Opinions

Meer gericht op kids dan millennials of gen-x maar toch echt wel een hele toffe film.

Visueel fantastisch en een unieke stijl, die het best te omschrijven valt als dynamisch concept art, spetterend op het doek.

Na animatiefilms als The Mitchells vs the Machines, Into en Across the Spider-verse is dit wederom een bescheiden animatie revolutie. Met super toffe old school hip hop soundtrack.

Ontzettend leuk gemaakt.
Toffe special effects met veel stop motion, zonder dat het, naar mijn mening, knullig lijkt.
Passende industrial soundtrack, snelle montage en fijne shots.

Toch krijgt deze film van mij een hele krappe twee-en-een-halve ster.
Dat is omdat de film inhoudelijk niets voorstelt, de laatste twintig minuten waren ook te lang en dat is toch vrij kwalijk voor een film van iets langer dan een uur.

Wat hebben Japanners eigenlijk met geslachtsdelen in de vorm van een drilboor?

Gisteren heb ik ook Thor gezien en hij viel me toch wat tegen.

In eerste instantie had ik lage verwachtingen voor de film van een personage wat mij nooit zo heeft kunnen boeien.
De eerste trailer wist mij ook totaal niet te raken, maar de tweede trailer had stiekem toch wel iets. Potentie voor een leuke film had het, evenals een goede cast (met hoogtepunten als Natalie Portman, Anthony Hopkins en Stellan Skarsgård). Een cast die je niet zo gauw terug vind in slappe superheldenfilms, dus dat gaf me iets meer vertrouwen in deze verfilming. Daarnaast was de casting van Thor goed gedaan, qua uiterlijk in ieder geval.

Toch is dit eigenlijk weer een matige superheldenfilm geworden. Geen of nauwelijks diepgang, soms een te hoog tempo waardoor veel dingen geen impact hadden (met als dieptepunt Thor die zijn hamer en krachten weer terug krijgt) en, het verplichte nummer, een geforceerde romance die nergens overtuigd.
Gelukkig bleef die romance merendeel van de film op de achtergrond, maar ik had graag gezien dat dat hele plotelement achterwege hadden gelaten.

Het verhaal vond ik ook erg voorspelbaar. Afgezien van het feit dat ik een beetje bekend ben met de Thor comics, was het absoluut geen verrassing dat Loki de verrader van Asgard bleek te zijn.

Ondanks al dit was het wel een vermakelijke film. Het is leuk om te zien hoe het SHIELD/Avengers verhaal verder gaat en dit keer op een veel meer organische manier dan dat het deed in Iron Man 2. De cameo van Hawkeye was tof, hoewel ik wel een beetje baalde dat hij geen pijl mocht afvuren.
Ook vond ik Loki goed gecast. De acteur kende ik nog niet, maar hij wist zeker te overtuigen.

Het 3D voegde wederom niets toe. Af en toe was er wat diepte te bespeuren, maar dat maakte de film niet spannender of saaier.

Een erg leuk en boeiend verhaal, maar beeldend stelt deze film teleur.

Ja, er zitten geinige special effects in en de Morlocks zijn cool, maar kwa camera- en acteerwerk is het vrij saai.

De film word helaas ook nergens echt spannend, maar is deels te wijten aan de tijdsgeest, ondanks dat er nog genoeg films uit deze periode en die daarvoor er nog wel inslagen om spanning over te brengen naar de kijker. Dat noemen we even voor het gemak uitzonderingen.

Voor het verhaal (en de Morlocks) kan ik deze aan iedereen die al een beetje geïnteresseerd is de film aanraden.

Een aardige sci-fi romcom.

Romcoms weten mij doorgaans zelden te boeien, maar hier sprak het concept van de timer, een display op je pols dat aftelt naar het moment dat je je ware liefde tegenkomt, wel aan. Helaas word dit concept naar mijn mening onvoldoende benut.

Hierdoor stelt het einde ook wat teleur.

Humor is, zoals bij veel romcoms, heel schaars en de keren dat het er is, weet het hoogstens een subtiele grijns op mijn gezicht te toveren.

Een laag gemiddelde en op zich begrijp ik dat.
Visueel en audioeel is deze film wat karig. Danny Elfman doet zijn gebruikelijke kunstje en hij word afgewisseld met wat typerende metal muziek. Niet onaardig, daar niet van, maar bijzonder is het zeer zeker niet naar mijn mening.

De reden waarom ik deze film toch hoger geef dan het gemiddelde, hoewel krap, is dat de film goed weg kijkt. Er zit een fijne afwisseling tussen de interviews en het verhaal, ook word er hier en daar een sprong in de tijd gemaakt. Het wist mij geboeid te houden. Ook is het acteerwerk goed. Met name Phoenix doet het erg goed.
Het verhaal is ook goed uitgevoerd, hoewel het einde misschien iets te zwarte comedy is, terwijl merendeel van de film vrij naturel op mij over kwam.
Daarnaast maakte het einde ook niet echt indruk en vond ik de toevoeging van het schaatsende (schoon)zusje vrij weinig toevoegen aan het einde of het geheel, behalve dat de zus misschien enigzins opgelucht was dat haar broer gewroken was.

Een zeer krappe 3,5 ster.

Visueel is dit namelijk een fenomenale film. Prachtige shots, mooi kleur gebruik.

Het acteerwerk mag er ook zijn en alleen het verhaal schiet erg te kort.

Het begint allemaal lekker vlot en redelijk interessant, daarna zakt het in en lijkt het in tijd en realiteit/illusie heen en weer te springen waardoor je als kijker even gedesoriënteerd raakt.

Niets mis mee, vooral als de kijker voldoende handvaten krijgt om te puzzelen en, nog veel belangrijker, als de kijker voldoende gemotiveerd word om dat puzzelen te doen. Het verhaal gaat echter niet diep genoeg, de personages zijn niet meeslepend genoeg, om je als kijker meer te willen investeren omdat je je domweg niet verbonden voelt.

Daarnaast word tegen het einde alles vrij droog uitgelegd en word de puzzel voor jou gemaakt. Dat is tevens het moment dat de soundtrack zijn eigen identiteit verliest en in standaard sentimentele strijkpartij verzand.

Toch heeft het verhaal wel iets, alleen word die potentie niet goed benut.

Een zeer matige film.

Qua style en special effects zit het helemaal goed.

Ja, de computer graphics zijn gedateerd. Enorm gedateerd, maar het speelt zich ook af in 1982 en toen zagen games er heel anders uit dan nu. Daarnaast is die neon style heel gaaf gevonden en gebruikt.

Betreft de cinematografie is het soms om te huilen.

De scene waarin Jeff Bridges en zijn ex het gebouw binnenloopt, Bridges opeens om een hoekje gaat staan en vervolgens zijn ex laat schrikken is enorm duf en totaal niet overtuigend neer gezet. Grotendeels is dat te wijten aan de camera die gewoon maar is neergezet.

Het verhaal, wat misschien bij zaak is bij een dergelijke special effects gedreven film maar ik hang er toch wat waarde aan, stelt niks voor. Er zitten wel aardige ideeën in, maar nergens worden die goed uitgewerkt. Het gaat puur om de special effects en misschien ook de actie scenes, hoewel ik die persoonlijk erg saai vond.

Het verhaal miste ook urgentie en spanning, maar dat is niet geheel aan het verhaal te wijten maar ook voor een groot deel aan de regisseur.

Naar het vervolg die later dit jaar uitkomt ben ik benieuwd. Want er zitten hier leuke ideeën in en de visuele style spreekt mij erg aan.