Opinions

Event Horizon is een fijne SF-Horror uit de jaren '90. De film is een soort combinatie van Alien en Hellraiser en vreemd genoeg werkt dat best aardig.

2047. Een groepje astronauten krijgt de opdracht om het vermiste ruimteschip Event Horizon op te sporen. Het schip rijst door middel van kunstmatige zwarte gaten waarmee het gigantische afstanden kan overbruggen. Wie weet waar het schip in 7 jaar is geweest?

Sam Neill speelt de 'architect' van het schip en krijgt de kans om zijn rol uit In the Mouth of Madness nog eens een beetje over te doen. Laurence Fishburne - nog voor The Matrix - speelt de kapitein en dan hebben we ook nog Jason Isaacs (Harry Potter) en Sean Pertwee (Dog Soldiers).

Het begint allemaal vrij standaard, maar eenmaal op het schip ontstaat er een heerlijke mysterieuze sfeer. Voor SF ongekende horror-elementen zien we ten tonelen verschijnen, zoals hallucinaties. De film speelt heerlijk met kosmische angsten en alle helse visioenen die duidelijk schatplichtig zijn aan Clive Barker waren lekker akelig. Naar verluid zou de film oorspronkelijk 2 uur geduurd hebben, maar moest Paul W.S. Anderson vooral de meer schokkende scènes eruit knippen. Erg jammer en het gevolg is dat veel van de visioenen erg kort zijn ge-edit en dat het script niet helemaal jofel werkt (Wier is ineens helemaal veranderd).

Al met al een vermakelijke SF met een geslaagd concept. De special effects waren redelijk, maar wel duidelijk een product van de jaren '90. Op de 90s techno na was de muziek van Michael Kamen geslaagd en de film was ook prima opgenomen.

"That's right... who's laughing now... who's laughing *now*?"

Net ietsje minder dan zijn voorganger. Maar veel ambitieuzer en grotesker.

Bruce Campbell keert weer terug als Ash, de cult-acteur is hier weer bijzonder geniaal en heeft een aantal erg komische one-liners.

In de eerste tien minuten van de film zien we een soort korte remake van deel 1, dat is omdat ze de rechten niet hadden om beelden uit het vorige deel te gebruiken. Daarna gaat de film precies verder waar de vorige is afgelopen. Maar nu licht de nadruk meer op komedie dan op de spanning uit het eerste deel. Toch heeft ook dit deel een hoop erg goede schrik momenten en gave kills. Niet zo grappig als Braindead maar er zaten echt geniale stukken in.

Deze film werd gemaakt met een wat groter budget ($3,600,000) en dat is vooral aan de effecten te zien. Geniale stop-motion miniaturen, maté-paintings, rotoscoping en gore. De zombies zijn hier nog goorder en nog "mooier". Waar de clay-motion in het vorige deel een kleine tegenvaller was, werkte het hier juist in het voordeel van de humor. Er zaten wel een paar matige effecten in (de dansende onthoofde dame) maar dat zie ik wel door de vingers. Dat allereerste shot vind ik zo geweldig, geniale effecten.

De film krijgt een Lovecraftiaans sfeertje, dat ondanks de humor overeind blijft. Waar het eerste deel meer wat simplistisch was word het hier wat grotesker met grote monsters en veel meer ruimte waar het zich afspeelt. Het eerste deel van de film verliep een beetje rommelig maar uiteindelijk kwam de film echt goed op gang.

De muziek van Joseph LoDuca zorgde voor een spannende atmosfeer en werkte erg goed bij een paar van de schrikmomenten. Mijn kat sliep rustig door de film heen (wat mij nogal verbaasde) maar ik niet .

Al met al een waardig vervolg, maar door het verschil in toon voor mij net ietsje minder.

"I believe I have made a significant find in the Kandarian ruins, a volume of ancient Sumarian burial practices and funerary incantations. It is entitled "Naturum De Montum", roughly translated: Book of the Dead. The book is bound in human flesh and inked in human blood. It deals with demons and demon resurrection and those forces which roam the forest and dark bowers of Man's domain. The first few pages warn that these enduring creatures may lie dormant but are never truly dead. They may be recalled to active life through the incantations presented in this book. It is through the recitation of these passages that the demons are given license to possess the living."

Erg gave en bijzonder spannende horrorfilm. Heb vandaag een aardig wat horror gekeken en toch is The Evil Dead de eerste die me echt flink bang heeft gemaakt.

