Opinions

Het slot van de Nolan Batman trilogie.

Ik weet nog dat ik in 2005 bijna springend de zaal verliet, na het zien van Batman Begins. Eindelijk een goede live action Batman film! Nota bene door mijn favoriete regisseur!
Achteraf had die film wel wat haken en ogen in de laatste helft, maar het acteerwerk was goed en het eerste uur was erg sterk. Het was een erg menselijke film geworden, wat het Batman, en zelf het superhelden concept in het algemeen, tot een realistisch iets maakte. Mensen die beweren superhelden maar raar te vinden en daarom die film vermijden, kon je Batman Begins aanraden.

The Dark Knight, het lang verwachtte vervolg met de Joker was erg gaaf. Volgens vele de beste Batman film ooit. Zelf vind ik de verhaalstructuur niet al te best op het einde, waren er enkele storende plotgaten en was Batman een supporting-character in zijn eigen film geworden.

The Dark Knight Rises; het slot. Ik ben blij om te zien dat de vorige twee films goed gebruikt worden en meer tot een geheel gemaakt worden met dit slot.
De terugkeer van de League of Shadows was iets wat ik alleen maar kon toe juichen, een concept waar meer uit te halen viel. Wel miste ik een verwijzing naar de Joker.
In dit deel is Batman wat prominenter aanwezig dan in TDK, maar blijft nog wel steeds op enige afstand van de kijker. Dat geld eigenlijk voor alle personages en bij sommigen, Miranda Tate, was dat zelfs storend. Een personage wat meer aandacht verdiende, want nu was ze niet meer dan nog een liefdesinteresse voor Bruce en een plottwist. Dat had een stuk meer impact gehad als het personage wat meer uitgediept was.
Sowieso wist die romance niet echt te overtuigen en vond ik het ook raar dat zodra Bruce, na zijn gevangenisschap in de middle-of-nowhere, direct naar haar vroeg.

De maatschappelijke actualiteit van Bane's acties, de "99% vs 1%" was interessant. Alleen ging het niet verder dan een idee. Misschien probeerde Nolan ook wel te veel te vertellen in deze film die, ondanks de lange speelduur, voorbij vloog. Het script had wat compacter gekund, minder personages en misschien slechts drie of vier echt grote rollen die goede character-arcs geven.

Net als in TDK zitten hier ook weer aardige plotgaten in, maar in tegenstelling tot die film is de verhaalstructuur wel goed. Het heeft een duidelijk begin, midden en eind en niet zo'n rommelig staartje in de vorm van Two-Face bij TDK.
Het verloopt allemaal redelijk organisch, binnen de film zelf maar ook redelijk binnen de trilogie.

'The Bat' voelde in het begin erg geknutseld aan. Waarom zat dit voertuig erin? Een grote introductie, zoals de Tumbler en de Batpod kregen miste bij dit voertuig ook enigzins. Ik had in ieder geval geen 'wow-moment', in tegenstelling tot bij die vorige twee. Op het einde word duidelijk waarom men 'The Bat' in deze film hebben gebracht en dat is gelijk mijn volgende bezwaar; wéér een superhelden-film met een doomsdaydevice. Overigens een minder vergezochte dan die in Batman Begins, maar de film had prima zonder gekund. Had het gewoon gehouden op de revolutie/99%vs1% van Talia/Bane en de film had sterker en compacter geweest.

Wat mij ook op viel, is dat de cinematografie in deze film soms wel bijzonder saai was. Het eerste gevecht tussen Bane en Batman was bijzonder saai in beeld gebracht. De camera in TDK draait en zwiept bijna continue, maar hier was alles erg sober en statisch.

Joseph Gordon Levitt deed het aardig, maar als vond zijn laatste scène eigenlijk geen waardige afsluiter van de trilogie. Alsof Warner dit had geëist van Nolan?

Nu klink ik erg negatief, maar ik heb me weer prima gemaakt.
Het feit dat de film lekker weg keek ondanks de lange speelduur is al een groot compliment. Het is alleen geen super film waar ik nog jaren met warme gevoelens aan terug denk, maar zeker wel vermakelijk.

Deze wraak begint goed met een sterk neer gezette geweld scene op moeder en dochter met een jonge Jeff Goldblum. De soundtrack en cinematografie maken het extra heftig.

Na het eerste half uur zakt de film wat in. Charles Bronson weet niet te overtuigen, want veel emotie spat er niet af van zijn gezicht. Daarnaast word de soundtrack, die in het begin het zware onderwerp prima wist te ondersteunen, haast luchtig en funky. Overigens wel een erg leuke soundtrack, maar dat past niet bij deze film.

De film word gedurende het laatste uurtje ook meer en meer routine, Bronson die wandelingetjes maakt door de stad en criminelen overhoop knalt, zonder enig verder doel of conclusie.

