Opinions

Mooie parabel.

Het relaas van Ana en Otto ontroert en wordt op boeiende wijze verteld. Iets gecompliceerder dan een doorsnee lineair scenario, maar de kunde van Medem stelt ons in staat het geheel gemakkelijk te volgen. Dat de ontmoetingen en levens van Ana en Otto op zoveel toeval berusten, doet niets af aan de kijkervaring. De afloop is evenwel, zoals vermeld in eerdere besprekingen bij LOS AMANTES DEL CÍRCULO POLAR minder passend. Niettemin een oprecht romantisch drama met originele invalshoek dat op ingenieuze wijze uit de doeken wordt gedaan. Zoals gezegd zal deze film pas helemaal tot zijn recht komen na een herziening. Voor nu een solide 3.5*.

Onverwachts een grote knaller, dit debuut van Tom Barman. Vreesde dat het niet in mijn straatje zou liggen – ben van nature niet verzot op de "Vlaamse film", maar damn. Barman heeft er iets aparts van gemaakt. Een grote sterkte ligt natuurlijk in de muziek. Zelden wint een film zo aan kracht door dit element. Denk even Elle et Moi weg en de straatscène met Sandrine en Firmin zou al snel op niets slaan.

Daarnaast zijn ook de personages intrigerend en is het helemaal smullen geblazen met de lange feestsequentie. De droge humor zegeviert mee en is vnl. terug te vinden in de banale (en herkenbare) dialogen. Een feest voor ogen en oren, dat heeft Barman goed begrepen.

De eerste kijkervaring is achter de rug en denk dat zelfs na tig aantal keren ANY WAY THE WIND BLOWS niet helemaal te vatten is. Ook daarin schuilt zijn kracht. Indrukwekkend, ik reken hem tot de vijf beste films die uit België is voortgekomen.

Hey, een debuut.

Om meteen zulke acteurs mee te krijgen, is een echte meevaller. Pront probeert dan ook het maximum uit zijn acteurs te halen, wat hem grotendeels lukt. Hij weet tevens een apart sfeertje en zelfs een eigen klein universum te creëren. De personages lijken in een soort fictiewereld rond te lopen in plaats van in een bestaande omgeving. De donkere kleuren zorgen voor die extra bevreemdende atmosfeer waarin je niet wil terechtkomen.

Het (ongeloofwaardig) einde hoefde voor mij niet, maar ik begrijp dat de regisseur gedenkwaardig wil afsluiten, dat nemen we dan voor lief. Het verhaal daarentegen kent een trage opbouw en lijkt nergens op af te stevenen. Daarbij komen de broers en Sylvie niet goed uit de verf en krijg je moeilijk binding met ze. De humor afkomstig van Louwyck en Bijvoet wil D’ARDENNEN een luchtigere touch meegeven, maar is er eerder met de haren bij getrokken. Ik mis een degelijke samenhang, nu is het meer een samenraapsel van gebeurtenissen.

Overall geen slechte poging van de regisseur, maar hoop wel op een betere opvolger die kan steunen op een goed geolied scenario.