Opinions

Ook ik kom uit het kamp die het lastig vind deze film te beoordelen.

Aan de ene kant vind ik film wat kaal en erg afstandelijk. Regisseur Silva geeft de kijker weinig handvaten.

Dat afstandelijke begin al zodra we aan de cast worden voorgesteld. We horen Cera's personage zingen, zien zijn lichaam dansen, maar zijn gezicht krijgen we niet te zien. Hij begroet zijn vrienden en ook diens gezichten krijgen we niet meteen te zien. De nadruk komt op lichaamstaal te liggen. Dit doet echter nog geen twee minuten, als ik het goed heb, maar het is wel een hele interessante manier van beginnen en bevestigt ook dat het afstandelijke (enigzins) een bewuste keuze moet zijn geweest van Silva.

Het acteerwerk, met name van Temple, is erg sterk. Ook is het fijn om te zien dat Cera zich los maakt van de typecasting waar hij mee is/was opgezadeld.

De aftiteling en de extreem korte (twee frames?) titel zijn overigens ook opmerkelijk. Mooi vormgegeven en weet de aandacht te houden.

De film weet te intrigeren, maar, gepaard met dat afstandelijke en een traag tempo, wist het mij niet continue in zijn grip te houden. Het feit dat deze film echter blijft hangen, betekent dat Silva wel wat is geslaagd.

Misschien dat ik na een herziening wel overtuigd enthousiast ben, nu ben ik dat gematigd.

Silva heeft in ieder geval een eigen film gemaakt en dus is het voor mij voorlopig een regisseur die in de gaten blijf houden.

Met lage verwachtingen ging ik naar deze vijfde bioscoop film van Superman. Lage verwachtingen, omdat ik Snyder nooit écht een boeiende regisseur vind. Zijn grootste hit, '300' (2006), vond ik een idioot saaie film. Visueel was het niet onaardig, maar het berustte op een paar trucjes die al snel verveelde. Zijn grootste(?) flop Sucker Punch, gebruikte wederom enkele van die trucjes, maar poogde nog naar een interessant verhaal, iets wat, op de een of andere manier, voorbij ging aan de meeste kijkers.

Iets wat in al zijn films terugkomt (misschien met uitzondering van zijn 'Dawn of the Dead' remake uit 2004) is de visuele krachtpatserij gepaard met slowmotion. Iets wat alle aandacht opvreet, ten koste van het verhaal en humor ontbreekt standaard in zijn werk.

Style before substance.

Dat Christopher Nolan de rol van co-schrijver en producent op zich nam maakte dit wat interessanter. Echter, hoe groot fan ik ook ben, of was, van Nolan; in feite verteld hij keer op keer het zelfde verhaal van een getraumatiseerde man die een geliefde kwijt is geraakt, wiens verhaal word verteld met vele chronologische-spielerij. Wederom met weinig humor.

Iets wat perfect bij Batman aansluit, maar Superman is yin, waar Batman yang is (of andersom). Duisternis versus het licht. Misschien was het echter tijd voor een compleet andere interpretatie van Superman. Want na diverse speelfilms, tv-series en comics die grotendeels de man van staal in het zelfde licht laten zien, mag het wel eens anders.

Hoofdschrijver David Goyer heeft diverse missers op zijn naam staan, maar ook een aantal hits, waaronder de Batman films die hij schreef met de Nolans.

Dus met het vertrouwen dat deze film wel degelijk potentie had (al te zien in de bloedmooi geschoten teaser, die enigzins deed denken aan Terrence Mallick's 'Tree of Life'), bezocht ik deze film in de bioscoop.

Wat meeviel, is dat de film een stuk minder bombastisch is dan verwacht. Zoals eerder gezegd houd Snyder nogal van bombastisch en voelde Warner Bros. zich vermoedelijk ook genoodzaakt om hier meer actie in te proppen na het redelijk geflopte Superman Returns (2006). Toch viel het voor een Snyder film mee. Ook ontbreken de slowmotion shots (waarvoor dank) en is deze film misschien wel een van de cinematografische hoogtepunten in het superheldengenre.

Wat mij ook opviel, en iets wat ik niet verwacht had, was dat er tijd genomen word om de planeet Krypton te introduceren. Weliswaar met diverse explosies en, inderdaad, geschreeuw van Zod, maar hiermee kreeg Jor-El en de planeet meer een karakter dan ik verwacht had.
Ook zit er in deze film meer rustmomenten in, dan verwacht. Het is niet elke minuut een ontploffing of een knokpartij.

Daarnaast probeert de film Clark Kent/Superman/Kal-El zo menselijk mogelijk neer te zetten. Ten koste van merendeel van de personages en uiteindelijk gaat het personage van Kal-El niet heel diep, maar saai of vervelend is deze interpretatie van Kal-El niet.

De romance (spoilers?) tussen Kal-El en Lois overtuigt totaal niet, maar het personage van Lois is, gelukkig, meer dan een damsel in distress, ze krijgt meerdere keren wat te doen en staat op zichzelf. Op dit punt scoort de film ook beter dan zijn voorgangers.

Het plot is wederom vervelend; wéér haalt Goyer (of kan ik Nolan ook deels de schuld geven?) het doomsday device uit de kast, net zoals in de drie Batman films en bijna alle andere superhelden films. Het is behoorlijk fantasieloos.

De badguys komen nooit verder dan stereotypen, dat kan niemand ontkennen, toch vond ik, met name Faora-Ul, erg vermakelijk.

