Opinions

De dialogen zijn aardig maar het verhaal is soms te bizar en ongeloofwaardig voor woorden , dat begint al met de
ongeloofwaardige romance tussen Deborah Kerr en Robert Mitchum die uit het niets lijkt te komen .
Als Grant daarna hen min of meer betrapt reageert hij op een nogal extreem onverschillige manier alsof er niks aan de hand is .en ze hebben notabene 2 kinderen ook nog .
Op zich past dat wel bij veel van de rollen die hij speelt ( altijd de gentleman) maar hier word het na verloop van tijd nogal irritant en frustrerend om aan te zien , er is zelfs geen moment te bespeuren dat hij ook maar enigsins boos is op zijn vrouw die gewoon voor zijn ogen overspel heeft gepleegd maar hij vind zijn chivalry belangrijker .
Het telefoongesprek in het begin met de splitscreen is wel grappig gedaan dat wel ,

Prachtig camerawerk en zeer mooie decors en heel veel sfeer maken deze versie tot een lust voor het oog , maar mijn hemel , wat is en blijft deze hoofdpersoon gedurende het hele verhaal een slap slaafje naar Estelle .

Jean simmons zet overigens wel heel sterk haar personage van verwend en verwaand loeder neer .

Als jonge jongen kan ik me deze blinde adoratie nog wel voorstellen maar naarmate hij ouder en wijzer wordt wordt het steeds moeilijker om te aanvaarden laat staan het eindplot .

1 van de red pill truths komt hier ook erg duidelijk naar voren , en dat is het concept van : men must become en women just are .

You are not talking about equal rights, you are talking about some conveniant feminine utopia that has all the advantages and no responsibilities.

Maar zeer zelden een film gezien waarin het feminisme ( ja ook de oudste varianten) zo treffend wordt omschreven en gefilleeerd, en dat verwacht je niet in een slapstick humor film, snap zoiezo niet waarom dat feminisme plot er zo prominent in moest zitten .

Maar dat mag de pret verder niet drukken, lemmon is lekker op dreef en heeft er duidelijk lol in , de humor is amusant al is het niet altijd even geslaagd .

Het taartengevecht is wel mooi gedaan en de laatste scenes door de straten van Parijs zien er mooi uit .

Wiesbaden moet de plaatsnaam zijn en niet monte carlo .

Verder een puike prestatie van Peck die geloofwaardig een Obsessieve gokverslaafde weet neer te zetten .

Om Ava Gardner nu als een matige actrice neer te zetten vind ik wel behoorlijk kort door de bocht , ze doet het gewoon meer dan prima .

behoorlijk deprimerende film die nochtans op een stoicijnse manier gebracht word , ik vond hem wel goed maar je word er niet echt vrolijk van .

Zo vergezocht is dat helemaal niet , het haalt in ieder geval het Cliche van criminele man , onschuldig prinsesje flink onderuit .

Maar dat is zeker niet het enige sterke originele punt van de film , verder is de film gewoon goed opgebouwd , zit het tempo er lekker in en werkt het ondanks de relatieve korte duur goed naar de climax toe .

Acteerwerk van beiden is prima maar Peggy Cummings steelt toch wel stilletjes de show .

Fijne western waarin Peck het helemaal niet slecht doet als Ringo , de gunfighter die zijn reputatie meer dan zat is .

Sterke western drama over een vader die niet kan voorkomen dan 1 van zijn zoons steeds meer ontspoort mett uiteindelijk catastrofale gevolgen .
Goede rol van Heflin die overtuigend de rol speelt van een vader die de controle over zijn rebelse zoon steeds meer uit zijn handen ziet glippen .
De rest van de rollen zijn verder ook prima ingevuld .

De voice over die in het begin iedereen introduceert is wel een heel makkelijke manier om in het verhaal te komen .

Daarin komt ook naar voren dat niet Vi maar een celgenoot van haar ex de overval beraamd en haar dwingt om eraan mee te doen .

Verder een doorsnee misdaad heist verhaal met degelijk acteerwerk en Mamie van Doren is natuurlijk als eye candy een welkome afwisseling .

Powers Boothe is sterk in zijn rol maar voor de rest vind ik de film na herziening toch wat tegenvallen , het oogt af en toe best wel warrig .

Het meest shockerende is natuurlijk het gebrek aan kracht , karakter en gezond verstand van vele van de volgelingen die maar blijven adoreren ( zelfs onder dictatoriaal gedrag) .