Opinions

Na het sfeervolle El Laberinto del Fauno was ik benieuwd geworden naar wat meer werk van Guillermo Del Toro.

En Espinazo del Diablo is inderdaad uit hetzelfde hout gesneden, alleen dan zonder fantasie elementen. De manier waarop een mysterie hier langzaam ontrafeld werd en een voorwerp ' de dag dat er iets veranderde ' symboliseerde, waren goed getroffen qua uitvoering. Ik vond de strijd tussen de kinderen en de latere strijd tussen de kinderen en de kwaadaardige Jacinto zinderend uitgewerkt!

Daar waar explosies trouwens vaak enorm eenzijdig worden uitgebeeld vond ik die explosie hier echt onwijs gaaf gevisualiseerd, met die mensen die letterlijk werden weggeblazen en de camera die een deur voor zijn kiezen kreeg. Het leek wel alsof je in een simulator zat.

Echt een film die langzaam onder je huid kruipt en je warm houdt door inzicht te geven in de belevingswereld van de kinderen en hoe zij suggereren over ' het mogelijke kwaad ' dat zich steeds voelbaarder en brutaler in hun buurt weet op te houden. Complimenten ook voor de fijne muzikale ondersteuning en het soms prachtige kleurengebruik! 4*

Indrukwekkende film,

Leek soms net alsof je naar een kunstwerk zat te kijken. De ontwikkelen op het scherm volgden gestaag, terwijl de camera een positie ver weg zocht om de personages die over de vele akkers liepen te vangen. En vooral te onderstrepen hoe klein en kwetsbaar een kind is in het grote universum dat de wereld heet.

Net zoals in het uit 1989 afkomstige Cinema Paradiso, delen de Spanjaarden net als de Italianen een passie voor film. Traditiegetrouw stroomt een gemeenschappelijk verenigingsgebouw dan ook vol als een organisatie de film Frankenstein (1931) aan de mensen in het dorp distributeert. De jongere kijkers nestelen zich voorin op de grond vlak bij het scherm, terwijl de oudere bewoners een stoel hebben meegenomen van thuis uit. Het dorp is bijna uitgestorven, omdat men zich ophoudt in de bioscoop. Onder hen bevindt zich ook de jonge Ana Torrent met haar oudere zus. Een belangrijk vraagstuk uit Frankenstein, dient vervolgens als rode draad in de rest van de film. Waarom wordt iemand die een ander helpt vermoord? Symboliseert tevens het oorlogsvraagstuk waarom mensen elkaar iets aandoen.

Jonge Ana Torrent is zichtbaar geraakt door de film en als ze samen met haar zusje haar stoute schoenen aantrekt om een afgelegen waterput met schuurtje nader te verkennen verkrampt ze. Ana lijkt mede dankzij haar jonge leeftijd nog niet zo goed een onderscheid te kunnen maken tussen waargebeurde dingen en fictie. De rest van de film balanceert constant op deze lijn. Zijn bepaalde gebeurtenissen die Ana waarneemt echt of niet? En wordt haar beeldvorming niet gemanipuleerd? Doordat een moment op haar netvlies staat geplakt en ze haar gedachten nergens anders meer op kan projecteren? Als ze bv. denkt dat haar zus dood op de grond ligt. Wordt dit moment extreem uitvergroot.

De muziek in de film is ouderwets maar perfect gedoseerd. Prachtige klanken, gelukkig geen bombastische score die het fraaie, op meerdere manieren te interpreteren verhaal goed gedaan zou hebben. Mooiste moment is als de vader van Ana met zijn koets de goude horizon tegemoet rijdt. De vluchtpoging van Ana mocht er echter ook zeker wezen.

Rustige film die niet voor iedereen weggelegd is, simpele weergave van het dorpsleven. Er wordt veel aan de verbeelding overgelaten. Voor sommige zal het te fragmentarisch overkomen. Fraaie film waarin het monster van Frankenstein tot leven komt in de fantasie van een meisje. Dikke 4*

Mooi!

De beelden vanuit vroeger zijn ongetwijfeld het beste, want de vrienden zijn dan nog redelijk speels en fijne chemie daar tussen de hoofdrolspelers. Eenmaal volwassen blijkt het leven helaas te moeilijk en dat soort bla bla bla, alhoewel de film uiteindelijk wel de juiste koers weet te vinden. Voor een minder eind had ik ook gemakkelijk een ster minder gegeven. 3,5*

Een beetje een kruising tussen The Cook....en The Wayward Cloud,

De film is alleen veel minder gestileerd dan The Cook....en kent geen muzikale intermezzo `s ala The Wayward Cloud. Verder wel enkele gelijkenissen. Raimundo Nonato kent een enorme passie voor eten, wat resulteert in de exploitatie van eten in ruil voor sex met stadsprostituee: Iria, die als een blok viel voor zijn kippetjes. Ik kwam niet bij van het lachen toen Iria rustig een kippetje zat te eten, terwijl ze van achter werd genomen.

