Opinions

Weten we ook weer waar McSavah zijn voormalige avatar vandaan haalde. Prachtig shot, net als deze poster.

Het heeft wel iets in zich dit (no pun intended), maar er had meer punch in gemogen. De film kabbelt onzeker voort zonder richting voor enig doeleinde. De aandacht gaat vooral uit naar de muziek, ten koste van de personages. Taryn, Abby en Kim zijn enigszins interessant, de rest staat erop te koekeloeren. Het is dat de liedjes voor mij weinig toevoegen, ik ervoer ze meer als een redundantie.

Fijn om weten is dat Jeremy Saulnier, regisseur van Blue Ruin en Green Room, achter de camera staat. Minder fijn, pijnlijk eigenlijk, is de fout in Adèle’s achternaam. Een te negeren rol, overigens.

Franse cinema draag ik een warm hart toe, klopt. Of dit meteen betekent dat ik deze film hoog in het vaandel draag zoals velen? Niet bepaald.

De gruwelijkheden ten spijt, echt meeleven is er niet bij. De protagonisten worden daarvoor te vlak en te dwaas voorgesteld. In zulke situaties kun je niet anders dan improviseren, maar ik stel me meermaals vragen bij de acties van Lucas en Clementine. Ook de eerste scène vind ik (op het eerste gezicht) twijfelachtig. Deze, die duidelijk maakt dat de daders niet om mee te sollen zijn, is moeilijk te rijmen met het verdere verloop van het verhaal. De grote koelbloedigheid is later – in een kat-en-muisspel dat op terughoudende wijze wordt gespeeld – veel minder terug te vinden. Deze opening hoort meer thuis in een doorsnee horrorfilmpje dan in het Franse horrorgenre. Helaas krijg ik achteraf het gevoel dat ik naar niets bijzonders heb gekeken, dus uiteindelijk blijkt deze keuze van de regisseurs niet zo vreemd te zijn.

Wellicht speelt het feit dat ik op voorhand wist met wie we te maken hebben onbewust mee in de beoordeling. Toch weet ILS me in zijn geheel niet van mijn sokken te blazen. Waar The Strangers de suspense met verve behoudt, weet Ils dit helemaal niet te bewaren en kent deze daardoor niet diezelfde kracht: de beklemmende sfeer en de onzekerheid of je je nog ergens veilig kunt voelen.

Woelig dagboek van een negenjarig meisje.

Felgekleurde kostuums en decoratieve interieurs refereren aan de stilistische beelden die we gewend zijn van Dario Argento. Zijn horrorklassieker Suspiria kruipt meteen in je gedachten. Blauwe muren, rode gordijnen, dito zetels en een groene badjas… overal is het felle kleurgebruik terug te vinden in Asia’s derde film. Net zoals haar vader heeft ze een eigenwijze manier van film maken. Aria, niet toevallig de echte naam van de cineaste, is het hoofdpersonage in dit coming-of-age-drama waarbij het meisje van 9 in een tumultueus gezin opgroeit. Met een humeurige Yvonne (zeg dus maar Daria) als moeder voor wie ze niets goed kan doen en met een vader die opstapt om elders te gaan wonen, wordt het duidelijk in wat voor excentrieke omgeving Aria (of Asia) moe(s)t opgroeien. De intense break-up tussen de volwassenen zorgt ervoor dat Aria zich eenzaam en onbelangrijk voelt. Beide ouders kijken amper naar het meisje om, want ze zijn te druk bezig met carrière maken. Gelukkig deelt Aria een sterke band met klasgenote Angelica en is er de zwarte kat Dac die ze overal met zich meeneemt.

De autobiografische film wordt verteld door Aria, hoewel het meisje maar negen jaar is. Op zich geen vreemd idee aangezien de film niet om haar draait, maar om haar ouders en de opvoeding die ze hun kind meegeven. Die bepaalt uiteindelijk hoe Aria in het leven zal staan. Asia verklaarde dat haar vader vaak afwezig was tijdens haar ongelukkige jeugd. Dit maakte ze geheel duidelijk met het resultaat. Charlotte Gainsbourg komt, met haar geknipte pony, goed over als kindvrouw Daria Nicolodi. De gelijkenis tussen Gabriel Garko en Dario is moeilijker te zoeken, maar de zelfspot van Garko – hij is in Italië niet meteen bekend voor zijn acteertalent – doet de appreciatie naar hem toe stijgen.

INCOMPRESA, geselecteerd voor Cannes 2014 Un Certain Regard, brengt een duidelijk beeld van hoe het is om op te groeien in een gezin dat je liever kwijt is dan rijk. Toch weegt de film niet zwaar op de maag met dank aan een snuifje humor. Wel doet het je nadenken over de prioriteiten en affectie van ouders, maar het ontbreekt de film aan een duidelijk kader. Soms te theatraal, soms te nietszeggend. De ouders leken me alleszins te wisselvallig, hun ageren had dieper onderzocht kunnen worden.

Niettemin een kinderlijke onschuld en naïviteit, sterk weergegeven door Salerno.