Opinions

Ik had hier al een beetje een hard hoofd voor. Hoe krijg je die geniale formule van de serie nu op het wite doek..Het resultaat is dan ook een mislukking wat mij betreft. Goedkope gimmicks, flauwe grappen, situaties die komisch bedoeld zijn maar gewoon niet werken. Dat er de draak wordt gestoken met het plastic wereldje van de modebranche en entertainmentindustrie maakt het nog niet meteen een goede satire. Volgens mij gewoon pech dat dit project net niet in handen is gekomen van de juiste makers. Gelukkig heb ik 'm in gezelschap gekeken, waardoor je alle gebreken maar gewoon weglacht.

Wat een uitzichtloze en troosteloze film. Toch op een bepaalde manier mooi in beeld gebracht. De beelden hebben veel zeggingskracht en dat is wel op 'n plaats met amper dialoog.

Hoewel ik de film hier en daar origineel vind, en zeker niet slecht voor een debuut, miste ik hier en daar toch een beetje richting en uitdieping van het personage. Maar deze regisseur ga ik zeker in de gaten houden. De acteur deed het trouwens ook meer dan prima.

Had deze direct gekeken na 'Un Coeur en Hiver', op dezelfde avond, die me al aangenaam wist te verrassen, vooral qua originaliteit. Dat ik meteen daarna iets zou zien die de voorgaande film overtrof, en zelfs zou horen bij het beste wat ik ooit heb gezien, had ik zeker niet kunnen vermoeden.

De rauw-realistische, diep voelbare toon werd al meteen gezet in de eerste minuten, en ik wist al meteen dat ik naar iets unieks aan het kijken was. Dat werd tot het einde toe alleen maar bevestigd, want op ieder mogelijk vlak is dit gewoon een filmisch pareltje. En ook kwam ik weer tot het besef waarom Juliette Binoche (en Lavant trouwens ook) zo goed is.

Niemand en niets is wat het lijkt in dit meesterwerk. In dat opzicht is het een hyper-realistische weergave en doorstaat de film met gemak de tand des tijds. 4.5*

Geef mij Apatow maar als producer. Want waar hij naar mijn mening de mist in ging als regisseur van The 40 year old virgin, mag hij trots zijn mede-producer te zijn van Anchorman.

Deze komedie breekt met allerlei codes en regeltjes die tot het bot zijn uitgekauwd.

Al vanaf het begin word je op stijlvolle wijze uitgenodigd om je verstand op nul te zetten en die gedurende de film ook lekker daarop te houden.

De onderlinge chemie alsook de onderlinge groepsdynamiek heb ik zelden in een komedie zo on spot gezien. En hoewel het verhaaltje niet bijster bijzonder is, maakt dat voor de film geen zak uit. Het verhaaltje is maar een excuus voor de aaneenschakeling van vele briljante momenten.

Voor het eerst dat Ferrell mij echt heeft weggeblazen. Misschien is dit wel te danken aan zijn inhoudelijke input als schrijver van de film, en hij dus naar hartenlust zijn one-man-show kon opvoeren.

Eindelijk kan ik eens een hoge score uitdelen aan een onzin-film!

Weer een treffende Loach, zoals we van hem gewend zijn. Gewoon weer een oerdegelijk drama die sympathie opwekt, ondanks het straatschooiertjes-gehalte. De humor is nergens geforceerd, maar veeleer opgewekt door de personages zelf, die af en toe op de lachspieren werken. Het verhaal brengt ook nog es de nodige spanning met zich mee. Een uitmuntende hoofdrol van Paul Brannigan ook.

