Opinions

Lichte nostalgie.

Door een forumtopic op deze site kwam ik na jaren opnieuw bij deze film terecht en het was uitkijken naar een herziening. Toch lichtjes anders dan ik me had voorgesteld – en je mag het gerust een kleine teleurstelling noemen – maar fijn om bepaalde zaken, die ik me nog half herinnerde, terug op het scherm te aanschouwen. Zo was de wenteltrap, de pianosnaar en de onthoofding van Owen Wilson’s personage nog in het geheugen gegrift. De meeste punten gaan alleszins naar het huis dat als zeer mooie setting dient. In dat opzicht doet het me denken aan dat vanuit de video game Phantasmagoria – waarvan “binnenkort” een film uitkomt, natuurlijk. Minder intrigerend, maar toch even mooi van decor is Hill House. Tot zover de vreugde.

Het horroraspect – of zelfs thriller – valt daarentegen dik tegen. Met het oog dat viel op Zeta-Jones, Neeson, Wilson en Taylor werd er een mooie keuze gemaakt, maar de combinatie is onderbenut en komt niet goed uit de verf. Blame it on the script, blame it on the director, beiden hadden meer in zich, maar ze werden niet goed ingezet. De effecten waren bezwaarlijk kinderachtig (no pun intended), waardoor ook dat niet bijdraagt tot een griezelig en geloofwaardig spookverhaal. Om nog maar van de belabberde soundtrack te zwijgen. Leuk als herziening na al die jaren, maar een derde kijkbeurt zal niet meteen volgen. Tot zover het jeugdsentiment.

Langdradige variant op Hans en Grietje.

Er wordt een frisse wind geblazen doorheen het beroemd sprookje, doch duurt de eerste helft veel te lang en de kijkervaring gaat er hierdoor op achteruit. Meermaals valt de film in herhaling waardoor deze aansleept. Het mysterie houdt evenwel genoeg stand en de nieuwsgierigheid naar de geheimen achter de familie en het huis blijft groot.

Verder krijgt vooral de vorm mijn complimenten. Visueel is het prachtig om naar te kijken. Er is een erg mooie aankleding en de felle kleuren en kerstsfeer smukken het geheel nog meer op. Voornamelijk het sprookjesachtige huis valt op, maar ook het feeërieke bos mag er wezen. De kerstobjecten zorgen er tevens voor dat het mysterieuze karakter en het creepy sfeertje wordt benadrukt. Het aantal konijnen dat de revue passeert is trouwens niet te tellen.

Er is dynamiek aanwezig tussen de kinderen (onderling) en de nieuwkomers. Ook tussen de genodigden onderling die in een voor hen totaal onbekende omgeving terechtkomen. Naast de wil om uit het bos te ontsnappen, moeten ze ook met elkaar zien om te gaan. De kinderen zelf vervullen hun rol naar behoren en jouw oordeel over hen slaat naar het einde toe helemaal om.

In zijn geheel ken ik HENJEL GWA GEURETEL een niet al te hoog cijfer toe. De speelduur kan ik niet door de vingers zien en ook het gevoel dat de regisseur niet goed weet waar de nadruk te leggen, blijft hangen. Vormelijk wel een aanrader.

The House of the Devil doet een frisse wind doorheen het horrorgenre waaien. De opbouw wordt erg langzaam weergegeven en het bloed vloeit pas in het laatste kwartier. Wat dit echter tot een goede film maakt is de sfeer. Enerzijds de setting die ons naar een andere tijdgeest (de jaren 80) katapulteert, anderzijds het slome tempo en Samantha die door een treffende Jocelin Donahue (één om in de gaten te houden) wordt neergezet. Dat de film begint in te zakken wanneer het echte werk begint, zegt genoeg. De sfeer valt weg en ruimt plaats voor chaos die compleet uit de toon valt.

Niettemin een leuke film. Horror kan op narratief gebied voorbeelden zoals deze goed gebruiken.