Acteerwerk was niet heel slecht en cult-acteur Bruce Campbell is een aardige hoofdpersoon.

Hoewel het natuurlijk een enorm cliché is is het best een sterk plot. Vijf jongeren gaan in de mittle-of-nowhere op vakantie en verblijven in een sinister huis. In de kelder vinden ze een vreemd mes, een oud boek en een tape-recorder (ooh en een filmposter van The Hills Have Eyes). Als ze de tape afspelen gebeurd er iets heel eigenaardigs en langzaam raakt de eerste bezeten. Grappig hoe dom de personages in situaties handelen, maar ja anders was het een stuk minder vermakelijk.

De film heeft een lekker sfeertje, mooie setting en die mist ook steeds. De lange stiltes en onheilspellende muziek zorgen voor spanning. De film heeft een hoop erg goede schrik momenten, echt de film die je op een Halloween avond moet kijken. De bezetenen zagen er over het algemeen erg tof uit, geslaagde make-up en gore effecten. Maar in sommige shots zie je een glimp van de goedkoopheid van de effecten. Aan het einde worden de filmmakers wel iets te ambitieus, de stop-motion effecten hebben wel iets en uit ervaring kan ik zeggen dat ze erg goed (ik maak zelf ook stop-motions) zijn gelukt maar het ziet er erg gedateerd uit. Maar het bloed en de gore zien er over het algemeen uitstekend uit.

De cinematografie is in orde. De camera die subtiel tussen de takken door beweegt is erg mooi gedaan. Sam Raimi heeft met de nogal beperkte middelen en het budget van slechts $375,000 (ze hebben trouwens RUIM 2,000,000 meer verdient) een goede film weten te maken.

Al met al is The Evil Dead een erg geslaagde en super spannende horrorfilm. Samen met Pet Sematary (Stephen King) een van de engste films die ik ooit gezien heb (meestal doet een horrorfilm me ook niets, ik ben nou eenmaal een liefhebber van cult-horror). Ok, het is een beetje cliché, word soms wat gedateerd, en de bezetenen worden soms tegen het belachelijke aan maar eerlijk is eerlijk spannend en creepy is hij wel en goed uitgevoerd. Echt een aanrader voor liefhebbers van het horror-genre. Ooh, en een super coole poster!

Geweldig! De lay-out van The Battle for Endor is echt geweldig, het verhaal is prachtig. de Ewok film is iets meer fantasy dan Star wars. Star wars is meer SF. de effecten zijn voor een tv-film van die tijd heel erg goed. Terak word gespeeld door de nederlandse Carel Struycken (zie hier). Oké het is wel een beetje kinderachtiger dan Lucas eigenlijk wou maar een goede kinderfilm is ook mooi!

Excalibur is John Boorman's grote Koning-Arthur epos. Gebaseerd op Le Morte d'Arthur van Sir Thomas Malory verhaald de film over Arthurs geboorte en opkomst, het verenigen van het land, de affaire tussen Lancelot en Guinevere, de zoektocht naar de heilige graal, de strijd tussen Arthur en Mordred en tot slot de dood van Arthur.

De film heeft een erg apart sfeertje, een vreemde combinatie van een erg geromantiseerd verhaal, met grauw en realistisch geweld en een echte 80s Fantasy uitstraling. Het begin is alles behalve romantisch, alles is grauw en ridders zijn alles behalve nobel. Vanaf het moment dat Arthur koning wordt, wordt de film steeds 'hoofser' en geromanticeerder. Uiteindelijk eindigen we zelfs met een kasteel van goud en zilver en de graal van Jezus Christus. Uiteraard speelt Boorman een beetje met de vroege versies van het verhaal (die uit de voorhoofse tijd stammen) en de latere versies die erg ridderlijk zijn. Ook grappig was om te zien dat Merlijn's krachten minder worden naarmate het volk christelijker wordt.

Omdat Boorman wilde dat het verhaal de volle aandacht kreeg en niet de acteurs, castte hij voor alle rollen namen die toentertijd nog onbekend waren. Liam Neeson en Patrick Stewart zien we voorbij komen in kleine rollen. Nigel Terry speelt een aardige Arthur, al is die in het begin wat stuntelig. Nicol Williamson wist een Merlijn neer te zetten die zowel komisch als eng kan zijn. Helen Mirren en Cherie Lunghi deden het ook zeker niet slecht als de belangrijkste vrouwen in de film.

