Opinions

De emoties die deze film weet op te roepen met een uiterst subtiele opbouwing en een onderhuidse spanningsboog, plus daarbij gebruik makend van prachtige beelden met een minimale, doch hypnotiserend sterke score, maken het tot een uniek meesterwerk.

Topcast, kan niet anders zeggen. Uitermate subliem spel.

Helaas kabbelde het allemaal maar een beetje voort en vond ik het daarom als speelfilm niet zo geslaagd. Had soms het idee alsof ik naar een serie aan het kijken was. Het script vond ik nogal onverzorgd en onder meer daarom kwam de mokerslag op het eind niet helemaal binnen.

Toch was het verder wel te pruimen, mede dankzij de sterk realistische inslag. Maar erg vrolijk word je er niet van.

Herziening. Blijft toch weer even indringend en fascinerend als de eerste keer. Wat me dit keer extra opviel is dat de personages een beetje uitvergroot zijn neergezet om te passen in Hanneke's gecreëerde wereld zonder dat het afdoet aan de algehele geloofwaardigheid.

Wat een trip deze manische rollercoaster! Ik kreeg het letterlijk ijskoud door de kille sfeer mede door het koele kleurgebruik als ook de afstandelijke, en toch ruimtelijk en geordende manier van filmen, om nog maar te zwijgen over de psychopathische karaktertrekjes van de hoofdpersonen. De surrealistische mindfuck, in combinatie met de filosofische contemplaties die erin verwerkt zitten, maken de gruwelijkheden wat meer verteerbaar; het is geen horror om de horror, daarom is dit voor mij in eerste instantie ook geen horrorfilm. Daarbij zit er zo veel symboliek verstopt door de film heen, dat je daar bij een eerste kijkbeurt volgens mij alleen datgene van meekrijgt wat in jouw persoonlijke context valt. Al met al een welverdiende cultstatus.

Een film met een voor mij hoog 'rrright..' gehalte. Al dat onsamenhangend gedoe bracht weliswaar prachtige beelden op maar zorgde er ook voor dat ik heel moeilijk mijn aandacht erbij kon houden. Het meest heb ik me nog vermaakt met dat dochtertje dat heel aandoenlijk was, maar de rest was me veel te langdradig en kon er geen zinnig woord van maken. Zelfs de plotbeschrijving die mijn nieuwgierigheid wekte kon ik niet in de film terugvinden. Daarbij heb ik me op een zeer onaangename manier geirriteerd aan sommige, of eigenlijk aan de meeste personages. Nee, dit was em echt niet voor mij!

Tja, Nolan...ongetwijfeld een zeer genuanceerd regisseur die heel goed weet wat ie doet, maar tot nu toe is er nog geen een film van em die me nou echt bij de keel wist te grijpen, met alle respect voor de beste man, die ongetwijfeld heel hard werkt aan zijn films, en die ik op zich wel degelijk vind, maar helaas niet veel meer. 'The Illusionist' (om die vergelijking ook maar te maken) was voor mij veel meer een geheel, en was als film gewoon veel interessanter dan 'The Prestige'.

Hier kon ik niet zo veel mee. Ja, het was in veel opzichten typisch Nederlands, maar ik was er nou niet van ondersteboven. Had evengoed een aflevering van Man Bijt Hond kunnen kijken. Vond het over het algemeen vrij 'normale' doorsnee mensen. Ok, een beetje volks dan. Maar niet heel erg opvallend, met uitzondering dan van de gay pride deelnemers. Het Chinese tourbusje kon me nog enigszins een beetje bij de les houden, maar laten dat nou net geen Nederlanders zijn. Kan me eigenlijk ook maar 1 stukje herinneren dat redelijk grappig was, en dat was toen die evenementenorganisator op dat parkeerterrein zijn moeder belde en tevergeefs meerdere malen een poging deed om het gesprek af te ronden. Nee, dit was hem echt niet, maar ik zal er denk ik wel niet 'Hollands' genoeg voor zijn.

Met verbijstering hiernaar gekeken. Had altijd het gevoel dat deze jongens de vredelievendheid zelve waren. Helaas ontkomen ook zij niet aan haat, nijd, verraad etc.

De film is heel boeiend gemaakt, en ookal geef het geen klinkklare antwoorden, het geeft wel een goede inkijk in wat er onderhuids allemaal speelt met de band.

Zeer sterk.