Opinions

Te weinig Chinees, te veel Reynolds. Dat het een aftreksel is van MIB is nog het minst storend.

Dat dit een flop is, is van bij de trailer duidelijk. Ook de aanwezigheid van Reynolds voorspelt niets goed. Als zijn personage wordt doodgeschoten, vliegt hij recht de ‘hemel’ in om samen met de Rest in Peace Department de monsters op aarde te bestrijden. Verwacht geen hoogstaande speciale effecten, wel graatmagere dialogen tussen de nieuwe collega’s. De humor vliegt ook alle kanten uit – buiten de goede – en zodus zijn de Chinees en blonde bimbo de enige troeven die Schwentke te bieden heeft. Spijtig dat hij niet inziet dat deze meer in beeld mochten komen, want telkens brachten ze een glimlach op het gezicht.

Popcornvermaak, al is zelfs dat nog een te mooie term voor RIPD.

Met hoofdrollen voor een fijne actrice als Riseborough en een degelijke acteur als Wlaschiha plus een bijrolletje voor Sheen hoop je minstens op een mooie wisselwerking tussen de personages. Wat er niet bij wordt verteld en pas empirisch duidelijk wordt is dat de hele structuur van de plot mankementen vertoont en het geheel bijgevolg maar deels geloofwaardig overkomt. We zien Sarah en Albrecht meerdere malen dialoog voeren, maar dit geeft geen ruimte om van een groeiende vriendschap (laat staan meer) te kunnen spreken. De seizoenen volgen elkaar daarnaast te vluchtig op, de kijkervaring voelt ongeveer even koud aan als die (ene?) sneeuwscène. Ook de meerwaarde van personages als George en zijn vader mag in vraag gesteld.

En toch! Het intrigeert op de een of andere manier. Dit in combinatie met de korte speelduur maakt het tot een doenbare film. Dat er potentieel schuilt in RESISTANCE mag gezegd, maar pertinenter is de conclusie dat er een en ander aan schort.

Flauwe tienerthriller.

Het is overduidelijk dat de actrices bovenal zijn gecast met oog op het visuele aspect dan om werkelijk hun acteerprestaties te showen. Want die hebben ze – uiteraard – bijna niet. Waar vooral Minka Kelly niet wist wat doen, was ook Leighton Meester heldin in het verknoeien van een film die al van bij het begin gedoemd was te mislukken. Maar je kunt op zijn minst stellen dat deze laatste nog wist wat haar te doen stond. Daarnaast was het vermelden van de naam Dobrev toch miserabel. Ze kwam nog niet eens twee minuutjes in beeld. Zielig als je zo kijkers wil lokken.

De film bevat vele bekende namen, maar positief is dit helemaal niet. Niemand weet wat hij met zijn rol aan moet en niemand haalt er dus iets uit. Je inleven in een personage is dan ook als acteur en als kijker uit den boze, want er valt gewoonweg niets te beleven. Kregen de personages de schrik van hun leven, kreeg ik het op mijn heupen. Meester moest je als kijker de stuipen op het lijf jagen, maar haar act was meer lachwekkend dan eng. Alsof ze niet genoeg durfde en in haar comfort zone bleef zitten. En zo doodde ze tegelijkertijd haar eigen personage.

Wat misschien nog erger was: qua spanning heeft regisseur Christiansen alles behalve kaas gegeten. Er waren voorspelbaarheden in overvloed en de film neigde meer naar een overdramatisch rommeltje dan een “thriller”. Saaie kost.