Opinions

Van dit vierde deel, en misschien begin van een tweede trilogie, had ik lage verwachtingen.

De laatste twee Scream films stelden al weinig voor en de derde was onwijs saai.

Daarnaast maakt Craven al jaren geen interessante films meer en toch, toch kon ik dit vierde deel niet weerstaan. Het eerste deel heb ik te hoog zitten en ik had hoop dat Craven, Williamson en de mensen bij Dimension Films ook in zagen dat de vorige twee sequels weinig voorstelden.

Dus, wie weet.

De recensies stroomden binnen en over het algemeen was men hier niet zo enthousiast over.

Toch heeft dat mij ook niet weerhouden om deze film te zien. Ik had toch een kleine twee simpel en dom vermaak verwacht.

Ik werd verrast en niet op een positieve manier. Wat is deze film saai. Binnen de eerste tien minuten betrapte ik mezelf erop herhaaldelijk van irritatie te zuchten. De film was voorspelbaar in veel opzichten, ook een herhalingsoefening. De film is dan ook een sequel en een remake tegelijk en faalt op beide fronten.

Aardige film.

Genre aanduiding klopt niet helemaal, naar mijn mening. Het gaat hier niet bepaald om een komedie, maar meer om een drama.

Er zitten wel enkele komische scènes in, maar écht grappig is het nergens.

Carell speelt ingetogen en dat siert hem een stuk beter dan als schreeuwende komiek.

Knightley's personage is een typerende Manic Pixie Dream Girl, maar weet dit aardig neer te zetten.

Voor een groot deel wandeld deze film een veilig en voorspelbaar pad, maar wist toch hier en daar een snaar bij mij te raken.

Aardige film.

Scorsese heeft mij nog altijd niet overtuigd met zijn films.
Taxi Driver vond ik aardig, The Departed weinig bijzonder en te lang en The Last Temptation of Christ saai en té langdradig. Ook vind ik veel van zijn films visueel weinig prikkelend. Zo ook Shutter Island. Er zitten wel mooie shots in en camera bewegingen, maar over het algemeen was ik niet onder de indruk.

Het verhaal is best interessant en weet een groot deel van de film te boeien. Ondanks dat het wel wat voorspelbaar dreigde te worden, had ik hoop dat er nog een paar mooie twists zaten aan te komen. Niet dus. Na de grote 'twist' (of onthulling) valt de film dood. De bevestiging is er en er lijkt niets meer te gebeuren. We krijgen nog een flashback waarin we zien hoe het allemaal is gelopen, iets wat we al meerdere keren te horen hebben gekregen. Film is een visueel medium, maar het is niet fijn om alles mondeling en visueel herkauwt te krijgen.
Het laatste half uur had niet gehoeven, evenals het feit dat DiCaprio's personage soldaat was, dat leek er bijgesleept te worden om de kijker er extra van te overtuigen dat hij écht genoeg trauma's had om te ontsporen. Het trauma van zijn vrouw en overleden kinderen is meer dan genoeg vond ik.

Ook deze film duurt onnodig lang, met name de laatste twintig minuten.
Volgend jaar is Good Fellas aan de beurt, het zal mij benieuwen wat ik daar van vind.

Silence of the Lambs heb herzien (laatste keer was meer dan tien jaar geleden) en ik vond het niet heel veel aan. Hopkins draagt de film, de film is leuk door hem, maar hij is een soort van net niet net wel bij personage. Verder vond ik het verhaal niet erg boeiend, in theorie wel, een beetje, maar de uitwerking laat veel te wensen over. Het leek ook wel als of de regisseur zo verliefd werd op het acteerwerk van Hopkins en dat 'ie daardoor besloot om die dan toch meer tijd te geven in de film. Uiteindelijk maakt dit dat Hannibal Lecter een te groot personage word die vrij weinig impact heeft op het hoofd verhaal. Althans, als je de zaak rondom Buffolo Bill als hoofd verhaal ziet. Als je de groei van Jodi Fosters personage als het hoofd verhaal ziet dan is de keuze om Hannibal prominent te maken begrijpelijk, maar dan steelt dit personage en diens acteur weer te veel aandacht van Foster. Gaat het verhaal dan misschien stiekem toch om Lecter? Misschien. Stiekem.

Feit is dat de film op dat punt wat rommelig is.

Wat er nu overblijft is een aardige detective met een hoop leuk ingrediënten, die vaak niet van de grond komen.

Een trage doch sterke sci-fi film.

Door het tempo en de weinige actie is dit zeker geen film voor iedereen, maar ik heb geboeid zitten kijken. De film word door het verhaal maar ook vooral door het acteerwerk van Bruce Dern gedragen.

De set en props waren overigens ook goed verzorgd.

Opvallend dat sommige sci-fi films nog zo actueel kunnen zijn. Zoals bij Silent Running zelfs bijna veertig jaar na dato.

Grootste min punt, naast het wat trage tempo, zijn toch wel de drie nummers van Joan Boaz die in deze film opdoken. Erg jammer. Verder is dit een aanrader voor mensen die een goeie sci-fi film kunnen waarderen, zonder spectaculaire achtervolgingen, explosies en knokpartijen. Hoewel er twee van die drie elementen wel degelijk in deze film zitten, zijn ze niet bepaald spectaculair en sowieso schaars.

Een film die vooral zijn kracht vind in het sterke acteerwerk van Colin Firth en mooie cinematografie.

De momenten waarop Firths karakter zich leeg en depressief voelt zijn sterk aangegeven door die momenten te beroven van kleur en contrast.

Zodra er een fijne herinnering op komt of iets leuks gebeurt in zijn leven spatten de kleuren van het scherm af. Mooi gedaan.