Deze film viel mij behoorlijk tegen.

Niet dat ik er met hoge verwachtingen in stapte. Een film van drie uur over Vietnam, dat leek mij niet heel interessant.

Toch vond ik het verhaal uiteindelijk wel interessant. Ik was blij dat er aan de oorlog zelf vrij weinig aandacht werd besteed. Merendeel van de film speelt zich juist ná de oorlog af. De effecten die op de karakters hebben gehad van DeNiro en vooral Walken waren interessant om te zien. Daarnaast speelden de heren deze karakters ook voortreffelijk.

Dus eigenlijk heb je dan een interessant verhaal met goed acteerwerk en toch kom ik uit op slechts twee en en halve ster.

Dat ligt vooral aan het feit dat de film veel te lang duurt. De speelduur is echt te veel voor het verhaal. Veel scenes duren ook te lang, de eerder genoemde bruiloft is daar een dramatisch voorbeeld van. Saaie shots en scenes waar je als kijker weinig mee kan dan: die mensen hebben het best gezellig. Om die conclusie te trekken heb ik echter niet meer dan tien seconden nodig. Misschien een minuut of twee voor meer nuance, maar dat zat er eigenlijk niet in. Ik kreeg het gevoel dat de regisseur en/of editor of heel verliefd waren op bepaalde scenes en shots, of de gemiddelde kijker onderschatte.

Sommige films geef ik graag een tweede kans, maar ik heb eigenlijk geen behoefte om nog eens drie uur te spenderen aan deze film. Het is dat het acteerwerk zo goed is, anders had ik gezegd dat ze hier een prima remake van zouden kunnen maken.

Waar ik El Mariachi een charmante film vind en Machete hilarisch, vond ik geen van die ingrediënten terug in Desperado.

De film begint sterk met een enthousiaste Steve Buscemi die El Mariachi overdreven introduceert. Dit zoog mij gelijk in de film.
Vervolgens daalt het tempo en de spanning. Dat is niet heel raar, want veel films nemen vanaf dat punt de tijd om de karakters wat diepgang te geven of het verhaal wat meer uit te bereiden. Hier gebeurt eigenlijk geen van beiden.

De introductie van Hayek's karakter komt heel geforceerd over en eigenlijk blijft dat de hele film zo. Nergens weet haar karakter te boeien, evenals de zogenaamde romance tussen haar en El Mariachi.

De actie scenes zijn soms wel aardig, vooral die in de bar, maar zijn vaak ook aan de wat lange kant. Doordat de karakters vrijwel twee dimensionaal zijn en de film tegelijkertijd toch serieus probeert te zijn, doet die actie niets behalve een beetje cool zijn.

De (ena) grote finale, waarbij El Mariachi hulp krijgt van twee vrienden met twee hele bijzondere koffers is wél grappig en lekker over-the-top. Dat er voor gekozen is om dat er nog eens tegen het einde bij te slepen is wel een beetje raar.

De soundtrack zit prima in elkaar, passend en sfeervol.

Binnenkort waag ik me aan Once Upon a Time in Mexico. Ik ben benieuwd hoe het slot van de El Mariachi trilogie mij gaat bevallen.

Indrukwekkende debuut film.
In het begin word je als kijker meteen in het diepe gegooid. Feiten vliegen om je heen door middel van semi-documentaire beelden.

Het is een interessant verhaal dat helaas was oppervlakkig neigt te worden in het laatste half uur. Waarin vooral veel geschoten word op de epiloog na.

Wat me opviel, is dat de hoofdpersoon niet bepaald een sympathiek persoon is. Uiteindelijk leefde ik wel mee met hem, door zijn verandering naar een alien maar het karakter veranderde tegen het einde ook doordat hij zo goed als zijn leven opofferde voor Christoper.
De overige karakters worden helaas niet uitgediept en bleven karikaturen, vooral de soldaten. Iets waar Avatar ook een handje van had, alleen dan vele malen erger.

Wat mij betreft had er iets meer diepgang in gekunt en hadden de karakters wat beter uitgewerkt mogen zijn. Nu blijft de film een goede actiefilm met wat diepgang. Dat is absoluut niet slecht, maar persoonlijk had ik meer verhaal, ontwikkeling en diepgang gezien en wat minder actie.

Eindelijk, daar was 'ie dan ook in ons land te bezichten.
Een nieuwe horror film geproduceerd en deels geschreven door Guillermo del Toro en met Guy Pearce in een hoofdrol. Dat moest ik zien.

