal word best wel simpel weggelegd en het is duidelijk te merken dat hier niet al teveel aandacht aan word geschonken. We beginnen vrij vroeg, Yoo Gong gaat met zijn dochter een trein te binnen. Wanneer er een (het lijkt wel een ziek) meisje de trein snel inspringt en de trein wegrijd lijken de passagiers vrijwel niks op te merken. De uitbraak van het virus ontstaat erg vroeg in de film. Het meisje, wat muteert zorgt ervoor dat een conductrice ook geïnfecteerd werd. Nou ja, 1 + 1 = 2 , 2 + 2 = 4 dus je kunt vrijwel goed berekenen hoe de uitbraak zich verder werkt, alles verdubbelt zich nog een keer.

Men verstopt zich, en hopen op een veilig thuishaven, eentje waar het veilig is. Terwijl de film doordendert, de passagiers zich verdedigen en de zombies zich steeds meer weten te verspreiden komt de trein uiteindelijk bij een perron aan. Eenmaal binnen gereden zien ze vrijwel direct dat er een aantal medeburgers wanhopig op het raam kloppen en slaan. Het is een enkele seconden dat ook daar geconstateerd word dat er zombies rondlopen.

Ze krijgen het bericht dat er bij een bepaalde stad militairen op de passagiers wachten. Eenmaal aangekomen is het wel erg stil op het perron, tijdens het volgen van de veiligheidsroute en bijna beneden aangekomen staat ze iets te wachten, alle soldaten zijn ook zombie geworden en dat vond ik er echt wel bruut uitzien.. Tijdens het vluchten raken er een paar mensen (en ook het dochtertje van Yoo Gong) vast te zitten op de plee van coupe 13. Yoo Gong en twee anderen besluiten ze te helpen. Met heel wat gevechten verder komen ze er aan en redden de mensen.

Wanneer ze bijna (denk ik) bij Busan zijn word de weg versperd door wagons. Ze moeten wel met iets anders vertrekken. Wanneer Yoo Gong als enigste overblijft en in zijn hand word gebeten springt hij van de trein: hij werd er ook 1. Yoo Gong dochertje en een andere vrouw blijven over en komen veilig aan in Busan.

Ja, ik vond Busanhaeng gaaf. De film kent zeker een plek in mijn top 10 2016 en blijft er voor altijd staan. Zeker een aanrader voor de mede zombie fans, Aziatisch is nog niet zo erg . Ondanks de wat minpunten en het (toch na een tijdje) langdradige scenes haalt de film niet de volle punten op, ik ben erg tevreden en heb genoten maar, met een wisselvallig verhaal zou het wel wat beter worden. Ja het concept is de trein maar wat variatie zou ik ook wel waarderen!

4.0*

Nu de horrormaand achter de rug is heb ik gisteren gekozen om gelijk maar even een actie filmpje op te zetten maar, om even rustig te starten heb ik besloten ‘Bushwick’ op te zetten waarvan ik erg grote verwachtingen had toen ik hem aanzette: de trailer zag er gaaf uit, het plot klonk leuk en goed en de cast was natuurlijk ook niet de minste. Toch vond ik Bushwick niet speciaal en op sommige punten zelfs erg slecht. Het is dan ook niet dat Dave het een goede film weet te maken want hij was nogal houterig in deze film en ook Brittany Snow laat niet echt een fantastisch werkje zien. Hoewel Brittany een ontzettend knappe vrouw is en ik haar vaak wel kan waarderen als actrice (zo vond ik haar rol in de horror film ‘ Would You Rather (2012) ‘ wel leuk). De gehele film is eigenlijk niet zoveel bijzonders.