Hoewel soms een beetje gedateerd ogend (het kasteel van Arthur) is de film visueel nog steeds een lust voor het oog. Echt een fantasy zoals ze die alleen in de jaren '80 konden maken. De belichting is uitermate sfeervol en de kostuums waren goed verzorgd. Heerlijk ook dat de glimmende harnassen wel werden bedekt met liters bloed en de ledematen in het rond vlogen. De muziek is meesterlijk gemaakt door Trevor Jones die later ook de muziek van The Dark Crystal zou maken. Verder is de score aangevuld met muziek van Wagner en het iconische O Fortuna van Carl Orff.

Zoals eerder al gezegd is de toon van de film onevenwichtig. Soms is het vrij komisch en 'sprookjesachtig' en dan weer erg serieus. Boorman zou oorspronkelijk The Lord of the Rings hebben willen verfilmen en vandaar dat Fantasy veel de boventoon voert in de film.

Ondanks de onevenwichtigheid, paste de toon ook wel bij de verschillende facetten van het verhaal. Zonder twijfel de beste adaptatie van de beroemde Arthur-legende en nog steeds een erg genietbaar Fantasy-epos.

In een door games-geobsedeerde toekomst met organische technologie, is een PR-stagair getuige van een assasinatie-poging op game-designster Allegra Geller die zojuist op het punt staat om haar nieuwe game eXistenZ te demonstreren. De PR-man en Geller slaan samen op de vlucht gezien er meer mensen achter Geller aan zitten. Geller staat erop dat ze controleren of haar game nog intact is. Eenmaal ondergedompeld in de virtuele wereld is het lastig om game en werkelijkheid uit elkaar te houden.

Eind jaren '90 vond het publiek dat zojuist The Matrix had gezien eXistenZ over het algemeen een teleurstelling. Men verwachtte actie en special effects en geen allegorie op gameverslaving. Nu 19 jaar later de wereld die Cronenberg hier schetst een stuk plausibeler is geworden, stijgt ook de algemene waardering van de film.

Het was een zeer wijs besluit van Cronenberg om geen grote hoeveelheid special effects te gebruiken voor de film. De virtuele realiteit is gewoon als live-action uitgespeeld met practical effects en zoveel mogelijk in camera. De meeste effecten waren nodig om de gemuteerde vissen en amfibische schepsels uit de biofarms tot leven te wekken.

eXistinZ lijkt natuurlijk gegroeid uit Scanners en Videodrome, het is een vereniging van de paranoïde sfeer van Scanners en de combinatie van organische technologie, body horror en seksuele verwijzingen van Videodrome. Op dezelfde manier waarop Cronenberg destijds inspeelde op de invloed van televisie, speelt hij nu in op de invloed van games.

Nog meer als Videodrome maakt de film een heel erg smerige indruk. De game-pords (net als als de cassette-ingang een duidelijke verwijzing naar (vrouwelijke)geslachtsdelen) maken niet bepaald een hygiënische indruk om nog niet te spreken over de bio-fram en het Chinese restaurant.

De film weet je op een geslaagde manier onder te dompelen in diverse alternatieve werkelijkheden. Zo ver dat je uiteindelijk als kijker niet meer weet wat nu de echte werkelijkheid was. Een geheugensteuntje is het haar van Allegra dat in iedere verschillende werkelijkheid anders is. In de realiteit is het stijl en in de games steeds een andere variant van gekruld.

Hoewel ik de film een erg sterke allegorie vind op onze afhankelijkheid van 'digitale werelden' vond ik wel dat het plot zich heel erg liet beïnvloeden door de diverse games en er uiteindelijk voor een 'lui' einde is gekozen om de hele boel om te draaien en de hele film een grote game te laten blijken. Desalniettemin, opnieuw een erg sterke film van David Cronenberg. Jude Law speelt een prima hoofdrol samen met Jennifer Jason Leigh en daarbij hebben we ook nog Ian Holm, Willem Dafoe en Christopher Eccleston (Doctor Who).

"God is with US!"

Gister avond laat nog naar de bioscoop geweest om Ridley Scott's nieuwste film te gaan zien. Erg indrukwekkend. Vooral de ongelofelijk grootse schaal van de film was geweldig.