Het begin was typerend voor de moderne horrorfilm. Een soort mini verhaaltje vol 'spanning' en spektakel, zoals James Bond dat al jaren doet. Om alvast de ongeduldige kijker aan diens behoefte te voldoen. Daar ben ik zelf niet zo'n liefhebber van, vooral omdat het vaak niet heel veel toevoegt. Een goede langzame opbouw charmeert mij meer.
Afijn, een saaie opening kan ik door de vingers zien. Waarschijnlijk willen de grote studios een horrorfilm niet meer zonder laten openen. Vervolgens komt er een vrij standaard setup van een stel met een kind dat een oud huis heeft gekocht, opknapt en verborgen dingen ontdekken.
De personages blijven vlak. Oninteressant. Het lijkt wel als of zij alleen een middel zijn om ons te laten gruwelen voor de enge dingen die zij op hun pad krijgen. Als ik echter niets voel voor een personage, doet het mij ook weinig wat er met die gene gebeurt. Daarnaast waren de gruwelijke dingen die gebeurden niet spannend, niet boeiend. Een 'haunted house' is al zó vaak gedaan, dat je anno nu echt met iets nieuws moet komen mocht dit boeien. Dat doet Don't be Afraid of the Dark niet.

Het beste wat deze film doet, is mooie plaatjes laten zien met mooie herfsttinten. Een prachtige tuin, waar veel in te ontdekken valt en waar meer uitgehaald had kunnen worden. Want die tuin was zó veel interessanter en mooier dan dat huis. Ook die kringen van paddenstoelen. Prachtig. De nadruk toen de tuinman die kring verpletterde onder zijn laarzen, waar was dat goed voor? Dat kwam nergens meer terug, maar het leek op dat moment toch iets van betekenis te hebben.
Misschien wou regisseur Nixey laten weten dat het vanaf dat punt van kwaad tot erger zou worden. Dat de druppel die de figuurlijke emmer deed overstromen, gevallen was. Symboliek, alleen dan niet bepaald succesvol, maar eerder afleidend, ingevoerd?

Uiteindelijk stelde deze film mij behoorlijk teleur, ondanks dat mijn verwachtingen al behoorlijk laag waren ingesteld door de recensies uit de pers en de meningen hier.

Heel raar, maar in eerste instantie vond ik de film wat saai.

Ik miste echte spanning en het verhaal liep soms niet zo heel lekker, het miste een lekker tempo.

Toch ben ik heel erg gecharmeerd van deze film. Sowieso, de cinematografie. Heerlijk. De locatie is ook mooi en heel tegendraads in beeld gebracht. Venetië kennen we namelijk allemaal wel van de warme kleuren, vol touristen, ijsjes, lachende gondeliers en mensen in zomersekledij.

Niets van dit alles vind je terug in deze Venetië. Hier is het grauw, somber en het lijkt wel koud en vaak te regenen. Het voelt aan als Engeland of Nederland in de herfst.

Het was echter het verhaal dat mij over de streep trok. Het word welliswaar niet altijd even sterk vertolkt door de regisseur, maar het verhaal boeit. De symboliek en mystiek zijn om van te smullen, evenals de twee geheimzinnige oude vrouwen en wat is er nu precies aan de hand met Donald Sutherland's karakter?

Toen ik na het einde terug dacht aan de film. Waarom het einde was, zoals die was, toen begon ik het meer en meer te waarderen. Misschien dat ik het geheel meer kan waarderen bij een herziening, want deze film heeft wel wat haken en ogen en is daarom zeker niet voor iedereen. Liefhebbers van Lynch zouden hier goed aan doen, alleen mist het de intensiteit en sfeer die Lynch altijd zo sterk weet neer te zetten.

De serie is nog wel vermakelijk met spanning, leuke doch simpele sci-fi verhalen en aardige actie.
Deze film heeft alleen de aardige actie.
Het verhaal is flinter dun en lijkt puur een excuus te zijn om een korte film te produceren om hiermee snel wat geld binnen te halen.
Zelfs het design van het grote kwaad uit deze film, Cooler, is saai en ongeïnspireerd.

De animatie in deze film is van het zelfde niveau als in de serie, houterig en minimaal.
Van een film had ik toch wel een hoger niveau verwacht.
Wat ook tegenviel, is de soundtrack. In de serie weet deze voor spanning en sfeer te zorgen, hier leiden de gedateerde 1980's deuntjes alleen maar af en maken het geheel ronduit knullig.

Qua continuïteit valt deze in de drie jarige training voor de komst van de androids, alleen is Gohan hier zoals hij aan het begin van de Dragon Ball Z serie was (bang en zwak), in tegenstelling hoe was aan het einde van de Freeza saga. Goku ligt bijna meteen de pijp uit en transformeert pas op het allerlaatste in een super saiyan, terwijl hij rond die zelfde periode in de serie met het grootste gemak omschakelt.

Dat zijn irritante dingen, maar daar viel nog enigszins overheen te kijken als het verhaal boeiend was geweest, maar dat was het totaal niet.

Als dit een van de betere Dragon Ball Z films is, vrees ik voor de kwaliteit van de overige mindere delen. Brr.