Al met al had ik mij best vermaakt en had ik mijn beoordeling ook hoger geplaatst was het niet door het wrange einde.
Het feit dat Superman Zod de nek om draait vond ik opvallend en onnodig, maar wil ik de makers nog enigszins vergeven. Dat heel Metropolis sneuvelt en dat Kal-El geen moment het gevecht ergens anders lijkt te willen voortzetten vind ik bizar en onlogisch. Ook dat hij vervolgens op het einde bij zijn Ma Kent aankondigt 'iets' te gaan ondernemen en dat dat vervolgens niet Metropolis helpen opknappen is, maar een baantje nemen bij de Daily Planet die, toevallig, is blijven staan tussen alle ravage vind ik idioot. Hoe heeft dat in de film terecht kunnen komen? Zat iedereen te slapen? Wou iedereen toch een soort 9/11 recreatie, maar dan zonder al het leed?

Misschien is 3,5 ster een te hoge beoordeling, maar ondanks alles heb ik me eigenlijk wel goed weten te vermaken met deze film. In een herziening zie ik het wel gebeuren dat die halve ster er van af kan gaan.

Als fervent horrorkijker ben ik inmiddels heel wat gewend, maar zo extreem als Martyrs had ik nog niet eerder gezien. Wow.

Ontzettend heftig en benauwend en ranzig. Brr.

Dit is niet een gezellige gorefest. Niet dat ik dat verwacht had, maar afgezien van de beknopte synopsis op Moviemeter en hier en daar wat lovende kreten, wist ik helemaal niets van deze film. De film wist mij dus behoorlijk te verrassen!

Ook ik vind het laatste half uur wat minder. Niet minder qua heftigheid natuurlijk, maar het verhaal zakt daar wat in.

Het gehele verhaal vind ik maar matig, ze hadden het beter iets meer kunnen uitdiepen in dat laatste halfuur. Nu voelde de motivatie achter alles als een soort snel verzonnen smoes.

Toch drie sterren omdat de film me raakte op diverse fronten. Niet een die ik in de nabije toekomst graag nog een keer bekijk, maar wel een die nog lang zal blijven rond spoken in mijn gedachtes.

Grafisch is dit echt een top prestatie.

Claymation heb ik nog nooit op dit niveau gezien. Het kleur gebruik is ook leuk gedaan.

Het verhaal is alleen stuk minder en de reden waarom ik dit niet hoger wil geven dan drie sterren.

Het verhaal op zich is wel aardig. Twee pen vrienden die elkaar pennen over vele jaren. Een jong meisje dat opgroeit tot een vrouw en een oude man met het asperge syndroom die eindelijk vriendschap vind.

De manier van vertellen begon al vrij snel te vervelen. De gehele film word verteld door middel van een voice over. Dat is leuk voor een intro en outro, maar bijna anderhalf uur lang een film verteld te krijgen vond ik geen pretje.

Daarnaast lag het tempo van dit verhaal ook erg laag en gebeurde er niet erg veel. De humor sloeg bij mij vaak ook de plank mis waardoor ik het alleen maar erg zielig vond. Dat is niet persé een minpunt, want wanneer een film die of een andere emotie bij mij weet los te wekken, doet het toch iets goed.

Qua visuele stijl en animatie is deze film met vlag en wimpel geslaagd.

Qua verhaal en de manier waarop dat word gebracht helaas niet.

Mijn eerste Nolan film en ik was gelijk enorm onder de indruk.

Een ingewikkeld plot met een vertelstructuur die het niet gemakkelijk maakt, maar wel erg interessant. Tevens is dit een goed gekeuze vertelstructuur, omdat het de kijker bijna even veel kennis mee geeft als Leonard ook heeft.

Tel daarbij op de fantastische soundtrack, geweldig acteerwerk en het aangrijpende en fascinerende verhaal en deze film verdient een hele dikke vijf sterren. Tien jaar na dato en vele kijkbeurten later weet deze film nog steeds mij nog steeds te boeien en raken. Fantastisch.

Gisteravond in Kriterion te Amsterdam gezien.

Een ongemakkelijk en zeer sterk drama.

Het voelt als een documentaire, door de 'kale' camera voering en de sobere kleuren. Er word ook weinig gesproken, het is bijna een pure registratie van ongeveer twee maanden in het leven van een pedofiel.

De acteerprestaties zijn neutraal en geloofwaardig, wat het ongemakkelijke gevoel wat deze film over zich heen heeft versterkt.

Zin in deze prequel had ik eigenlijk niet. De trailer(s) wisten mij niet te bekoren en zó leuk vond ik Monsters, Inc. niet. Mijn vriendin wou er echter graag heen en, bedacht ik me, met mijn lage verwachtingen kan de film alleen maar mee vallen.

Dat deed het helaas niet. Het was zoals ik verwachtte; een zielloze productie, geen sfeer, voorspelbaar en zelfs weinig geïnspireerd. Er is bijvoorbeeld geen of nauwelijks verschil tussen de monsterwereld en de mensenwereld (qua gebouwen, landschappen, etc.).

Het was mij ook allemaal iets te braaf, een universiteit van/voor monsters zouden toch leuke dingen moeten opleveren, zowel visueel als inhoudelijk.

Het keek overigens wel goed weg, het tempo was goed en technisch was het ook prima in orde.

Misschien leuk voor jonge kijkers, maar gezien het grote aanbod aan (Pixar) animatie films kunnen zelfs zij deze film gerust overslaan.