Christian Bale is erg goed als Mozes. Ter voorbereiding op de rol heeft hij de eerste vijf boeken van de bijbel gelezen en delen van de Koran, Ook zegt hij Zondag-school te hebben gevolgd. Sigourney Weaver en Ben Kingsley hadden een kleinere rol dan ik had verwacht, vooral Weaver's rol was erg klein. Op de casting in de film is niets aan te merken. Ik snap niet dat mensen zo moeilijk lopen te doen over de blanke Egyptenaren, zo heel erg getint zijn de huidige bewoner's van Egypte toch ook niet? Ik vind het een erg goede keuze van Scott. En bovendien, als ze dat niet hadden gedaan kon Mozes toch ook makkelijk weten dat hij een Hebreeër was? Ik heb ook niet zo'n probeem met de whitecasting uit 50s films, vooral in Ben Hur is dat geen enkel probleem.

De effecten van de film waren heel erg sterk. Meestal kun je de CGI makkelijk onderschrijden van het on-camera werk maar hier zag het er vaak zo goed uit. Vooral de zee is gewoon leven's echt. Voor de film zijn delen van Egyptische tempels nagebouwd en een hoop acteurs gebruikt, vervolgens is door middel van CGI alles uitgebreid waardoor Scott een gigantische schaal heeft weten te creëren. Dat heeft hij trouwens eerder ook al gedaan in bijvoorbeeld Gladiator.

Goede score van componist Alberto Iglesias (van wie ik nooit eerder gehoord heb). Er zouden delen van Wagner's Rheingold in zitten maar daar heb ik niet echt iets van gemerkt.

Exodus is geen saaie hervertelling van het Bijbelse verhaal - dat iedereen kent (hoop ik...) - maar het voegt wel degelijk wat toe. Zo wordt door een Egyptische priesteres aan Ramses en Mozes voorspeld dat tijdens de slag tegen de hettieten een van hen de ander zal redden en dat hij dan de ware lijder van Egypte zal zijn, Moses redt Ramses. In plaats van een slavendrijver die een oude man toetakelt vermoord Mozes een slavendrijver die hem verward met een slaaf, minder nobel maar misschien geloofwaardiger. In plaats van tegen een zware oude mannenstem uit een brandende struik praat Mozes hier tegen een irritant klein jongetje die als boodschapper van God dient. Een verandering waar ik een klein beetje moeite mee heb, maar het is wel origineel.

De naam Exodus: Gods and Kings is gebruikt omdat Scott de rechten voor de naam Exodus niet kon krijgen van MGM (Exodus (1960)). Gods and Kings is ook een project van Steven Spielberg dat nooit afgemaakt is. (Exodus komt uiteraard van het bijbel boek Exodus).

Exodus was een indrukwekkende ervaring, vooral door de grote schaal. Een uitstekende bijbelverfilming. Nog beter als Noah die eerder dit jaar verscheen, het verhaal van Mozes vind ik ook vele malen mooier als het verhaal van Noach. Goede casting, goede effecten, goede score en erg vermakelijk. Hij moch van mij nog wel wat langer duren, de film is een uur en tien minuten korter dan The Ten Commandments van Cecil B. DeMile.

Aanrader. Je hoeft niet per se Christelijk of Joods te zijn om ervan te genieten, Scott zelf is atheïst (ik ben zelf overigens Katholiek).

Ik was verbaasd om te zien dat dit vervolg op The Exorcist zoveel negatieve reacties krijgt. Zeker als je ziet dat de film is geregisseerd door een getalenteerd regisseur als John Boorman, Linda Blair en Max von Sydow terugkeren voor hun rollen, Richard Burton en James Earl Jones nieuwe rollen vertolken en de muziek is gemaakt door niemand minder dan Ennio Morricone.

Priester Lamont krijgt de opdracht van het Vaticaan om de dood van de Exorcist Merrin te onderzoeken. Regan is nu een tiener en ondergaat hypnose-therapie van haar psychiater. Lamont komt oog in oog te staan met de demon Pazuzu.

The Exorcist kwam in een tijd dat het atheïsme heerste en slaagde in het ambitieuze doel om ongelovige moderne mensen weer bang te maken voor duivels en demonen. In Exorcist II: The Heretic behandelt John Boorman het conflict tussen religie en wetenschap (dat er volgens sommige mensen is) door middel van de personages van de priester en de psychiater. Psychologie is echter haast ook een soort religie, want het is voor een heel groot deel slechts theoretisch en onbewezen. In vergelijking met de manier waarop psychologie in deze film gebracht wordt moet zelfs de meest fanatieke atheïst toch wel toegeven dat elke andere religie geloofwaardiger is.

