Opinions

Vreemd. CAMP heeft zowat alles tegen, maar Roebuck weet toch een innemende film / hommage af te leveren.

Een ietwat amateuristische bedoening wat betreft het in beeld brengen van het verhaal, maar de liefde voor het maken van de prent overstemt evenwel dit alles. Dit geeft tevens de ruimte aan de acteurs om de plank eens mis te slaan, maar ook hier van hetzelfde: het zal allemaal wel. Je hoeft geen (technisch) genie te zijn om te kunnen verblijden – in dit geval te ontroeren. Een aantal zal er bijgevolg sentimentele meuk in terugvinden, al valt dat erg mee. De film staat niet vrij van enige voorspelbaarheid, maar de beleving gaat daar ook niet om. Wel de kinderen, hoe ze in het leven staan en de relaties met hun buddies zijn betekenisvol. Daarbij zijn zulke zogenaamde 'Royal Family Kids Camps' een zeer mooi initiatief en de daarbij horende reclame neem ik er graag bij.

Een ongebruikelijke vergelijking, maar het mag gezegd: sommigen hebben nood aan een La La Land, ik neem genoegen met deze kleine productie.

De film die me Clara Lago deed ontdekken. En die pijnlijk duidelijk maakt hoe je als persoon groeit.

Daarmee ook, na jaren, mijn enthousiasme getemperd. Herzien met de verwachting dat het toch allemaal een lagere stem verdient en zo geschiedde. Blijft hoe dan ook een sterke film met een inventief concept en een vertelwijze die goed in elkaar steekt, maar in feite heb je het geheel na verloop van tijd wel gezien en is een groot deel weinig meer dan een herhaling van zetten. Het is op zich al geen lange film, maar ik moet bekennen dat ook wat er zich op de klok afspeelde me niet ontgaan is. Tevens mag gezegd dat Martina "Fabiana" García niet veel uitstraling heeft, zeker in vergelijking met Lago.

Toch blijft LA CARA OCULTA zijn mannetje staan en kan het teren op een mooie setting, de muzikale achtergrond van Adrián en een goed gekozen einde. Moreel gezien misschien niet de juiste keuze, maar passend is het zeker.
Het is tevens de eerste trailer waarvan ik me bewust was zo te snakken naar een film, ongeacht de spoilers die erin voorkomen. Als je dit kan presteren, doe je iets goed.

4*. Definitief.

Te veel glitter, te weinig ballen.

Het sprookje over het meisje dat tegen wil en dank door haar stiefmoeder en -zusjes als dienstmeid wordt gebruikt, vangt aan bij de gelukkige Ella en haar ouders. Alle drie leiden een zorgeloos leventje: ze hebben een blakende gezondheid, een prachtig huis en elkaar. Jaren later komt de hautaine Tremaine inwonen, samen met haar twee dochters Anastasia en Drisella, verwende nestjes. Eens te meer een rol die op het lijf van Cate Blanchett is geschreven. Ook de nieuwkomer Lily James doet wat ze moet doen om een geloofwaardige Cinderella neer te zetten, maar meer moet je (nog) niet van haar vragen. De prins op het zwarte paard met felblauwe ogen speelt het spelletje mee, de onderlinge chemie ten spijt. De gezamenlijke scènes tussen het verliefde stel zijn bij wijlen grappig. Of wat dacht je van een ietwat ongemakkelijke schommelscène waar Prince Charming meer op een vertroetelende vader lijkt in plaats van op de ware jakob.

Humor komt er voorts weinig aan te pas, ook hier bewijzen dieren hun nut. Het was vooral uitkijken naar de magische transformatie van koets, muizen en kleed. De fee tovert van alles uit haar staf, met een gouden koets tot hagedissen als lakeien. Wachten wordt het nog tot de jurk waarmee Cinderella haar prins tegemoet zal treden. En Sandy Powell stelt niet teleur. Haar kostumering en met name het blauwe galakleed, gedecoreerd met vlinders, zwiert gezwind mee met elke beweging. Ik ken ene Katniss die daar jaloers op zou zijn. Toch heeft de rest van de film niet veel om het lijf. Het bijna heilige plot blijft een klassiek verhaal waar je weinig aan durft te veranderen. Of zo dacht Branagh. Toch een mooie storytelling voor de jongere kijkers, des te meer omdat de speciale effecten meer mogelijk maken dan in de animatiefilm uit 1950. Volgende keer wat meer ballen aan het lijf en dan vergeten we deze inwisselbare film. Misschien een suggestie voor Bill Condon, want niet alleen Assepoester werd in een nieuw jasje – nu ja, kleedje – gestoken, volgend jaar mogen we alweer Beauty and the Beast met Emma Watson en Dan Stevens verwachten.

