Opinions

Post-apocalyptische overlevingsnacht.

Vijf mensen banen zich een weg door grauwgrijze landschappen op wat een lange overlevingstocht lijkt te worden. Niet veel later blijken ze een leegstaand huis als voorlopig – en willens nillens gedurende een langere periode – onderkomen te benutten. Een plek waar onfraaie taferelen zullen plaatsvinden en waar alle kaarten zullen worden blootgelegd.

De hoofdrollen worden ingevuld door op het eerste zicht een zootje ongeregeld en de acteurs zoeken evenzeer een weg naar hun personage als naar de plek waar ze naartoe strompelen. Echter handhaaft Michael Eklund zijn spel - zoals steeds - goed, maar krijgt hij veel te weinig ruimte en zodoende is een naamsvermelding hier van weinig betekenis.

Met alweer een setting die eenzaamheid en constante dreiging uitstraalt, is de trend van het einde der tijden nog lang niet aan zijn einde toe. Met THE WALKING DEAD (en spin-off op komst), DOOMSDAY, BLINDNESS, THE ROAD e.d. lijken we in de ban van de destructie van de natuur en mensheid. Vele filmmakers grijpen deze kans om de bijl en machete boven te halen. Een kleine minderheid countert dit door met sterke psychologische diepgang te werken waarbij de afdaling naar de diepe krochten van de (zieke) geest wordt bestudeerd. Aarniokoski koos met THE DAY voor de eerste aanpak. Met het gevolg een klein anderhalf uur vermaak moeizaam benut te hebben.

THE DICTATOR lijkt op het eerste gezicht geen film, maar veelal sketches aan elkaar gemonteerd waar toevallig een rode draad doorheen loopt. Cohen gaat volledig zijn gang waardoor vulgaire grollen de film domineren en niet meteen grappig zijn. De masturbatiescène spant daarbij de kroon, erg beschamend om zien. Gelukkig gaat Cohen total loss met namedropping en ook de cameo’s mogen er zijn.

Verder wel leuke grappen waarmee ik me heb vermaakt en positief zijn de thema’s die in de film voorkomen. Je kunt dan wel lachen met grappen omtrent executies en onderdrukking, daaronder schuilt natuurlijk het minder koddige gegeven dat dit voor een aantal mensen geen fictie is, maar pure realiteit.

Overigens moet ik kwijt dat ik Anna Faris de hele film aanzag voor Ginnifer Goodwin. Kijk, dan word je toch eens verrast.

Mijn favoriete actrice in een scenario neergepend door Wentworth Miller? Dit moet het vrouwelijk equivalent van een natte droom zijn. Dat het uiteindelijk nog een degelijk werk blijkt, is mooi meegenomen. De fijne mix tussen horror en drama geeft aan THE DISAPPOINTMENTS ROOM net dat tikkeltje identiteit. Net als de tweedeling in Crimson Peak - al is Gabal eigenlijk een betere referentie - zijn er in TDR meerdere verhalen in elkaar verstrengeld. En net als in Gabal is het dramagedeelte boeiender dan de horror. De kracht ligt hem dan ook in de subtiliteit en het weglaten van allerlei tierelantijntjes.

To the point, zoals het hoort.

Het huis en de betreffende kamer zijn mooi vormgegeven, dat er niet meer mee gedaan wordt is dus een spijtige zaak. Beckinsale toont opnieuw dat ze meer kan zijn dan death dealer Selene en een leuk detail (doch slecht acteur) is Lucas Till die na Stoker opnieuw in Millers armen valt.

Echt meer waard en veel beter dan het gemiddelde (1.94, wtf zelfs! Gaan we voor de floplijst?!) hier doet uitschijnen. Dat TDR weinig verfrissing brengt, is niet zo erg. Het drama-aspect kan me voldoende boeien. Ik kan zelfs de blonde manen van de protagoniste niet aanwijzen als pijnpunt, want Kate de fermste Madame op aarde Beckinsale staat met alles.

1000ste MM-bericht trouwens. Voor in de geschiedenisboeken.