Ik snap ergens de oorzaak wel van de negatieve reacties die de film heeft ontvangen. Als het origineel zo goed is dan schept dat verwachtingen voor een vervolg en waar iedereen verwachtte dat de film nog duisterder zou worden en nog schokkender, kiest John Boorman juist voor het tegenovergestelde. Hij wilde zich meer richten op positieve machten. Als je bekend bent met het werk van William Blatty (schrijver van de Exorcist-boeken) en zijn film The Ninth Configuration hebt gezien dan weet je dat Boorman's visie heel goed bij zijn werk past. Boorman negeert het door Blatty geschreven vervolg ook niet want dat werd pas in 1983 uitgebracht.

Bovendien verkent de film een aantal interessante ideeën, waaronder de reizen op de vleugels van de demon naar verre oorden. De flashbacks en visioenen waren bijzonder sfeervol en sterk in beeld gebracht. De effecten van de sprinkhanen zien er ongelofelijk goed uit en het was fijn om Von Sydow terug te zien als een jonge Merrin. Richard Burton vertolkt de rol van Lamont goed en de film wist je toch aan het scherm gekluisterd te houden.

Wat dan wel jammer was is dat het script nogal rommelig is. Er worden interessante zijwegen verkent, maar niet genoeg. Er had veel meer potentieel in dit vervolg gezeten en dat moet veel negativiteit opgeroept hebben. Zelf vond ik het afgeraffelde einde eigenlijk het enige echt storende aan de film (op de irritante afrikanenmuziek af en toe na dan). Een groot spektakel met een ontploffend huis en Pazuzu die een menselijke vorm aanneemt, wat tegen de hele semi-realistische logica van de rest van de film ingaat.

Er had zeker meer gezeten in dit vervolg en tippen aan zijn voorganger kan hij in de verste verte niet. Maar op zichzelf is het een vermakelijke film met interessante toevoegingen van John Boorman en een meesterlijke score van Ennio Morricone.

De plannen voor The Exorcist III ontstonden toen de rechten op een vervolg bij Morgan Creek terecht kwamen. Schrijver William Peter Blatty werd aanboort gehaald als regisseur en verfilmde zijn boek Legioen met George C. Scott en Brad Dourif in de hoofdrol. Toen de producenten en studiobazen zagen wat Blatty had gemaakt, een mysterieuze thriller met bijbelverwijzingen, zagen ze de bui al hangen. Naam van de film werd veranderd in Exorcist III en bijna de helft van de film werd opnieuw opgenomen zodat er meer actie in kon en meer verwijzingen naar de originele film gemaakt konden worden. Blatty kreeg niet eens de tapes van het materiaal dat hij had opgenomen. Todat in 2016 een aantal fans Morgan Creek alsnog zo ver kregen de VHS-tapes van de dailies te geven. Op basis van het originele script en het boek van Blatty werden deze ge-edit tot de Director's Cut die vorig jaar is verschenen.

Detective Kinderman heeft jaren geleden de zaak afgehandeld van de bericht Gemini-killer. Als 15 jaar later een doof-stom negerjongetje aan een kruis genageld wordt gevonden met het teken van de Gemini op zijn hand lijkt het erop dat de moordenaar terug is. Maar dat kan niet gezien die op de elektrische stoel is overleden... Bekenden van Damien Karris, de priester die zijn leven gaf voor Regan tijdens een Exorcisme, worden één voor één dood gevonden...

Wat zijn nu precies de verschillen tussen de bioscoopversie en de directors cut? De bioscoopversie heeft Jason Miller die Karris speelde in het origineel als Patient X in de ene scene en Brad Dourif in de andere. Omdat zowel Karris als de moordenaar in het lichaam zaten leek de producenten dit duidelijker voor de kijker en ze wilde perse een acteur uit het origineel. Blatty koos Dourif omdat Miller door zijn alcoholisme geen teksten kon onthouden, wat ook de reden is dat Dourif in beide versies alle scènes met lange dialogen heeft. Waardeloze continuïteit is het gevolg. Een ander groot verschil is dat het personage van Father Morning later is toegevoegd door de producenten zodat ze er toch nog een Exorcisme in konden proppen. Het einde van Blatty's versie is dat Kinderman Patient X doodschiet (executie-stijl), in de bioscoopversie vind een spectaculair Exorcisme plaats waar tijdens een poort naar de hel geopend wordt waarna Karris aan Kinderman vraagt om hem te doden en hij hem vervolgens op dramatische wijze doodschiet.

