Opinions

Geestige experimentele film.

De film heeft een erg hak-op-de-tak verloop, dat sluit wel goed aan op de melige humor.

Ik vind de humor een beetje te flauw. Die dikzak vind ik wel erg geestig. Het andere hoofdpersonage vind ik supersaai en oninteressant. Ik had veel liever die dikke jongen in de hoofdrol gezien.

Het kon me niet zoveel schelen wat die nietsnuttende graffiti jongen deed.

Het zwart-witte beeld vind ik niet passend voor deze film. Ik stoorde me er zelfs aan, terwijl ik dat normaal gesproken nooit heb.

Van de maker van Noi Albinoi. Die film vind ik beter, maar wel leuk dat deze regisseur zoveel experimenteerdrift heeft. Hij mag het alleen wat beter doseren.

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Gérard Depardieu ziet er uit alsof hij elk moment om kan vallen.

Een mooie gedragen rol. Vermoedelijk een rol die dicht bij hemzelf ligt.

Hij speelt hier een melancholische alcoholist op leeftijd die nog steeds als acteur op de planken staat en in films acteert, maar waarbij het nu fysiek en mentaal begint te haperen.

Zijn relaties met de mensen om hem heen verlopen nog wel eens moeizaam. Vanwege zijn zachtaardigheid en gemoedelijkheid is hij toch makkelijk gezelschap, maar hij heeft zo zijn mood swings. Echt een makkelijke man is het niet, en dat is hij ook niet voor zichzelf met zijn overmatig drinken.

Sfeervol en vrij luchtig, maar behoort niet tot het beste werk van Jean Becker.

Slappe hap.
Begint nog best aardig. Adèle Exarchopoulos en Mélanie Laurent als duo, zijn nog vermakelijk en de chemie is er.
Zodra de derde persoon in hun team komt, gaat de film rap bergafwaarts. Sam is een totaal overbodig en oninteressant personage.
Ze lanterfanten maar een end los en het plot raakt stuurloos. Er zit ook totaal geen vaart in. Al snel wordt ook duidelijk dat ze geen enkele tegenstander hoeven te duchten, want ze zijn superieur in hun acties.
De humor is droog maar gaat op den duur vervelen. En het vele geleuter over het ongeluk in de liefde van Adèle Exarchopoulos dat komt op een gegeven moment ook de neus uit.
De laatste klus is ook niet de klapper waar je op hoopt.
De film gaat eigenlijk als een nachtkaars uit. Het sentimentele einde doet ook weinig, omdat de personages me op dat moment eigenlijk bijn niet meer interesseerden.
Wat zou het leuk zijn geweest als Quentin Dupieux dit verhaal had geregisseerd. Die had er vast wat leukers van gemaakt. Die hotdogverkoper had in zijn film vast wel gepast.
Wel triest om te zien dat Isabelle Adjani een enorm botoxgezicht heeft gekregen. Ze is in werkelijkheid al 68 jaar, maar hier heeft ze door de botox een veel jonger gezicht gekregen, maar het ziet er niet uit.

Ik denk dat dit MEER een vrouwenfilm is dan een mannenfilm. Maar de mannen die deze film goed vinden zullen dat vast bestrijden.
Ik vind de humor in de film tuttig. De dames hebben allemaal hun eigenaardigheden, maar echt sympathieke of aansprekende karakters zitten er niet bij voor mij.
De moeder die de hele film verstoppertje mag spelen. Ik vind dat meer iets voor een klucht of een plattelandstoneelstuk.
Maar enfin. Puik acteerwerk van La Cruz. Dat moet gezegd. En ik heb me wel vermaakt hoor.
Todo en Hable blijven vooralsnog mijn Almo favorieten.
3 sterren

Merkwaardige man, die Henrik Kauffmann.
Hoe ze hier op de ambassade verblijven en hun leven leiden, doet nogal koloniaal aan. Er wordt veel champagne gedronken.
Wel een sterk staaltje schaken in deze extreme oorlogssituatie, om onafhankelijk van het Deense regime een eigen pad te gaan en vanuit de Deense ambassade in de VS een akkoord te sluiten met de VS die toch behoorlijk wat heeft betekend.
De relatie van Kauffmann met zijn vrouw is toxisch. Wat vooral ook komt doordat haar zus ook op de ambassade verblijft en manlief heeft nog steeds interesse in haar, ook al zegt hij van niet.
De film eindigt nogal merkwaardig. Het zijn natuurlijk de feiten die hier getoond worden, maar wat een naargeestig einde pfff... Geeft de film wel een bittere nasmaak.

