Opinions

Disneyfilms behoren ondertussen zowat tot het wereldwijd culturele erfgoed, zeker de zogezegde ‘oude’ generatie. Een van de pronkstukken van die generatie films is het nog steeds populaire ‘Beauty and The Beast’. Na mijn bekentenis dat ik deze nog nooit gezien had, werd ik terecht op gewezen dat dit niet door de beugel kon. En dus was het dringend tijd om deze eens aan een kritische kijkbeurt te onderwerpen.

Visueel vond ik het allemaal maar vlakjes. De twee hoofdpersonages zien er goed uit en op bepaalde shots het kasteel ook, maar de rest had veel beter afgewerkt moeten worden. In de openingsscène valt meteen op hoe pover de voorbijgangers getekend zijn, en ook in het pratende meubilair had iets meer design mogen gestoken worden.

De film zelf komt nooit echt op gang. Elke keer als het een beetje vooruit gaat besloot er weer een of andere malloot te beginnen zingen. Ik heb het sowieso al niet te hard voor songs binnen een film, maar als het goeie songs zijn en het heeft nog enige relevantie binnen het verhaal kan ik er nog mee leven. Hier waren het matige songs (die grote servies-en bestekshow uitgezonderd, meteen ook het hoogtepunt van de film), en kwam het op me over als ‘zingen om te zingen’. Verhaal zelf is verder pijnlijk voorspelbaar. In de eerste minuten wordt elk karakter routineus vastgepind in zijn/haar clichés en mogen ze daar onder geen beding van afwijken.

Verder ondermijnt de film met het einde, waarin het Beest wordt omgetoverd tot een beminnelijke Adonis, totaal de moraal die het de hele film lang heeft willen verkopen. Beetje vreemd.

Weinig hoogtepunten te vinden, visueel niet echt aantrekkelijk, vastliggend plot en echt grappig werd het ook nergens. Het is mij een raadsel waar deze film z’n klassiekerstatus vandaan haalt.

1,5*.

Normaal hou ik wel van dit soort filmpjes, maar deze was zelfs voor SyFy-standaard echt niet goed.

Al begon de film wel met een geweldige verrassing tijdens de openingscredits. Dorpje, wat natuurshots, naam van de regisseur. Jaja, get on with it. Namen van de cast, William B Davis, en de film kan begin...Ho, wacht eens even. William B. Davis? William B 'Cigarette Smoking Man' Davis? William B. 'Het coolste personage in de geschiedenis van de TV-serie' Davis? Ja hoor, de beste man zat gewoon in hoogsteigen persoon in deze film. Erg tof, meteen een goed begin.

Wat volgde, was echter niet zo best. De film komt gewoon verschrikkelijk traag op gang. Beetje teasen voor het monster een eerste keer door het beeld loopt is prima, maar wachten tot het allerlaatst voor het zich in volle glorie toont, is wel wat teveel van het goede. Ik verwacht gewoon na een uur al wat gruwelijke kills achter de kiezen te hebben, nu zat de 'spanning' vooral in een uitbarstende vulkaan. Leuk, maar daar kijk ik dit soort films dus niet voor. Finale is ook een grote farce. Ik zal maar spoileren, maar als het monster (dat er overigens nog wel oke uitziet) dan eindelijk z'n berg uitkomt doet het...niks. Helemaal niks. Het zit er maar een beetje te wachten tot het gedood wordt. Euh, hallo. Geen rampage richting dorp, niet eens een paar mensen vermoorden, nee, niets van dat alles. Komaan zeg.. Verder nergens een grappige foute lijn te bespeuren, en geen nudity om de tijd te doden. Grote teleurstelling.

1* met een halfje erbij voor William B. Davis. Ah ja, dat spreekt vanzelf. 1.5*

Niet altijd even consistent, maar wel een aangename verrassing.

Ik was al blij dat de film opende met wat trage overzichtsshots, later bleek dat het tempo de hele film door erg laag lag. Kan je mij wel een plezier mee doen, al moest ik wel even aanpassen want had een veel snellere en actievollere film verwacht. Al is het natuurlijk ook gewoon logisch dat je ruim te tijd wil nemen om de decors en aankleding te laten zien als je er zoveel werk in steekt. De grauwe wereld die Scott schetst komt overtuigend over en zorgt voor een leuk sfeertje.

