Opinions

Een film met weinig ziel. Al wil het anders doen uitschijnen.

Conversaties over (verwachtingen in) de liefde worden aangesneden, tijd om te mijmeren. Of toch niet. De oppervlakkige gesprekken bieden geen voer tot discussie of tot nadenken. Dit gaat ook op voor de personages die weinig ziel lijken te bezitten, want Woody Allen laat hen geen ruimte om ze tot hun recht te laten komen. Nochtans is Vicky iemand met groot potentieel. Deze sterke vrouw weet perfect wat ze wil en heeft kennis over Catalaanse kunst (perfect voer voor onze Don Juan en voor ons filosoferen). Gaandeweg zien we haar ook evolueren, wat haar het enige personage maakt dat die weg volgt. Het einde maakt dat voor de andere personages extra duidelijk.

Het geheel voelt rommelig aan, er is weinig structuur en Allen denkt een film af te leveren vol sterke en diepzinnige dialogen, terwijl het geheel verre van gelaagd is. De personages zijn matig uitgewerkt en je voelt aan dat vele momenten verloren zijn gegaan (maar opgevuld door een voice-over ), terwijl die misschien boeiende gesprekken en situaties opleveren. De VO was een dooddoener. Vertellen wat er in de meisjes omgaat en wat er gaande is, is nu net de functie van de beeldtaal. Ik ben niet tegen voice-overs in cinema, dat mag zeker. Wel moet je een goede reden hebben om een VO in te zetten en in VCB getuigt het vooral van luiheid. Als ik een audioboek wil horen, ga ik geen film opzetten, maar VICKY CRISTINA BARCELONA lijkt een goed alternatief.

Van Penélope Cruz word ik niet bepaald warm. Haar karakter komt totaal niet uit de verf, ook Cristina is onderbenut en het is jammer dat zo'n gerespecteerde regisseur dat niet heeft ingezien. Enkel Vicky en onze Don Juan komen er enigszins zonder kleerscheuren vanaf, het helpt ook dat de twee acteurs hun emoties goed kunnen overbrengen. De setting en enigszins sfeer brengen het totaal op een kleine 3*.

Dat heet dus Woody Allen.

Laia Costa heeft de charme van een Hafsia Herzi en een Adèle Exarchopoulos, een groot talent waarnaar ik kan blijven kijken. De kracht van VICTORIA zit hem natuurlijk in zijn one take-principe. Dat het met de derde poging raak was, is alleen al verbluffend.

De film dient zonder veel voorkennis te worden bekeken. Dat een meisje na een avondje uit met vier jongens meegaat, is genoeg informatie om je gedurende twee dikke uren te kunnen verrassen. Ondergaan en je laten meeslepen zoals ons titelpersonage doet, zijn de kernwoorden bij de desbetreffende film. Ik kijk naar Victoria, haar nieuwe vrienden en naar hun traject dat ze doorlopen. Dat het zich afspeelt in Berlijn is eigenlijk nergens te bemerken, meteen een kritiekpunt. Als je met een dergelijk mooie grootstad werkt, kun je er maar beter gebruik van maken.

Tot halverwege de film met de ontmoeting in de garage levert Schipper zowat een perfecte film af, daarna neemt de film een flinke duik. Dat deze film zo’n omwenteling maakt, zag ik niet aankomen. Evenwel heeft de totaal andere sfeer ook een effect op mijn gemoedstoestand waardoor het bijna een zwaarmoedige kijkervaring wordt. Naarmate de nacht vordert, wil ik terugkeren naar de eerste helft. Ook de keuze om richting einde Victoria niet te volgen naar de hotelbalie, blijft me bij. Een detail zegt, maar op zulke ogenblikken verwacht je toch met haar mee te gaan. Zeker omdat we de hele tijd niets anders doen.

De film blijft na het kijken even nagalmen en voornamelijk de acteurs, stijl en sterke eerste helft met het onontbeerlijke realisme verzekeren Victoria van een 4*.

Vuile film.

Lange zit zo, als het geheel je niet kan pakken. Het is al wennen aan de aparte stijl van filmen wat de aandacht van de inhoud weghoudt. De overactieve camera toont je close-ups snel afgewisseld met medium- en overzichtsshots die gauw gaan vermoeien. De (extreme) close-ups zijn bovendien alles behalve flatterend en geven net zoals de film een sterk vervreemdingsgevoel. Nergens geraak je meegezogen, geholpen door de oninteressante plot en dito personages. Bovendien kent VIDOCQ een lelijk kleurgebruik, zijn de effecten schoon gedateerd en laat ook de montage soms te wensen over.

Ik geef toe dat het exterieur prachtig wordt vormgegeven. Sommige shots lijken zo uit een schilderij te komen, maar de 'vuile' look overheerst helaas. Het belachelijk einde doet voor de prent ook geen wonderen, maar geeft evenwel een andere inslag na anderhalf uurtje staren naar een doods moordonderzoek.

Veelal kreunt de film onder een overdaad aan manieren waarop Vidocq in beeld wordt gebracht, hetgeen een lelijk resultaat oplevert. Weliswaar met enkele mooie plaatjes, maar voor de rest kan ik hier echt niets mee.