Beide versies hebben hun sterke en zwakke punten. Nadeel van de Director's Cut is dat de helft van de film in slechte VHS-kwaliteit en met enkel opname geluid is, geluidseffecten en muziek zijn nauwelijks aanwezig en overduidelijk later toegevoegd. Deze scènes zijn echter wel onmisbaar want de hele clue van de film komt niet over in de bioscoopversie omdat vrijwel alle scènes van Dourif eruit zijn geknipt. De director's cut is erg spannend en heeft een zeer mysterieuze sfeer, maar kan soms vrij traag aanvoelen. De bioscoopversie is dan weer wat actievoller, maar mist wat diepgang.

Opmerkelijk is ook dat Dourif het hier in de director’s cut heeft over het fenomeen dat een afgehakt hoofd nog kan zien enkele seconden nadat het afgehakt is. 3 jaar later speelde hij in Dario Argento’s Trauma een man die wordt onthoofd waarna zijn hoofd nog eventjes blijft leven. Ongetwijfeld dat Dourif Argento op dit idee heft gebracht.

George C. Scott is perfect voor de rol van knorrige en doorgewinterde detective en Brad Dourif is geboren om labiele moordenaars te spelen. Beide acteurs zijn hier dus perfect gecast en komen (in de director's cut wel te verstaan) helemaal tot hun recht met oscarwaardig acteerwerk. Barry De Vorzon componeert een erg unheimliche soundtrack waarin Tubular Bells na enkele seconden overvloeit in een akelig spel van lage tonen en duivelse ademhalingen. Het is een schande dat ook deze film zo is verminkt en zelfs in de director’s cut zit nog veel missend potentieel. George C. Scott wist de frustratie perfect te verwoorden: “These folks will only be satisfied if Madonna came out and sang a song at the end!”

Tijdens opgravingen in het Noorden van Irak vind Priester Merrin een duivelsbeeldje. Ondertussen vraagt een actrice in Washington zich af wat er aan de hand is met haar dochter. Het meisje heeft stemmingswisselingen en vreemde spasmen en dan zijn er ook nog vreemde geluiden. Maar dat is slechts het begin...

De eerste keer dat ik The Exorcist zag was ik enigszins teleurgesteld. De film had de reputatie om de meest enge en schokkende film ooit te zijn, maar dat is natuurlijk een totaal verkeerd label. Daarnaast herinnerde ik me dat ik het nut van de eerste helft van de film niet echt inzag en het veel te lang vond duren tot het Exorcisme. Inmiddels is dat al 3 jaar geleden en nu ik de film opnieuw kijk zonder de schokkendste film ooit te verwachten is het meteen een veel aangenamere kijkervaring.

The Exorcist is een typische New Hollywood-film. Net als films als Apocalyps Now, Star Wars, The Godfather, Taxi Driver etcetera heeft de film een fragmentarische structuur waarin veel dingen gefilmd zijn alsof ze totaal willekeurig zijn en zonder betekenis (maar schijn bedriegt). Het is lastig uit te leggen, maar iets aan de motivaties van de personages is onduidelijker en dubbelzinniger als in de periode ervoor en erna waarin het verloop van een verhaal veel geconstrueerder aanvoelt. Bij een film uit de jaren '60 is alles heel duidelijk afgebakend, alsof de weg die de film neemt de enige juiste weg is. Bij New Hollywood heb je dat veel minder sterk.

Aanvankelijk zou Bernard Herrmann de soundtrack verzorgen, maar die wilde Engeland niet verlaten voor de film en werd vervangen door Lalo Schifrin. Schifrin maakte een fenomenale orkestrale score die totaal angstaanjagend was. Friedkin wilde echter absoluut geen orkestrale muziek in zijn film en ontsloeg Schifrin terplekke. In de opname studio was de mix van Mike Oldfield's Tubular Bells net klaar en Friedkin luisterde er toevallig na en besloot meteen dat dit het hoofdthema van zijn film moest worden (zonder dat Oldfield daar iets over te zeggen heeft gehad). Uiteindelijk werkt de film best goed, al zijn er lange tussenpozen zonder muziek. Ik blijf het jammer vinden dat de muziek van Schifrin niet is gebruikt.

