Opinions

Het einde vond ik eigeniljk wel melig. Een beetje a la 'The Truman Show'.
Het was eerder de langdradigheid wat me meer tegenstond. Het was allemaal een beetje veel van hetzelfde. Alles had in een half uur verteld kunnen worden, maar om de boel op te vullen werden er maar weer een dozijn hindernissen zijn richting op gestuurd, zonder dat die nou een hele belangrijke functie voor het verloop van het verhaal hadden.
Spannend en naargeestig was de film wel weer, qua sfeer.

Sobere doch boeiende en vooral erg leerzame docu waarin Brunhilde Pomsel, die ondanks haar cynische levensvisie een zachtmoedig karakter heeft, aan het woord is. Zeer moedige en oprechte vrouw om alles zo eerlijk en genuanceerd vanuit haar beleveniswereld te vertellen. En dat doet ze glashelder, op haar honderd-en-derde welteverstaan. Ik trok geen woord van haar in twijfel. Het is allemaal niet zwart wit, zoals maar weer blijkt uit dit interview. Wat mij betreft verplichte kost dit. Enige minpunt vind ik de filmfragmenten tussendoor. Had liever wat extra interviewmateriaal gezien dat ongetwijfeld gefilmd is.

Jenny Areans, theater/kleinkunstlegende houdt zich ook op het witte doek prima staande. Om haar alleen al genoeg reden om te kijken. Verder ook prima cast, hoewel het allemaal de film in zijn geheel niet echt omhoog tilt.

Bijzondere interpretatie van het wereldberoemde schilderij. De beelden van 17e-eeuws Nederland zowel buiten als binnenskamers zijn adembenemend mooi. De karakters worden inderdaad niet erg uitgediept, maar vond dat in deze film niet storend, en misschien zelfs wel passend, gezien het werk van Vermeer centraal stond, en het ingetogen, gefocuste sfeertje leende zich daar perfect voor uit. Kreeg de hele tijd het gevoel alsof ik met veel ontzag door een museum liep. Het tragische einde was net genoeg drama om die sfeer niet te verpesten.

Miike flikt het weer. Hij neemt je in de zeik waar je bij staat en lacht je dan nog es vierkant uit. En hij komt er nog mee weg ook. De meest klinkklare onzin krijgt door zijn gouden handen ineens diepgang of betekenis. Andersom maakt hij de meest serieuze aangelegenheden genadeloos belachelijk. En dat allemaal terwijl je 130 minuten lang geboeid zit te kijken. Wat ben ik toch zo benieuwd wat er in het dagelijks leven in die man zijn brein omgaat..

Ok, er is aardig wat energie gestoken in deze film. En dan bedoel ik vooral in de uiterlijke verzorging tot in de puntjes en in de montage. Maar dat is dan ook gelijk het beste wat ik er van te zeggen heb.
Kon eigenlijk nergens echt om lachen, en dat afschuwelijke sentimentele moment in het midden van de film waar het jong over zijn traumatische oorlogsverleden vertelt vond ik zo buiten de toon van de rest van de film, toen hoefde het van mij eigenlijk al helemaal niet meer. Maar ook eerder was ik mijn aandacht al verloren, zo vanaf het moment van de arrestatie.
Ik dacht op zijn minst een leuk filmpje voor tussendoor te gaan kijken (maar eigenlijk hoopte ik op een grandioze komedie), maar het werd een beproeving van mijn doorzettingsvermogen om de film uit te kijken.
Wat ook zeker niet in het voordeel van de film werkt is dat ik gister het mind blowing Mulholland Drive voor het eerst gezien heb en daar nog helemaal ondersteboven van lig.

2.5* voor met name de aankleding.

Verrassend sterke Stephen King-verfilming, die ik heel lang vermeden heb vanwege zijn oudere broer The Shawshank Redemption die ik tien keer niets vond. Maar dit is toch echt veel beter. Zat er vanaf het begin goed in en heb me geen moment verveeld. Behoort duidelijk tot de betere typische Hollywoodfilms. Die typisch eigenaardige Stephen King-toon en sfeer worden al vanaf de eerste minuut zeer goed neergezet, en dat blijft de hele film constant, waardoor het ook geen moment inzakt. Hoewel ik geen bezwaar had gehad tegen een kortere uitwerking, waren het 190 hele sterke minuten.

Eigenzinnige film van de partner van Peter Greenaway, geheel in zijn stijl gemonteerd en daarom tevens een hommage aan hem. Uitgangspunt is de bijzondere relatie met zijn dochter, die duidelijk een en ander van haar vader meekrijgt aan (artistieke) levenslessen. Peter wordt, met name door zijn dochter, nogal uitgedaagd met scherpzinnige vragen, wat soms pijnlijk confronterende momenten oplevert, maar altijd met een humoristische ondertoon, waar hij zelf met zijn typisch Engelse reserves aan bijdraagt, vooral wanneer hij in het nauw gedreven wordt. Het resultaat is een zeer sympathieke, aandoenlijke film die mij doet vermoeden dat het, net zoals vele kunstenaars, geen makkelijke man is om mee te leven. Des te meer bewondering gaat uit naar zijn gezin.