Er gebeurt relatief weinig in deze film, reacties als "saai" en "er gebeurt niets" kan ik dan ook enigszins begrijpen. Er gebeurt wel een hoop, qua emoties, maar veel plot zit hier inderdaad niet in. Dat maakt het een film die niet iedereen zal boeien, maar mij gelukkig wel.

Al met al een erg sterk debuut van deze fashion designer.

Mijn eerste Bergman en dan ook gelijk zijn bekendste (naar mijn weten).

Kort gezegd: hij viel zwaar tegen.
Interessant thema, de dood, en mooi gefilmd maar de uitwerking is bijna om te huilen. Het begin vond ik al wat rommelig, want na de mooie scene op het strand met het begin van het schaakspel, krijgen we een ruwe overgang waarbij de hoofdpersoon met zijn compagnon quasi-nosi rond loopt op zijn paard. Speelt zich dit voor of na het schaakspel af? Dat werd uiteindelijk wel beantwoord, maar het was geen fijne overgang.

Vervolgens word er een vrolijk driekoppig toneelgezelschap geïntroduceerd met vrolijke liedjes en grappige voorstellingen. Prima, maar wat is hun relatie met het grote verhaal? En is hun toneelstuk relevant, behalve het feit om aan te geven dat zij toneelspelers zijn?
Uiteindelijk word in ieder geval de eerste vraag wel beantwoord.

Verder lijken de personages veel langs elkaar heen te leven. Zoals het derde lid van de toneelgroep die overlijd en niemand die hem vervolgens lijkt te missen, of hem nog eens opnoemt.

Misschien dat ik deze film nogmaals moet bekijken om de waarde goed in te zien, maar deze eerste keer viel vies tegen. Gelukkig was het wel aardig gemonteert en gepaard met mooie shots, zodat het visueel niet saai was, maar inhoudelijk zaten er behoorlijke haken en ogen aan.

Een zeer, zeer krappe drie-en-een-halve ster.

Misschien dat ik het later toch nog verlaag naar drie.

Het concept en acteerwerk is prima.

Het concept is zelfs interessant en weet zeker in het begin te intrigeren.

Echter worden de antwoorden zo snel en zo Hollywoodiaans door je strot gebracht, alsof de studio bang was de kijker aan het denken te zetten.

Vervolgens gaat de vaart en spanning er het laatste halfuur direct eruit. Dan is het met een gerust hart kijken hoe de laatste twee puntjes verbonden worden, zonder verrassingen.

Oorspronkelijk zou Clint Mansell de soundtrack verzorgen, maar vanwege tijdbeperkingen heeft hij er toch van af gezien. Een groot gemis, want de soundtrack die Source Code uiteindelijk heeft gekregen is weinig bijzonder, ook niet storend, maar Mansell's Moon soundtrack is zo subliem, dat ik de combinatie Jones en Mansel graag nog ik een keer had willen ervaren.

Conceptueel is het wel interessant, maar de uitvoering is heel mager en oninteressant gedaan. Geen moment kwam ik goed in de film, het begin vond ik ook heel afstandelijk en het was allemaal erg kaal in beeld gebracht.

Ik zou bijna zeggen dat het aan de leeftijd van de film ligt (uit 1972), maar ik heb zoveel films van die periode gezien en van daarvoor die op alle fronten beter zijn, dat ik niet anders kan concluderen dat dit een matige tot slechte film is.

Jammer.

Jaren lang stond deze film op mijn lijstje van films die nog wil zien. De film stond niet erg hoog, maar hij stond er op.

Vanavond is het er dan eindelijk van gekomen en heb ik de film gezien.

Op voor hand had ik niet echt een beeld van wat ik moest verwachten. Argento zou een Italiaanse horrormeester moeten zijn die ook wel bekend zou staan om zijn gore. Deze film zou eng, sfeervol en over een of meerdere baletdansers gaan.

De eind jaren '70 begin jaren '80 horror's vind ik over het algemeen erg fijn om naar te kijken. Het gros zijn geen meesterwerken, maar dat hoeft ook niet. Vaak zijn het simpele doch erg vermakelijke films.

Mijn verwachting van Suspiria was dat deze film meer stijl zou hebben, visueel maar ook qua verhaal. Met deze gegevens stapte ik deze avond in de film.

De film begint goed, duister, maar met redelijk neutrale kleuren. Tijdens een indrukwekkende regenbui stapt een meisje van het vliegveld in een taxi en zodra ze daaruit stapt veranderd het kleuren palet drastisch per scene. Ontzettend mooi gebruik van kleuren en de camera composities waren ook om te smullen. Vooral tijdens de eerste moordscene is het echt genieten van alle visueele aandacht en passie die daar in is gestopt. De spanning zit er dan ook goed in.

Helaas weet de film die spanning niet vast te houden na de moord. Het zakt totaal in en de zwakheden van de film worden gelijk in de spots gezet; het acteerwerk is erg slecht en de engelse dub is lelijk. Gelukkig loopt die wel aardig synch, maar elegant is het zeker niet.

De soundtrack is erg goed. Heel sfeervol en spannend. Alleen duikt deze te pas en te onpas op en soms zo bombastisch, terwijl er haast niets gebeurt. Dit zou spanning en adrenaline moeten oproepen, maar in combinatie met de dan soms rustige en luchtige beelden werkt het averechts en haalde het mij een paar keer direct uit de film. Ook word de soundtrack enkele lelijk afgekapt. Dat kan een bewuste keuze zijn om een bepaald effect te generen, maar ik zag er het voordeel nergens in terug.

Uiteindelijk blijkt de eerste moord en de toe loop daarnaar toe het beste van de hele film te zijn, in zijn geheel dan. Want de rest van de film kent genoeg prachtige camera composities en spelingen met kleur en licht, alleen is de spanning er totaal vanaf.