De film voelde op sommige punten heel erg b-matig aan en daarbij laten Jonathan Milott en Cary Murnion soms een amateuristisch werkje zien die qua concept vele malen beter had gekund. De film opent ontzettend goed en strak met wat sfeerbeelden van New York en een mooi liefdeskoppel in de metrostelsel. De film slaat alleen aardig snel om wanneer er een man in de fik de trap afrent en er allemaal alarmsignalen zijn. Als Jose vervolgens besluit een kijkje te nemen wat er nou daadwerkelijk aan de hand is ontploft er een auto waarbij Jose om het leven komt. Nu staat Lucy er tijdelijk alleen voor wat niet echt handig is. Ze worden van allerlei kanten beschoten door o.a. de militanten van de invallende partij d.m.v. snipers op de daken en allemaal grond soldaten. Wanneer ze een steegje in vlucht om te ontsnappen aan alle hectiek buiten ziet ze dat twee mannen een andere man executeren en vlucht een kelder. Wanneer ze gevonden werd door de twee mannen (en bijna verkracht) komt Stupe tevoorschijn die besluit Lucy mee op sleeptouw te nemen. Wanneer deze scenes een beetje geweest zijn (en we ongeveer klaar zijn met het ontmoeten van Lucy haar familie) kakt de film al gauw in en is het einde echt moeilijk om weg te krijgen.

Na mate de film door raast (en gelukkig niet een al te lange lengte heeft) word de film saaier en eentoniger en zeker nadat ze bij de kerk zijn geweest werd de film nogal onrealistisch. Je krijgt bepaalde scénes voor geschoteld waar ik niet echt van snapte wat hier nou de bedoeling van was of waarvan ik toch vond dat het allemaal niet klopte. Zo zie je op het eind waar Lucy met haar zus richting de vluchtpunt rent om de helikopter te pakken om Bushwick te ontvluchten vond ik niet praktisch. We zien hier het Amerikaanse leger tegen de militanten van de staten vechten tegen elkaar met grote geweren etc. maar geen enkele soldaat word geraakt en ze staan maar op een paar meter afstand. Dit vond ik zelf erg onrealistisch want het lijkt mij dat het leger zo’n punt wel leeg zouden vegen en dan een groter oppervlakte zouden veiligstellen. Nou werden de vluchtende mensen eerst doodgeknald en waren de soldaten omsingeld.

Het goeie aan deze film vind ik persoonlijk dat de hoofdrolspelers hier geen ‘sterren’ of ‘superhelden’ zijn. Dave word al vroegtijdig dood geschoten door een wanhopige vrouw in een kast bij de wasserette (waar hij samen even met Lucy aan het praten was). Wanneer Lucy hier dan weer met haar zuster Belinda word herenigd die werd gegijzeld gaan ze samen door naar het vluchtpunt. Eenmaal aangekomen blijkt het een totale ramp te zijn waar de mensen met de militanten moeten vechten. Met zijn tweeën vluchten ze vervolgens naar het militairen punt waar ze veilig zouden zijn. Als Belinda vervolgens neer geschoten word en niet meer kan lopen probeert Lucy haar mee te slepen die vervolgens door haar hoofd word geschoten en Belinda alleen overblijft en wel gered kan worden. Dat vind ik dus zo mooi zoals ik eerde benoemde omdat ik in maar weinig films (en zeker actie films) dit voorbij zie komen en dat geeft wel een bepaalde stempel, een realistische stempel omdat wij in het echt ook niet kunnen overleven als we zo door een veld heen rennen.

Het verhaal was redelijk. We volgen een dame (Lucy) en een man (Stupe) die samen proberen te vluchten uit het New Yorkse gedeelte ‘Bushwick’, een deel waarvan ik niet wist dat het bestond (dit blijkt weer een gedeelte van Brooklyn te zijn). Ze willen samen vluchten van de invasie waarin New York leeft. Er zijn een aantal staten overgestapt op onafhankelijkheid van de VS en daar hoorde o.a. Noth-Dakota en Texas bij. Door de inval op New York willen ze macht krijgen en zo de regering er van te overtuigen om onafhankelijk te worden. Samen rennen (en vluchten) ze door de staten van Bushwick om in veiligheid te komen wat niet lukt. Ik vond het verhaal redelijk en de gehele film is redelijk om te volgen maar word nergens echt heel speciaal. Al om al, een matige actie film die ik dan maar weer even gezien heb en waarvan ik dacht dat hij vele malen beter was.

