Opinions

Sterke thriller die voornamelijk uitblinkt vanwege zijn humor.

Spielberg bewijst zijn technische kunde (waarbij we Hitchcock zien voorbij komen) en ook inhoudelijk staat hij er. Scheider speelt sterk en kan me gedurende de hele speelduur bekoren. Ook Dreyfuss weet te entertainen. Shaw erbij, die naar mijn smaak toch een iets te getypeerd personage neerzet, en we zijn vertrokken op ons avontuur met de olijke drieling. Twee uur is misschien net iets te lang naar mijn zin, zelfs een Spielberg kan dit niet verstoppen in de sequentie waarin Brody, Hooper en Quint erop uitvaren.

Maar de humor dus, voor mij veruit de factor die ervoor zorgt dat JAWS een eigen identiteit krijgt. Tuurlijk is dit geen komedie, dat Spielberg toch enkele keren subtiele, want dat zijn ze zeker, grapjes vrijgeeft, is een aangename verrassing. Zelfs door middel van zijn techniek toont hij dit wanneer hij speelt met perspectief m.b.t. de haaienvin op de affiche. In de boot waarvan minder overblijft naarmate de haai ermee speelt, vind ik tevens mijn gading. Zwarte humor, het hoeft geen betoog dat dit één van mijn zwaktes is.

Verdwaald.

Ik moet het dit regisseursduo nageven: hun filmtitels zijn origineel, of ze nu doordacht zijn of niet. Daar blijft het echter bij. Het begint veelbelovend met een amateur rockband die zijn zanger en vriend Jean-Pierre verliest en besluit om toch naar Amerika te reizen voor zijn tournee. De urne komt mee, net als het verrassend vriendje van JP waar de bandleden het bestaan niet van afwisten.

De humor scoort vooral in de eerste en sterkste helft, daarna is het aftellen naar de eindgeneriek. We worden getrakteerd op een cameo van Mourade Zeguendi, dat zien we graag. Had van mij gerust een bandlid mogen vertolken, want er waren er twee inwisselbaar. Gelukkig hebben we Wim Willaert (met uitmuntende baard en koddig accent) die voor de komische noten zorgde met Bouli Lanners als goede tweede. De rest van de bandleden krijgen we niet lang te zien, achteraf geen spijtige zaak.

Het grootste probleem ligt hem aan het verhaal dat nergens heen leidt en zelfs verdwaald raakt. We zien de vrienden een vliegtuig opgaan om vervolgens met de trein verder te reizen naar een bestemming die niet in hun planning stond. Ook lijkt men maar iets aan het verhaal te hebben gebreid om te kunnen afsluiten. Boodschap die de prent meegeeft? Geen idee, want de Malandrins wisten zelf niet goed wat ze wilden overbrengen. Helaas voor de twee protagonisten die er hun werk van maakten, het is alweer vergeten.

PS: de enige gelijkenis die ik zag met MAMMUTH (2010) is het nietszeggende relaas.

Bij de pottenbakker.

Zo nu en dan kunnen kleine horrorsnoetjes verrassend uit de hoek komen. JUG FACE is hiervan een voorbeeld. Een sterke film die geen toegevingen doet en daarmee veel kijkers onverzadigd achterlaat. De minimale sfeer en muziek zijn in mijn ogen echter net hetgene de film kneden tot wat het is. Het verhaal klinkt lomp en kinderlijk, maar Kinkle weet een manier om de lachwekkendheid te omzeilen en de bosomgeving knap vorm te geven. Het duo Bridgers-Carter speelt sterk en speciaal voor deze acteurs zal ik The Woman terug op mijn kijklijst zetten. Hello, Lauren Ashley Carter!