Kleine 3*.

"Wat ben ik hier aan het doen?"

De vraag die de meeste acteurs zich stelden tijdens de opnames, hoop ik. CQ is namelijk een rommeltje, dat nog verfijnd had moeten worden. We maken kennis met Paul (Davies, op eigen wijze comme toujours) die een relatie heeft met de bloedmooie Marlene (Bouchez, past perfect in het kader waarin we ons bevinden). Het is ook zij die de film een beetje redt.

Op zich is het gegeven goed bedacht. Paul die meewerkt aan een sciencefictionfilm en ondertussen probeert zijn leven te capteren. Hij koestert terwijl gevoelens voor de protagoniste uit de sci-fi film. Het aspect realiteit en fantasy dat door elkaar zou lopen, had meer op het voorplan mogen komen. Meermaals bekroop me het gevoel dat er scènes ontbraken waardoor je niet genoeg te weten kwam over Paul, Marlene en Dragonfly om het geheel goed te vatten. De humor sloeg al eens de plank mis en de film waaraan ze werkten zag er, ondanks dat deze zich in de toekomst afspeelde, er wat knullig uit.

En als je te maken hebt met een acteur pur sang als Dépardieu mag je hem een grotere en mooiere rol aanbieden. Zo’n brok sterk acteertalent kan namelijk de film naar een hoger niveau tillen. Daar werd nu geen gebruik van gemaakt en dat manifesteert zich in het resultaat.

Ik moet er toch iets over kwijt, het blijft maar door mijn hoofd spoken.

Of is dat het wiegeliedje dat ik daar hoor?

Dat het er verbluffend mooi uitziet, was reeds langer duidelijk. Dat A CURE FOR WELLNESS er ook nog eens inhoudelijk staat, was een gehele surprise. Dik twee uur lang is geen seconde te veel en dit allemaal dankzij een prachtig samenspel tussen acteurs, regisseur en technici. Elk weet hoe dit verhaal te vertellen. Mia Goth had me al langer in haar macht, maar eindelijk leer ik ook Dane DeHaan kennen. Niet dat ik nu richting Valerian zweef, maar de man heeft me zeer aangenaam verrast. Deed me denken aan dat andere talent, Harrison Gilbertson genaamd. Jason Isaacs, hoe getypecast ook, is tevens heerlijk op dreef.

Het is straf hoe Gore Verbinski uitvoerig de tijd neemt ons rond te leiden in dat heerlijke sanatorium. Eender welk verstandige cineast had er meteen de knip in gezet, maar gelukkig gunt Verbinski ons dat bezoek waarbij we op ons dolle gemak kunnen rondkijken (en gruwen). Echte schrikeffecten zijn er niet te bespeuren, de mysterie en spanning primeren. Naarmate onze ontdekkingstocht vordert, kun je 1 + 1 bij elkaar optellen, maar er zijn genoeg zaken die je nieuwsgierigheid blijven prikkelen. Ben vooral verrast hoe een op het eerste gezicht simpel plot weet te fascineren gedurende een dergelijk speelduur. Met name Hannah is intrigerend en eigenlijk weten we maar heel weinig over het meisje dat ons nog zoveel lijkt te kunnen vertellen. Verbinski reikt ons simpelweg stukjes informatie aan waarop wij kunnen voortbouwen.

Ik hou het voorlopig hierop, al maakt ACFW het me niet gemakkelijk. Een herziening moet zelfs duidelijkheid geven over een verhoging en/of een plaats in mijn top tien. No kidding!

Eerst nog wat laten bezinken. En in Hannahs ogen verdrinken (hehe).

Dat ik intussen de film van het jaar ontdekte, hoef ik jullie ook niet te vertellen.