Helaas is de film wel erg wisselvallig. Deckard is geen Indiana Jones of Han Solo, en het lijkt alsof Ford zelf niet echt goed weet wat hij met het personage aan moet. Ik las ergens dat Ford tijdens het draaien in de clinch zou gelegen hebben met zowel Young als Scott. Wat hiervan klopt weet ik niet, maar het zou wel het matte acteerwerk voor een deel verklaren. Het leidt ertoe dat de meeste scènes met Deckard nogal saai zijn, en zeker de romance lijkt er alleen in te zitten omdat er per se een romantische verhaallijn in de film gestoken moest worden. Past totaal niet bij de rest van het verhaal en thematiek.

De scènes bij J.F. Sebastian konden me dan wel weer erg boeien. Niet alleen door de bevreemdende sfeer, maar Pris en Roy waren wat mij betreft ook de meest coole en interessante personages. Ook de ondertussen klassiek geworden monoloog was sterk, mooie scène. De thematiek blijft wat mij betreft ook wel interessant, kon ook wel leven met de uitwerking in deze film. Al blijven het criminelen, met de manier waarop er over hen gesproken en geoordeeld wordt komt ook de mens er niet bepaald goed uit.

Iets te wisselvallig, maar de interessante thematiek en enkele knappe scènes zorgen voor een kleine 3.5*.

Ah, Uwe Boll. Een van de meest controversiële figuren in de filmindustrie. Beschimpt door zowat iedereen, hetzij om z'n politiek incorrecte films die alles en iedereen op de hak nemen, hetzij om z'n filmische kwaliteiten die hem de titel van slechtste regisseur van het moment. En toch hou ik wel van de man. Z'n pulpy gameverfilmingen zouden me in principe wel moeten liggen, maar vooral z'n attitude is legendarisch. Hij haalt uit naar zowat de hele filmindustrie, van scheldtirades richting critici of uithalen naar regisseurs als Steven Spielberg ("Spielberg gets sloppy") en acteurs als Ben Kingsley ("My performance in Postal as 'Nazi Theme Park Owner' outperforms easily Ben Kingsley in Schindler's List!"). Ik vroeg me een tijdje geleden af waarom reviews van Boll-films vooral over Boll zelf gaan, maar nu ben ik ook in die val getrapt. Enfin, laat ik het maar over Blubberella hebben.

Slecht is de film zeker niet, maar erg goed kan ik 'm ook niet noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het allemaal iets scherper had verwacht, het bleef allemaal nogal braaf. De film keek erg vlotjes weg, de zelfrelativering van zowel Boll als hoofdrolspeelster Lindsay Hollister, die de spot drijft met haar eigen gewicht, is prijzenswaardig, en sommige ideeën zijn echt wel grappig (Hitler, gespeeld door Boll himself, die een Risk-liefhebber blijkt ), maar al bij al zaten er te weinig van dat soort momenten, en iets te veel te flauwe grappen tussen. 2*

Dan eindelijk mijn eerste Ki-duk, en het zal zeker niet de laatste worden.

Spring...is een reis doorheen een mensenleven, gesymboliseerd via de vier seizoenen. Ki-duk neemt ons via een jonge monnik en zijn meester mee op een reis doorheen zowat elke mogelijke emotie. Verdriet, het verlies van onschuld; liefde en geluk; jaloezie, hebzucht en woede; en de loutering en verlichting; waarna de hele cyclus opnieuw begint. Een enorm project, en de grote kracht van deze film is dan ook dat Ki-duk al die zaken in honderd minuten weet te vatten, zonder het gevoel dat er iets overhaast wordt, en met een beperkt scala aan attributen. Twee hoofdrolspelers, enkele zijpersonages, en twee locaties.

De setting is dan ook perfect gekozen. Een eenvoudige hut in het midden van een meer, dat dan weer omsingeld wordt door bos en gebergte. Op zichzelf al wondermooi, en in handen van een getalenteerd cineast al helemaal. Met de wisseling van de seizoenen ziet het er elke keer weer anders uit, wat maakte dat ik elke keer weer reikhalzend uitkeek naar een nieuwe seizoenswisseling. En Ki-duk doet er ook wat mee, want qua compositie zit zo ongeveer elk shot wel juist. En ook muzikaal zit alles juist. Soms op de achtergrond, meekabbelend met de film, soms opvallend op de voorgrond, om een scène te benadrukken, maar altijd in dienst van de film. Acteerwerk blinkt nergens uit, maar stoort nergens. Zelfs de duidelijke overacting in het 'Herfst'-gedeelte vond ik niet storend, alsof het zelfs passend was.