2.0*

The Bye Bye Man

Erg jammer dat dit soort films tegenwoordig het grote witte doek moeten halen, want grof gezegd is dit gewoon werkelijk troep. Helaas ben ik persoonlijk weer op de trein gestapt van ‘slechte’ horror films en helaas hoort The Bye Bye Man daar ook bij. Zeker de film kent ook wel zijn leuke puntjes die de film nog een beetje sterk houden maar, uit gehele uitwerking is de film gewoon geen reet aan. Toch wel wetend dat ik eigenlijk langzamerhand ook wel een beetje klaar met dit soort films ben, het cliché gehalte kent bij deze film de totale top nog niet en eigenlijk kon ik alle ‘enge’ scenes wel uit mijn duim zuigen, zo saai werd het.

Ik vond de cast nog wel mee vallen, ook al vond ik ze gewoon om te huilen (soms). Alhoewel ik Douglas Smith nog wel redelijk vond acteren, het is dan wel de hoofdpersoon hij mocht er wel wezen was de rest gewoon echt, nee. Neem met voorbeeld de scene bij de trap waarbij Lucien Laviscount dat grietje opving, nou wat slecht geacteerd. Hij had de handen al onder de oksels terwijl ze nog niet eens was gevallen en, helaas vallen er in deze film vaker van deze B-achtige praktijken die ik het niet waard meer vind.

Om buiten het negatieve te staan kent deze film voor mij gelukkig nog twee momenten waarvan ikzelf zei: “Ja, dit is nog wel gaaf”. En dan vooral in het begin waarbij vier mensen bruut worden neergeschoten en de man zelf dan zelfmoord pleegt, onder andere ook door The Bye Bye Man. En het totale eind waar het wel leuk was dat Elliott The Bye Bye man door heeft maar het toch niet houd en psychisch helemaal door draait. Ik moet wel zeggen dat ik dit nog wel viel te doen maar, als je kijkt naar de gehele film is dit maar een klein stuk en hadden zulke scenes de film tien maal beter kunnen maken.

Qua spanning is het heel erg ver zoeken bij The Bye Bye Man. De film werd op 1 moment na totaal niet spannend, en dat spannende moment was misschien ook weer niet spannend. Logisch toch? Nee! Ik vond de film gewoon qua spanning geen zak meer aan, ik denk persoonlijk dus ook dat ik teveel van dit soort concept-horror films heb gezien. Al die horror-‘toppers’ van de laatste tijd bevatten de zelfde spanningsopbouw dus als je een beetje vaak naar dit soort type films kijkt (Insidious , Lights Out etc.) dan kun je alle schrikmomenten eruit vissen en dat vind ik erg zonde.

Daarbij niet verteld dat het verhaal ook gewoon te slaperig is. We volgen in het begin een man die bezeten is door de zin “Don’t think it, Don’t say it” en daarna een volledige afslachtingsscene achteraan gooit. Daarna komen we uit bij Elliott en zijn vrienden. Op een avond vind Elliott een muntje op de grond en gooit die terug in het nachtkastje waar hij op lag, in de lade zeg maar. Wanneer het muntje er weer uit kwam, kwam hij op aparte tekeningen met bepaalde teksten tegen, dit was dus constant weer de zin “Don’t think it, Don’t say it” (het kan ook andersom zijn). Wanneer hij dit leest staat op de achterkant “The Bye Bye Man” en toen zegt die het ook nog eens hard op, niet ene keer maar ook gewoon een paar keer. Hij word nu achtervolgt door The Bye Bye Man en zijn vrienden worden ook aangetast. We eindigen de film in de dood van hun allen.

Goed als ik scenes zoals in de bibliotheek eng moet vinden tja, dan heb je het helaas goed mis want dit was zo slecht als het maar kan. Ook de hond van The Bye Bye Man was gewoon een lachertje en zo kwam je de film heel moeilijk door. Nee, The Bye Bye Man is niet voor mij weggelegd en heb me niet weten te vermaken. Jammer dat de 2017 horror films-trein zo moet beginnen.

1.0*