Opinions

Je onderdompelen in de wereld van Tim Burton staat garant voor aparte figuren – letterlijk en figuurlijk. Zo ook in BIG FISH. Burton zou zulke dramafilmpjes meer moeten maken, want hij weet (al dan niet menselijke) personages sterk uit te werken. Ik word helemaal meegesleept door McGregor die zijn rol uitstekend draagt. Alles wat op zijn pad komt intrigeert en kent grappige momenten.

Doordat het levensverhaal van de jonge Ed zo aanspreekt – en helemaal over the top gaat zonder dat het ongeloofwaardig wordt – is het jammer dat er heen en weer wordt geknipt naar het heden. We krijgen evenwel opnieuw te maken met een sterke cast, maar toch wil ik weer terug naar jonge Ed en zijn vrolijke avonturen. De raamvertelling hoeft er voor mij niet bij, al begrijp ik de intenties van de regisseur. Zeker wanneer je bij het einde aanbelandt, krijg je een mooi samenspel. Die scène maakt het inwisselen van heden en verleden en vice versa het waard.

Naast het mooie verhaal en sterke acteurs is de combinatie tussen een lach en traan goed meegenomen. De Amerikaan weet twee uur met mijn emoties te spelen, dat is niet iedereen gegeven. Erg mooie familiefilm en van de tot nog toe acht geziene films de beste uit Burtons oeuvre.

Mijn eerste Crowley en daar laat ik het momenteel bij. BOY A is een drama dat zijn tijd neemt en de kijker tot emoties zou moeten beroeren. Helaas is dit bij mij niet het geval. De grootste oorzaak hiervoor: de erg trage ontvouwing van het verhaal. Hoewel een dergelijk subtiel filmpje alles behalve nood heeft aan een gejaagde opbouw is het voortdurend aftellen naar de laatste minuten. Met de plot is nochtans niets mis, integendeel. Het potentieel gaat echter teloor in de uitwerking. Garfield is nu ook niet meteen mijn favoriet, maar de bijrollen worden goed ingevuld. Ik begrijp evenwel niet de bedoeling van het nevenverhaal met Terry en zijn zoon dat er met de haren is bijgetrokken. De ontknoping strooit daarbij zout in de wond. Het einde zelf zie je helaas aankomen, maar na anderhalf uur weet deze ziel geen emoties uit te persen.

Globaal genomen een interessant verhaal, maar de uitwerking ligt me niet. Gelukkig teert Crowley, ondanks het thema, niet op sentimentaliteit. In al zijn facetten blijft de film klein en zo hoort het ook.

Mijn tweede Dante na het sterke Gremlins uit ’84.

De regisseur speelt hevig met de clichés en laat de typetjes gezwind los. De humor wordt niet sterk opgevoerd, al vallen er her en der leuke oneliners te bespeuren. Het horroraspect is zoals het hier moet zijn: niet al te gore, maar toch minder smakelijke scènes die de revue passeren. Anton Yelchin laat weer zien dat hij een film op degelijke wijze kan dragen en de keuzes van Daddario, maar vooral van Greene zijn zeer passend te noemen. Ook is de muziek geslaagd net doordat die uit de toon valt en zijn de referenties naar de oude horrorfilms mooi meegenomen.

In de vergetelheid raakt hij snel, maar BURYING THE EX is een lichtzinnige film die je al even onbezorgd zijn ding moet laten doen. Een die je niet serieus moet nemen, aangezien de prent met zichzelf solt. Nu ben ik toch benieuwd naar wat Dante met The Hole heeft gedaan.