Niet alleen ziet het er allemaal prachtig uit, Ki-duk neemt je ook echt mee op een kleine emotinele rollercoaster. Ik voelde de pijn in het eerste deel, ik voelde de oprechte verliefdheid in deel twee, de woede in deel drie, en de loutering in deel vier. Ik heb (bijna) gehuild, ik heb gelachen. Missie geslaagd, Kim.

Pareltje. 4.5*

Nu Anderson zo in de belangstelling staat kreeg ik zin om weer eens wat ouder werk van de man te zien. Tot zover is geen enkele Anderson echt tegen gevallen en hoewel Bottle Rocket voorlopig de minste Anderson was die ik zag, is dat ook nu weer niet het geval.

Film opent sterk met de eerste scène, maar daarna had ik wat moeite om bij de zaak te blijven. Die licht absurde, sprookjesachtige sluier die in latere films wel zit is blijkt hier afwezig, wat de boel af en toe toch wat doet slepen. Ook visueel stond alles ook nog niet op punt. Er zijn aanzetten, maar de schilderijtjes zitten hier nog niet in. Eindigen doet de film wel weer sterk met een leuke finale.

Al bij al een fijne komedie waarin Anderson het niveau geen hele film vasthoudt, maar die genoeg leuke momenten telt. Zeker geen slechte film om je oeuvre mee te openen. Dikke 3*.

The Bourne Legacy (Tony Gilroy, 2012)

Die intro van Extreme Ways blijft leuk. Edward Norton en Rachel Weisz bewijzen het acteervak onder de knie te hebben, en zelfs Jeremy Renner houdt stand in zijn moeilijke taak als opvolger van Matt Damon. Enkele goed gekozen locaties leveren mooie plaatjes op.

Helaas, veel meer positiefs valt er echt niet te vertellen over deel vier alweer in de Bourne-reeks. In een poging het verhaal op gang te trekken begint de film erg chaotisch. In een spervuur van scènes die soms niet langer dan tien seconden duren reizen we de wereld rond en ontvouwt zich een simpel verhaaltje. Het komt erop neer dat een programma in de stijl van het eerder door Jason Bourne himself opgedoekte Treadstone volledig ontbonden wordt, tot de deelnemers van het programma toe. Onze held Aaron Cross wil daar natuurlijk niet van weten en trekt met de hulp van een wetenschapster (standaard personage, nog enigszins gered door een altijd goeie Rachel Weisz) op de vlucht.

Het lijkt een eeuwigheid te duren voor het dan nog eens zwak uitgewerkte plot goed en wel op de rails staat. En telkens wanneer je denkt dat de film nu echt wel mag gaan beginnen, volgt er weer een stortvloed aan overbodige scènes die het tempo volledig drukken. Met als resultaat dat de film nooit op gang komt, en van spanning geen sprake is.

Zwak plot, weinig spanning, er is dan toch wat actie te zien? Wel, ja, maar ook dat valt tegen. Er is even een opflakkering als Cross zijn latere medevluchtelinge red van een gewisse dood bij haar thuis (Paul Greengrass leek weer even achter de camera te hebben gestaan), maar voor het overige zijn het erg flauwe afkooksels van de trilogie. Het eindspel, met een achtervolging doorheen de nauwe straten van Manilla, lijkt wel heel erg veel op de achtervolging in Marokko uit The Bourne Ultimatum.

Ik stapte de cinema binnen met de verwachting dat deze opvolger te lijden zou hebben onder een gebrek aan Matt Damon. Helaas was dat zelfs nog niet het grote probleem. Renner is geen Damon, maar doet het behoorlijk, en ook de rest van cast doet het nog voortreffelijk als je in achting neemt wat voor script ze in handen werden geduwd. Nee, het grote probleem was vooral dat de verveling constant om de hoek loerde. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een associatie zou maken tussen ‘saai’ en ‘Bourne’, maar Gilroy is er wonderwel in geslaagd.

2*

Best leuk.

Een film die erin slaagde om de hele tijd nét interessant genoeg te blijven. Het dreigde vaak in te zakken, maar dan kwam er altijd wel een gave achtervolging, een interessant shot of dat prachtige haar van Jacqueline Bisset in beeld om de aandacht vast te houden.

Goeie rol van Steve McQueen ook, zoals al door veel mensen hier gezegd echt wel de belichaming van coole flik die zich weinig aantrekt van autoriteit. Ook de rest van het acteerwerk is op niveau zonder meer. En dat geldt overigens ook voor de rest van de film, denk niet dat het me lang gaat bijblijven maar vervelen deed het zeker ook niet. Leuk om eens gezien te hebben, kortom. 3*.