Voor mij had dit experiment van dat half theater/half film niet veel meerwaarde. Weet niet precies waar het aan lag want het zag er wel erg kunstzinnig uit, waar ik normaal wel voor opensta. Liever had ik dit gezien als een iets conventioneler kostuumdrama. Daarbij ging het ook als een trein (wat dan wel weer toepasselijk was, gezien het verhaal, maar daardoor vergde het wel veel om alles bij te houden) en ironisch genoeg duurde de film daardoor juist erg lang, vooral in het begin stond ik bijna op het punt om em uit te zetten. Alles was in 1 constant rap tempo en ritme gefilmd. Er was nergens ruimte om te 'ademen'. Daardoor kwam het voor mij over alsof je heel snel door een plaatjesprent heen bladert.
'Leuk geprobeerd' klinkt misschien erg bot, maar het is wel een beetje hoe het op mij overkomt.
Toch wil ik ook een positief punt geven, en dat is dat het wel een feest voor het oog was.

Wat een herziening wel niet teweeg kan brengen. Zoveel meer dingetjes die me opvielen bij de tweede kijkbeurt. Een betoverend, hypnotiserend, poëtisch sprookje. Elke verroering telt, elke blik..

Ik had deze film niet eens in kleur willen zien, zo prachtig is de zwart-wit fotografie; het licht komt perfect tot zijn recht. Adembenemend mooi. 0.8* erbij.

Wat ik er vooral in zag was niet eens zo zeer eenzaamheid, maar leegte. Ze is nooit in het reine gekomen met dat donkere hoofdstuk uit haar verleden, en met de daaruit voortgekomen zelfhaat/schaamte, en probeert die leegte op te vullen dmv seks, dat steeds extremere vormen begint aan te nemen. Ik vond haar goed en geloofwaardig acteren maar bij mij heerste over het geheel een erg ongemakkelijk en onaangenaam gevoel. Het overbodige dierenleed hielp daar ook beslist niet bij.

Dit is zo goed..

Mike Leigh is en blijft meester van de tragikomiek.

Zet gewoon een stel mensen in een ruimte en Leigh weet er wel raad mee, zo bewijst Another Year ook maar weer. Een bekroning op zijn eerder werk. Nog genuanceerder, nog scherper, nog genanter! En wat een sublieme en dappere rol van Lesley Manville.

Heb hier eigenlijk maar weinig woorden voor.

Denk dat ik de tel een beetje ben kwijtgeraakt hoe vaak ik deze film heb gezien. Maar moet toch wel bekennen dat het effect wat ie vroeger op me had scheurtjes begint te vertonen. Dat komt waarschijnlijk omdat ik het drama/romantische gedeelte vroeger niet helemaal eruit kon halen, en nu ik dat wel kan, juist dat gedeelte een beetje oubollig en conventioneel overkomt. Toch blijft deze film nog steeds rechtovereind staan, en ben ik heel misschien wel een beetje te streng door em geen 4* te geven, al rond ik naar beneden af.

Onvervalst drama met ijzersterk spel van Natasa Petrovic. Maar eigenlijk speelt iedereen heel geloofwaardig. Goed om eens van dichtbij te zien wat die oorlog voor de bevolking betekende.

Afschuwelijk, maar ook eerlijk. Het was haast niet te slikken, zo confronterend. Maar het was ook nodig, om de verhalen van deze mensen te vertellen.

Nee, dit is zeker geen Entre Les Murs. Al kun je Cantet zijn stempel wel herkennen. Een matig drama waarmee inhoudelijk niet genoeg gedaan wordt om echt te kunnen boeien. De sobere stijlkeuze werkt eerder tegen dan mee. Dit was in handen van de Dardennes broeders ongetwijfeld een pareltje geworden. De hoofdrolspeler is overigens fenomenaal, en maakt een kijkbeurt in ieder geval waard.

Ik vond het zeker geen slechte film, maar vond toch dat het boek niet erg serieus genomen werd. De toon, stijl, sfeer etc van het boek kwam op mij niet over in de film. Vraag is natuurlijk ook of een boek als 'De avonden' zich zo goed uitleent voor een verfilming. Denk dat een toneelstuk geschikter is (en die bestaat geloof ik ook).