Opinions

Mooi kleurrijk sprookje.

Singh toont hoe je creatief kunt zijn met verhalen en daarbij is het prachtig hoe Roy, gespeeld door een zeer verdienstelijke Pace, een verhaal vertelt en we de invulling van Alexandria te zien krijgen. Alsof Singh onze kinderlijke verbeelding weer wil aanwakkeren.

Lee Pace, maar zeker ook Catinca Untaru zijn ijzersterk. Het meisje is om voor te smelten en alles wat ze zegt of doet komt ontzettend schattig over. De dialogen tussen de protagonisten, hoe banaal ze ook kunnen zijn, werken innemend en ontroeren – dit laatste is vooral van kracht naar het einde toe. De herhalingen of miscommunicatie als gevolg van het beperkte Engels van Alexandria haalt me soms uit het verhaal, maar neem ik er dan maar voor lief bij. En hoewel er geen rek ligt op wat we tijdens de avontuurlijke reis te zien krijgen, het meest boeiende blijft de verhaallijn van Pace-Untaru in het ziekenhuis. Juist door hun chemie, ze lijken elkaar helemaal aan te voelen. Ook de decors zijn een plus al lijkt Singh bij momenten niet all the way te durven gaan. Het mag gerust méér zijn.

De film kampt tevens met een iets te lange speelduur en Singh neemt teveel hooi op zijn vork, maar met zijn talent weet hij de diverse elementen toch tot een vloeiend geheel te smeden zonder er met grote kleerscheuren vanaf te komen.

Ode aan de fantasie. We mogen nog dromen.

De FALLEN-reeks steekt met kop en schouders bovenuit wat YA-universa betreft. Bijgevolg haalt een adaptatie nooit hetzelfde niveau, maar de vele slechte keuzes doen pijn. Zonder enig besef dat dit verhaal te groot is voor anderhalf uur, resulteert dit in een gehaaste vertelling waarin strikt het noodzakelijke gebeurt en personages geen deftige evolutie ondergaan. Daarnaast is de technische onkunde opmerkelijk. Geen film of serie ontloopt fouten omtrent match on action, maar hier is het huilen met de pet op. Vreselijke slow-motions en vreemde overgangen erbovenop en het wordt gauw een gênante bedoening.

Hicks benut de kans niet om zich interessante karakters eigen te maken. Tuurlijk draaien de engelen rond Luce en Daniel, maar het is triest hoe Arriane, Gabbe, Roland, Cam, Molly en daarnaast Penn en Todd enkel incidenteel een zin mogen uitkramen. Gelukkig is de casting perfect en halen de engelen genoeg uit zichzelf ondanks de erg kleine zandbak waarin ze mogen spelen. De tortelduifjes delen ook nog eens een gebrek aan chemie dat gemakkelijk vermeden had kunnen worden indien de cineast hen de tijd en middelen had gegeven. Het lijkt alsof elke scène slechts één take verschafte.

Een film maak je vnl. in de montagekamer en ook hier geeft Hicks er een eigen sadistische draai aan door de beelden verder de nek om te draaien. Over het wtf-snel afgerammeld einde zwijg ik nog. Ik kan Fallen niet anders benoemen dan een parel die verkracht werd door een impotente regisseur die geen moeite doet het maximum uit zijn acteurs en verhaal te halen. Waar is Kechiche als je hem nodig hebt?

Als de bovennatuurlijke liefde audiovisueel wordt verder gezet ben ik zeker van de partij, maar liefst met een competent persoon aan het roer. Dat Lauren Kate het goedkeurt mag een wonder heten (alhoewel kotsen in het bijzijn van Hicks niet erg geapprecieerd zou worden), net als het feit dat de film naast alle pijnpunten toch enigszins vermakelijk blijft. Zowel de fans als haters blijven hier beter uit de buurt. Enkel voor de diehards van de saga blijft vertoeven in dit universum - met eender welke acteur of regisseur - sowieso een paradijs.