In het begin maken we kennis met Merrin en zijn onderzoeken, al had dit van mij veel uitgebreider en minder oppervlakkig gemogen. Daarna met Karras die door de druk van zijn psychologische functie dreigt zijn geloof te verliezen en zich erg schuldig voelt tegenover zijn moeder. Tot slot is zijn er dan ook nog Chris en Reagan. Het begint heel normaal met de moeder en dochter, maar binnen niet al te lange tijd schakelt Chris medische hulp in. Alleen geen enkele moderne medicus kan haar helpen en de pogingen van de artsen om Reagan's situatie te verklaren gaat steeds meer op kwakzalverij lijken. De enige die haar kan helpen is een priester.

The Exorcist kwam uit in een tijd dat het Atheïsme het echt begon te winnen van religie. Op Horror-gebied waren we veel banger van de mens zelf als van monsters en demonen. Maar zou het dan niet juist erg angstaanjagend zijn voor een moderne seculiere maatschappij dat die aloude religies het wel bij het rechte eind hadden en de duivel bezit kan nemen van je eigen kind? Friedkin speelt hier heel slim op in en gebruikt het realisme dat de Horror van de nieuwe generatie kenmerkt met een religieus jasje. Hiermee draait hij de visie op Horror uit de tijd weer 360 graden en was bovennatuurlijke Horror weer een ding.

In de film wordt het Exorcisme in de kerk afgebeeld als iets dat wel bekend is, maar nog nauwelijks wordt toegepast en dat is een veel juister beeld dan veel moderne films schetsen. Daar lijkt het vaak alsof het uitbannen van demonen de belangrijkste taak van het Vaticaan is. Het is wel zo dat je vandaag de dag een Exorcisme kan aanvragen bij je eigen bisdom en dat is gewoon een ritueel en bij lange na niet zo heftig als dat vaak in films te zien is. In Nederland komt het nauwelijks voor, in Italië wat meer, maar priesters raden tegenwoordig (net als Karras) altijd aan om psychologische hulp te zoeken naast het exorcisme. Tegenwoordig komt het wel weer meer voor dan een tijd geleden, zo organiseerde Paus Franciscus iets meer als een jaar geleden nog een conferentie voor 300 exorcisten en zogenaamde demonologen uit de hele wereld waarop hij het belang van het bestrijden van occultisme benadrukte. Iemand uit de Bible-belt vertelde me dat het bij Protestanten duiveluitdrijving veel voorkomt, in Amerika zijn hier (door de films uiteraard) nu ook hele fenomenen van ontstaan.

The Exorcist is tot op vandaag de dag de meest succesvolle film van Warner Bros. en de meest succesvolle film ooit met een R-rating. De film heeft een gigantische invloed gehad op het Horror-genre. Niet alleen omdat er jaren lang rip-offs gemaakt werden en duiveluitbanning helemaal in was geworden, maar ook omdat religieuze horror weer terug was en films als The Omen verschenen. The Exorcist liet zien dat bovennatuurlijke horror ook een serieuzere insteek kon hebben. In 1977 maakte John Boorman ook een vervolg waarin we vooral meer interessante buitenlandse reizen maken en opnieuw Merrin tegenkomen. Verder stelt die film een beetje teleur gezien er vooral over hypnose gehandeld wordt, maar de film is bij lange na niet zo slecht als men wil laten geloven. In 1980 verfilmde auteur William Peter Blatty The Ninth Configuration waarin de Astronaut die van Reagan te horen krijgt dat hij in de ruimte zal sterven, een belangrijke rol speelt. Blatty maakte in 1990 ook The Exorcist III een verfilming van zijn boek Legioen. Hierin onderzoekt detective Kinderman ritualistische moorden op oude bekenden van Karras. De film is helaas nogal verminkt na de productie, maar de directors cut kan ik iedereen van harte aanbevelen. De film is zeker net zo spannend als de eerste film en bied sterke nieuwe perspectieven.

Al met al een echte klassieker en een essentiële film in het Horror-genre.

Hersenloze actiefilm. Een heleboel namen op de poster, er zitten een paar erg goede acteurs tussen maar dat is het dan ook wel. Ze zetten namen op de poster maar de acteurs zelf zitten er niet erg vaak in. Jet Li heeft misschien twee shots screentime en Harrison Ford duikt ook maar een paar keer op.

Er zit geen geweldig verhaal achter en voor mij is het gewoon actie om actie. En de actiescènes zijn niet eens goed. Een heleboel CGI kogels en matige choreografie. En omdat de film zwaar bouwt op de actie en de acteurs die grappig proberen te zijn met hun oneliners is het een nogal lange zit. Gewoon saai.

