Opinions

Wow, zware kost dit zeg. Zeer rake film. Heel mooi geschoten, gestilleerd, (niet) ingekleurd en uitermate effecief. Echt een film van deze tijd. Deed me ook een beetje aan Ben X denken.

Word me hele leven al Alain Delon genoemd. Dus het werd tijd om nu eens echt kennis te maken met de man. En ik moet toegeven, vind het toch best een compliment

Hij vertolkt zijn rol lekker strak, met dat vleugje mysterie en kwetsbaarheid om hem heen.

De film zelf verraste me ook aangenaam. Heerlijke coole sfeer, in al zijn eenvoud. Toch een genre apart, dit. En wat een schooneid, die Cathy Rosier..

Dikke 3.5*

Films als deze behoren tot mijn guilty pleasures. Zo doorgevoerd slecht en flauw dat het op je lachspieren werkt. Het jammere is alleen dat zulke films nogal veel inzakmomenten kennen. Kan eigenlijk maar 1 uitzondering hierop bedenken en dat is Bruno.

Nee dit was niet aan mij besteed. Zeer vlakke personages over het geheel, matig verhaallijntje, maar dan wel weer opgesmukt met melodrama, hysterie om niets, en als climax krijg je nog een lekkere portie moraal als huiswerk mee. Typisch Hollywood maar dan op zijn Argentijns zullen we maar zeggen? Geen toeval natuurlijk dat ze hier van smullen op de Academy's. Ging nog net mee als tussendoortje maar het scheelde weinig.

Ja, deze film heeft mijn interesse voor het actie-genre weer nieuw leven ingeblazen! Geen opgefluft spectakel maar lekker duister, rauw en meedoogenloos, met zeer goed acteerwerk van de cast, wat het allemaal nog geloofwaardiger maakt. De toevalligheid die later in de film onthuld wordt is dan ook het enige minpuntje die ik aan de film kan geven, vooral omdat de film dat totaal niet nodig heeft. Het geeft het geheel een beetje een misplaatste knipoog naar de meer gelikte over the top actiefilms, maar goed, daarmee accentueert het natuurlijk wel de focus op het actiespectakel dus in ie zin is de keus wel begrijpelijk. Iets meer dan 3.5*

Ik dacht aangezien dit onomstreden de meest gewaardeerde film onder het grote publiek wereldwijd is wordt het toch eens tijd dat ik em, wellicht met een sceptische houding, eens ga bekijken. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn voorgevoel dat al zei dat ie niet erg hoog zou scoren bij mij.

Tja, wat zal ik zeggen..het was nog vele malen erger dan dat ik al dacht dat het zou zijn. Zo erg zelfs, dat het gewoon om te lachen was - op een bespottelijke manier dan. Geveinst en geforceerd Amerikaanse sentimentele crap van de bovenste plank. Onmetelijk saaie dialogen, slecht acteerwerk, op enkele hoofdpersonen na. Totaal verstoken van enige geloofwaardigheid. Het enige dat nog enigszins een beetje waardering binnen had kunnen halen is het plot. Maar zelfs dat werd tenietgedaan door het ongelooflijk trieste clichee einde, wat zelfs tot het laatste zinnetje aan toe voorgekauwd moest worden. Ik kan nog wel even zo doorgaan, maar aan de andere kant is het natuurlijk ook niet verbazingwekkend, aangezien het grote publiek meestal niet voor bijster goede kwaliteit gaat, maar dat de massa zo diep kon zinken had ik ook weer niet verwacht! Wat die historische top 250 betreft had The Godfather vele en nog eens vele malen meer die nr 1 plek verdiend.

Eigenaardig werkje. Lastig te beoordelen ook. Als drama vind ik het toch net iets te vaag. Als karakterstudie vind ik het net niet helemaal goed uit de voeten komen. En voor een abstract relaas is het weer net iets te nuchter. Het sounddesign werkt storend en overbodig. Kleurgebruik gelukkig zeer creatief mee omgesprongen. Maar wat kan die jongen acteren zeg, niet normaal goed. 3.25*

Melig over-the -top filmpje met een overduidelijke politieke boodschap, die overigens aardig goed uit de verf komt. Het geheel kijk lekker weg als een soapy serie of youtubefilmpje. Geen filmisch hoogstandje dus. Maar wel knettergek en met veel energie gemaakt. Typisch Servisch.