Deze Vos en Haas animatiefilm richt zich iets meer op kinderen dan de film Knor. Het is een beetje fabeltjeskrant achtig.

Het vermaakt wel en de relatief korte speelduur past goed.

Het is wel een originele film, maar nergens hoogstaand. Het is een vrij simpel rechttoe rechtaan verhaaltje. Aardig tussendoortje.

Het blijft moeilijk om een film over (Nederlandse) politiek sprankelend te maken, maar dat is hier toch aardig goed gelukt.

De sfeer in deze nieuwste Terstall is aangenaam en doet hier en daar denken aan Simon. In Simon is het de kale Cees Geel en in Vox Populi is het de kale Ton Kas die met rake oneliners strooit.

De vrouwelijke politici zijn in vergelijking met de werkelijkheid wat te knap, maar dat is natuurlijk niet erg.

Vox Populi is een stuk stijlvaster dan Sextet en is ook veel beter geschreven.

Jazeker, het is een plaatje, als een collage Aerial screen savers die ik op mijn AppleTV heb.

Ik ben enorm geinteresseerd in de ontstaansgeschiedenis van de aarde en van het leven op aarde en ook in alles over de kosmos.

Toch voelt dit als een schooltelevisie aflevering die in zevenmijlslaarzen alles even aanstipt, maar steeds net te kort om voldoende inhoud te hebben. Alles wat ik verwacht had dat er in te zien zou zijn zit er in, maar letterlijk ook niets meer dan dat. Het is een simpel ABC-tje.

Die inhoud komt alsnog wel van de voice-over, in de IMAX-versie die ik op MUBI zag vertolkt door Brad Pitt.

We krijgen via Brad Pitt wat voor de hand liggende filosofische levensvragen opgediend.

Gelukkig houdt hij zich af en toe stil want de hele documentaire volpraten was ongepast geweest. De beelden spreken vaak voor zich.

Best aardig, maar als je het vergelijkt met een interessant boek over de ontwikkeling van de aarde en de mensheid, is dit een glossy folder daarvan met mooie plaatjes. Er zitten enkele adembenemend mooie shots in, maar al met al is het los zand. Vooral de intro en outtro met het kind toont het Malick stempel. En in de beelden zie je het streven naar perfectie, maar perfectie kan ook wel eens saai zijn.

De magie van onze kosmos en het leven op aarde komt zeker wel over, maar het heeft me eigenlijk niets geleerd. Er had bijvoorbeeld iets in kunnen zitten over Göbekli Tepe, het oudst bekende tempelcomplex ter wereld van circa 11.500 jaar. Of de vroege mens, zoals de Denisovamens in Siberië. Het wordt allemaal heel vaag gehouden. Je ziet wat Aboriginals een struisvogelei eten en een minuut later zit je alweer in een ander fragment.

Vooral van de fragmenten van de dinosaurussen had ik meer verwacht. Die waren tamelijk saai.

Ik heb de IMAX versie gezien (40 minuten). Mogelijk komt e.e.a. allemaal beter tot zijn recht in de 90 minuten versie.

Sydney Sweeney herkende ik van White Lotus. Aangename en aantrekkelijke actrice.
Nee natuurlijk kan de film niet tippen aan Rear Window of Body Double, maar het is toch leuk dat dit type voyeur-film nog steeds gemaakt wordt.
De film slaat uiteindelijk te ver door in twists, maar de film vermaakt van begin tot eind.
Wat hier al vaker genoemd is; die ene jongen had een heel irritant stemgeluid.
Ik hoop dat Prime Video nog vaker zulke interessante 'original' films zal presenteren.

Zeer mooie film!
Vooral het einde van de film kwam bij mij aan als een mokerslag. Zó indrukwekkend.
De cameravoering is subliem en de hoofdrol van de vader precies zoals 'ie moet zijn.