Stallone heeft het leuk geprobeerd maar net als de vorige delen is deze Expendables geen succes. Het is me ook een raadsel waarom hij de regie heeft overgedragen aan onervaren Patrick Hughes.

Af en toe is ie wel grappig. Banderas, Arnie en Ford kunnen leuk uit de hoek komen, maar of dat het waard is om 2 uur te gaan kijken... Nee. Als er een vierde komt ga ik hem ook niet meer kijken.

Vermakelijk maar de chemie tussen de acteurs is slecht.

Het verhaal heeft niet veel diepgang en is knullig geschreven.

De effecten waren lachwekkend.

Naar Das Experiment was ik al langere tijd nieuwsgierig. Voornamelijk omdat ik Oliver Hirschbiegel's latere Der Untergang zo goed vind.

De film is gebaseerd op het Sociaal-Psychologische Standfort experiment en het Duitse boek Black Box. 20 mannen melden zich aan voor een experiment. De ene helft is bewaker, de ander gevangenen. Als de gevangenen ongehoorzaam blijken gaan de bewakers steeds harder optreden...

Het acteerwerk was zeer in orde. De Duitse acteurs komen vrijwel allemaal erg natuurgetrouw over (iets wat van de meeste Nederlandse acteurs niet gezegd kan worden). Veel bekende gezichten uit Der Untergang.

De film is erg degelijk opgenomen en heeft goede cinematografie. Veel dingen waren goed in beeld gebracht, alleen was dat met die bril niet nodig. Het tempo en de editing van de film zijn ook ruim in orde, zeker gezien het feit dat de film helemaal chronologisch is opgenomen. De muziek vond ik vaak niet erg goed passen bij de film. Beetje te typisch jaren '90 / '00. Gelukkig kwam er verderop in de film wat passendere muziek.

De film is erg interessant wat het experiment betreft, op dat gebied komt de film ook erg geloofwaardig over. Alleen hadden ze mischien enkele dingen eerder kunnen zien aankomen, het zijn immers psychologen. Verder is de film ook nog best spannend. Het romantische-sub-plot voegde mischien niet heel veel toe, maar zorgde wel voor wat rust hier en daar.

Alles bij elkaar een erg goede Duitse film die het bekijken meer dan waard is.

Een vrouw bekend aan haar man - die arts is - dat ze heeft gefantaseerd over vreemdgaan. Vastbesloten om wraak te nemen gaat de arts het nachtelijke New York in. Uiteindelijk komt hij via een oude kennis achter een geheime locatie waar een mysterieus gezelschap zal samenkomen...

Gebaseerd op Traumnovelle van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler. De soundtrack brengt ons ook in Weense sferen met de Jazz suite van Shostakovich (in Nederland onlosmakelijk verbonden met Andre Rieu die enkele jaren voor de film met zijn uitvoering hiervan was doorgebroken). In contrast met de wals staat het onheilspellende Musica Ricercata, II van György Ligeti en Dominic Harlan. Diezelfde tegenstelling past perfect bij de dromerigheid en het nachtmerrie-achtige van Eyes Wide Shut.

Tom Cruise en Nicole Kidman stonden destijds vooral bekend om hun rollen in blockbusters. Typisch Kubrick om juist hun in een film als deze te casten. Tom Cruise deed het sterk in de hoofdrol en ook Kidman speelde een sterke rol. Wel heb ik me gruwelijk zitten ergeren aan Kidman's extreem trage manier van spreken aan het begin van de film. Grappig hoe de film eerst om Kidman lijkt te draaien maar uiteindelijk overgaat op het verhaal van Cruise.

De duistere dromerigheid en erotiek deden mij een beetje denken aan films van Polanski zoals Bitter Moon. Ook heeft Kubrick schijnbaar Basic Instinct en Showgirls van Paul Verhoeven bestudeerd om te zien hoeveel naakt acceptabel was voor een R-rating. Een heel erg expliciete film is het eigenlijk niet eens.

De laatste film van een groots regisseur en dat is altijd jammer. We zullen nooit weten hoe Kubrick's epos over Napoleon met Jack Nicholson of zijn oorlogsfilm The Aryan Papers met Johanna ter Steege geweest zullen zijn.

Eyes Wide Shut is een mysterieuze, dromerige film waarin je je moet laten meenemen.