Opinions

Een opluchting was het. Om de op middelbare leeftijd gekomen Tom Cruise tussen de actie door te ontdekken. Hij lijkt terug van weggeweest en houdt de film op een hoog niveau. Hoewel Edge of Tomorrow een verlenging lijkt van zijn eerdere film Oblivion – en hierbij Olga Kurylenko verruild werd voor de even charismatige Emily Blunt – heeft deze nieuwste prent meer om het lijf.

Deze laatste die de rol van Rita Vrataski en tevens Cages love interest voor haar rekening neemt, blijkt als harde tante een mens van vlees en bloed te zijn en de actrice heeft wel degelijk charme. Ook Bill Paxton is een leuke aanvulling op de cast. Ondanks zijn kleinere screentijd geeft hij de film een dimensie waarbij je zijn rol niet meteen vergeet.

William Cage, de protagonist, wordt met tegenzin toegevoegd aan J-squad, een team van soldaten waarmee hij de volgende ochtend de uitroeiing van de mensheid moet voorkomen. Het vaste vriendengroepje kan moeilijk je sympathie opwekken en het laat je dan ook koud wat er met de leden gebeurt. In een gevecht dat één en al ‘survival of the fittest’ uitademt, zijn zelfs de dapperste en meest ervaren soldaten niet opgewassen tegen de Mimics, de supersnelle aliens die op de aarde ronddartelen. Je stelt je dan ook vragen bij het loodzware metalen pak dat de personages met zich meesleuren. Snel en efficiënt lijkt dit harnas allerminst, maar Cage en Vrataski lijken er zich wonderwel mee uit de slag te trekken. Gaandeweg krijgt het groentje meer panache en geeft hij zijn ‘team’ het nakijken.

Iteratie na iteratie belandt Cage in dezelfde hel en steeds krijgt hij een herkansing. De tijdsloop die maar geen einde lijkt te hebben, verveelt niet - ondanks dezelfde handelingen en dialogen. Regisseur Doug Liman (The Bourne Identity en flops als Mr. & Mrs. Smith en Jumper) wist precies welke oninteressante scènes in de vuilbak moesten belanden.

De eerste ontmoetingen met de dood worden op een ietwat ludieke manier in beeld gebracht, waardoor je je niet schuldig hoeft te voelen als Cage telkens het loodje legt. Een mooie toevoeging aan de actie die (over)heerst. De eerste landing met Cage als groentje is sfeervol gebracht en de oorlog lijkt bij momenten op deze van Saving Private Ryan – hoewel hier natuurlijk geen sprake is van Duitsers.

Na Minority Report, Jack Reacher en de Mission Impossible-reeks lijkt Cruise zijn genre te hebben gevonden. Of deze ingeslagen weg na een tijd geen sleet met zich meebrengt, weten we binnen enkele jaren. Feit is dat hij er - voor het moment – mee wegkomt. Een eerste Oscar zal er dan wel niet meteen inzitten, hij zorgt ervoor dat missers als Rock of Ages door het collectief geheugen vergeten kunnen worden.