Grootste verrassing is de soundtrack die je niet zo gauw bij een dramafilm als deze verwacht. Dat relaxte fluitdeuntje werkte voor mij echt, zoals een magneet op een koelkast werkt.

Een andere troef is de opzet van de film. Scenes ten tijde dat Raimundo Nonato zich omhoog werkt op de ladder als kok, wisselen zich af met scenes waarbij we hem zien zitten in een gevangeniscel. Grootste voordeel hiervan is dat de film niet eerst toewerkt naar het fatale moment van Raimundo Nonato, waarop hij erna weer naar de gevangenis moet en dan pas zijn imperium daar opbouwd. Het werkt de spanning en het lang uitblijven van de rise and fall structuur zoals wij ze zo vaak in gangsterfilms tegenkomen allemaal in de hand.

Smakelijke, soms zelfs gitzwarte film! 4*

Deze film lag al lang op mijn kijkstapel. Ik had de verwachting dat dit niks voor mij zou zijn. Vooral ook doordat deze film enorm is gehypet, mede dankzij de onchronologische vertelstructuur die de film aanhoudt.

Toch moet ik toegeven dat deze film wel degelijk iets heeft. Het spelen met tijd is mij goed bevallen. Origineel script en op een speelse manier uitgewerkt. Jim Carrey acteert hier goed, als iemand die zich in een vluchtige romance stort, dit wil vergeten omdat hij zich anders gekwetst zou kunnen voelen. Terwijl zijn ontmoetingen met Clementine langzaam vervagen beseft hij zich wat voor een prachtmeid het was. Een onzekere periode dient zich aan waarbij de kijker verrast wordt door een streberige Joel. Een onzekere, prille liefde ontvouwt zich steeds meer tot een prachtige romantische film waarbij Joel moet concurreren tegen buitenstaanders die het op zijn vriendinnetje hebben voorzien. Kate Winslet geeft op een fijne manier gestalte aan een bevlogen, impulsieve vrouw die in alles het tegenovergestelde van Carrey is. Dat botst natuurlijk en maakt de ontwikkelingen tussen beiden boeiend om te zijn.

De locaties waarin iedereen verzeild raakt wisselen zich snel af. Maar wie droomt er nou niet van om eens te ontwaken op het strand , samen met diegene die jou gelukkig maakt? Prachtig hoe het denkproces van Joel in beeld wordt gebracht.

Gelukkig mikt de film niet alleen op het romatische aspect maar zijn er vele geslaagde komische invalshoeken voorhanden. Eljah Wood zorgt voor een komische noot, als onhandige zichzelf als een kleuter gedragende slipjesmaniak. Maar ook de aanwezigheid van Dunst zorgt voor vertier. Niet subtiel hoe ze alles en iedereen om haar vingers lijkt te willen winden. Maar wel geslaagd, zeker haar avances richting de doctor waren grappig en voorzagen het verhaal van meer dan alleen maar een romantisch verhaaltje. Het moment dat zij samen met die computernerd op bed staat te bouncen kwam ik niet meer bij. Wel jammer, dat zij naarmate het einde wordt geconfronteerd met de nadelen van het experiment en zodoende besluit om alles terug te draaien .

Slotconclusie: fijn dat Gondry de overstap van muziek naar de filmwereld heeft gemaakt. Around the World van Daft Punk was een fantastische clip. Dankzij de muziek en het dynamische camerawerk weet hij de film ook een zeker ritme mee te geven. Alleen mag hij de volgende keer zijn ideeën best ondersteunen door wat meer visuele kleurenpracht in de film te verwerken. Dat had zeker niet misstaan en zou alleen maar bij hebben gedragen aan wat meer passie, die dan ook nog eens van het scherm af zou spatten. Nu was het kleurengebruik wat saai. Ik associeer grauwe kleuren nou eenmaal niet met liefde. Op naar Science of Sleep....

Trouwens niet beter dan Adaptation, die ik nodig moet herzien. 4*

Funky!

In tijden niet zo dubbel gelegen als om dit absurde en gemoedelijk kibbelende rariteitenkabinet. Ieder is in afwachting van een magische avond, de serieux waarmee alle personages deze avond ''die maar niet lijkt te gaan komen'' aan lijken te vangen is ronduit hilarisch. Heerlijke verwikkelingen van jaloerse, platvloerse, onnozele en andere mensen afblaffende personages volgen elkaar vlot op, zonder elkaar daadwerkelijk echt naar het leven te staan. Daarvoor bestaat het universum dat Hosking hier schept ook veel te veel uit goedwillende maar onnozel handelende personages.