Saai, langdradig, oubollig, traag waren een paar van de vooroordelen die ik over Bergman had, voor ik aan mijn eerste speelfilm van hem begon (Die Zauberflöte had ik jaren geleden al gezien). Nu wil ik niet zeggen dat deze film nou van het doek spetterde, super vlot of strak was, maar ik was wel aangenaam verrast. Ik moest er wel even inkomen, doorzetten en wennen aan wat toch wel een ouderwetse film is, maar werd gelukkig op den duur wel echt meegevoerd. En het mooiste vind ik toch wel dat ik als ik op de film terugkijk en erover nadenk ik em steeds beter ga vinden. Zeer bijzonder hoe Bergman met o.a symboliek, filosofie, en absurditeit omgaat, en, relatief gezien, een zware thematiek op zo een creatieve, speelse, luchtige manier weet vorm te geven. Overtuigend 4*

Leuk om te zien hoe Linklater hier met bepaalde elementen al de fundering legt voor de Before trilogie. Ik was hier niet kapot van, maar het is op zijn minst erg creatief en origineel en kijkt toch wel lekker weg, ondanks dat je wel scherp moet blijven, want als de monologen je ontgaan dan gaat de hele film aan je voorbij.

Nu dan toch eindelijk gezien, het alom geprezen Soldaat van Oranje..

Had ik em maar gezien voordat ik Zwartboek had gezien. Want SVO is duidelijk van voor mijn tijd. Het komt gedateerd over, ook al vinden veel mensen dat hij juist tijdloos is, tja..

Daarbij duurt hij ook gewoon te lang, en dan heb ik het nog niet eens over de serie..

Ongetwijfeld een grootse film voor een ieder die em in die tijd heeft gezien, maar ik kan er toch niet in meegaan. Daarvoor staat ie net een beetje te ver weg. Plus het feit dat ik Zwartboek echt geweldig vond, en achteraf ook kan concluderen dat Verhoeven zijn stijl heeft geëvolueerd in de oorlogsfilm.

Slecht was het zeker niet, maar ik kon niet erg betrokken raken bij de personages, en daarmee kon de film mij eigenlijk nergens echt pakken. Een gemiste kans.

Heerlijk gelikte Bond-film. Lekker over the top, lekker uitvergrote karikaturale personages, verhaal en vooral spanning goed opgebouwd, wonderschoon geschoten ook en uiterlijk meer dan prima verzorgd met zelfs genuanceerde shots op de juiste momenten met oog voor detail. Waar velen niet gecharmeerd zijn van Spectre, heb ik werkelijk helemaal niets erop aan te merken. Entertainment van de hoogste klasse.

Ik vond dit qua harde gevangenisfilm eigenlijk best wel meevallen (op het einde na dan). De kracht zat em vooral in het drama gehalte, dat nog best veel diepgang had, zeker voor dit genre - wat het, zoals John Milton ook al aangaf, mijns inziens dan ook tot een ander soort gevangenisfilm maakt dan anderen. Origineel dus en boeiend. Ook de simpele registrerende filmstijl zonder poespas maakt dat je je lekker kan focussen op de onderlinge en individuele psychologische verhoudingen. De hoofdrolspeler vond ik geweldig. De vader vond ik net iets te veel van het goede, waardoor het wat minder geloofwaardig werd. Of dat aan de acteur lag weet ik niet. 3.5*

Na 20 minuten uitgezet. Na Post Tenebras Lux, wat ook al een lange zit was, wilde ik Reygadas nog 1 kans geven, met name vanwege het hier veel geprezen 'Silent Night'. Carlos en ik zullen wel nooit goede vriendjes worden.

Laat ik in de eerste plaats toegeven dat de manier van filmen en het uitbuiten van alledaagse situaties met de camera wel degelijk op zijn minst interessant is en je meteen ook uitdaagt om open te staan voor nieuwe subjectieve filmervaringen. Toch kom ik niet verder dan dit. Op mij komt het over alsof dit het enige uitgangspunt is dat hij heeft (dit ervoer ik ook in PTL). Een doel op zichzelf dus. Ik kan me voorstellen dat dit heel imponerend kan zijn. Maar voor mij moet het een ingrediënt zijn voor een geheel recept. En dat recept mis ik bij Reygadas.

Toch wil ik mijzelf blijven uitdagen, en heb ik ergens nog de stille hoop dat er een film is in dit genre (contemplative cinema) wat mij pakt. Tot nu toe nog niet gebeurd, maar ook nog niet veel films de kans gegeven (Turin Horse schiet me zo ff te binnen, werkte voor mij ook niet). Tips zijn meer dan welkom. Misschien Jeanne Dielman? Wekt wel mijn nieuwsgierigheid, al schrikt de lange speelduur mij dan weer af...lol

Net begonnen met Fellini, iets wat ik heel lang uitgesteld heb, omdat het me zo theatraal en oppervlakkig leek, obv de enkele fragmenten die ik wel es op de buis voorbij zag komen. Toch was dit een hele mooie eerste kennismaking met wel degelijk diepgang wat onder dat uiterlijk vertoon schuilt. Terecht een klassieker.

Ken Loach staat dan misschien wel bekend om zijn affiniteit met de (a)sociaal lagere volksbuurtjes in Engeland, toch slaagt ie er keer op keer in om hun kleine eenvoudige hartjes tot leven te brengen. En daar zit voor mij de kracht van zijn films. Sweet Sixteen is daar geen uitzondering op. Je hebt gewoon geen keus dan zeer intens mee te leven met de personages. Respect!