Knap hoe hij ook alle vormen van drama weet te vermijden. Echt een film om te aanschouwen met een gigantisch grote grijns op je smoel en dat 100 minuten lang! De vrij aanwezige cheesy muziek was een grote plus met ook het heerlijke Supernature van Cerrone in de barruimte op de achtergrond. Dikke 4,5*

Bij herziening blijft de film gewoon stevig overeind staan. Het begon ook allemaal erg leuk met die optiteling in het dagelijkse straatbeeld, waarna de vele heftige conversaties tussen alle randfiguren weer voor veel hilariteit zorgden tesamen met de perfect op maat gesneden ruige soundtrack en de ongelikte visuele stijl waarin de camera naast viezigheid op artistiek vlak toch genoeg in de melk te brokkelen heeft. Het dessert is nog wel het lekkerste van alles en zorgt ervoor dat de 4,5* gewaarborgt blijven.

Je hoort weleens dat de weg ergens naartoe mooier is dan het behalen of bereiken van je uiteindelijke doel of bestemming. Voor deze film gaat in ieder geval die vlieger op.

Het begin was even wennen. Dacht even dat ik naar een film keek die een hoofdrolspeler weergaf met anti - kapitalistische gevoelens. De achtergrondmuziek was in die zin niet echt positief.

Maar na 5 minuten begint de reis. Eerst oogt het allemaal lekker fris en vrij. Gewoon 2 jongeren die al liftend op reis gaan en onderweg van elkaar genieten en om dit te blijven doen wat moeten bijverdienen af en toe.

Alleen als men eenmaal in Algerije is, werpt de film zich naar beneden. Pats! In gruzelementen. Arabische muziek of was het berber? was al niet mijn ding, maar hier maakt men het wel heel bont door een eentonig feest zonder spanningsboog en van alle vormen van esthestiek op zowel muzikaal als visueel niveau wel 30 minuten lang te laten duren. Kon de film op zijn laatst met moeite uitkijken. Voor het aardige eerste deel toch nog 2,5*

Documentaires zijn meestal niet zo mijn ding, omdat ze logischerwijs nogal waarheidsgetrouw zijn en dit vaak niet hand in hand gaat met een frisse - speelse kijk/aanpak op de hele gang van zaken. Exit Through the Gift Shop weet echter moeiteloos te fascineren!

Ik had voor deze film nog nooit van het bestaan van Banksy gehoord, maar wat ik van hem zag in deze film was verbluffend. Zowel zijn werk als zijn gevatte commentaar in deze film is geniaal! De meeste documentaires geven antwoorden op prangende vragen èn geven inzicht in een bepaald dossier, maar deze documentaire laat je juist met veel meer vragen achter tijdens een rondje door de undergroundscene. Wat is echt en wat is in scene gezet? En als Thierry Guetta bestaat, is hij dan misschien een acteur/uithangbord van Banksy, ter promotie van zijn werk?

Ik vind het sowieso onvoorstelbaar dat met die papparazzi in Engeland er nog steeds geen foto van die Banksy is opgedoken. Die Thierry Guetta is ook een markant figuur, waarvan je bijna niet gelooft dat iemand er zo `n leven op na kan houden. Zijn gezin pikt het zomaar dat hij bijna altijd en overal bezig is met zijn grote passie: filmen? Ik heb echter wel een hoop gelachen om zijn vreemde verschijning, vooral toen hij zijn eigen expositie bijna in de soep liet lopen. Verder vond ik het ook wel grappig om te zien dat hij nog steeds schold in zijn moedertaal, net zoals geld tellen iets is wat je niet snel overneemt bij een andere taal.

Ik had eigenlijk helemaal niets met dit onderwerp, maar ik heb de hele tijd geboeid zitten kijken. Een mysterieuze, komische en kritische documentaire over kunst is nooit weg, daarbij vond ik het ook wel leuk om inzicht te verkrijgen in hoe je nou het beste reclame voor je expositie kunt maken zodat er een hoop volk op afkomt.

Ook al zegt Banksy dat hij niemand meer aan zal moedigen om zich met kunst bezig te houden. Met deze film weet hij mij zodanig te enthousiasmeren dat ik wellicht nog eens ga schilderen, maar dan gewoon als hobby. Wel een leuke film over hoe je van je hobby/passie je beroep kan maken! Een 4*

Blijft geniaal!

Werkelijk waar schitterend hoe Kubrick alles tot in de kleinste puntjes heeft gedecoreerd voor deze film, een groot lichtjesfestijn is het. Je kan er maar moeilijk omheen dat Kerstmis voor de deur staat; erg sfeervol zonder overdreven opdringerig aan te willen voelen, veel mooie shots van winkeletalages, iedere kamer met zijn eigen kleurgebruik tot aan mooie overzichtsshots van de stad New York bij nacht.

Tevens erg interessante materie over lust en liefde, over trouw en totale overgeving; is echt alles in deze wereld dan alleen maar terug te brengen naar sex? Het ritueel blijft natuurlijk een stralend en tintelend hoogtepunt in deze film, met uitstekende muziek, zoals eigenlijk gedurende de hele film. Ook de soms lange dialoog scenes werkten eerder prikkelend dan afstotend voor mij, dankzij de komische/erotische/ongemakkelijke lading ervan. Dikke 4,5* blijven staan.