Opinions

Een telefoon, een zitbank. Acteurs in konijnenpak. Dit is werkelijk een van de engste films die ik ooit zag. Slechts één cut. Wat een sfeer. 50 minuten? 'It's still raining.'. Dit kan alleen uit de geest van David Lynch komen. Sitcomparodie? De hel? 'I think I heard something outside'. Beklemmend tot en met. De telefoon gaat. Ijzingwekkend. 'There's something wrong'.

Het is dit soort films die mijn liefde voor cinema keer op keer bevestigen. 4.5*

Heerlijk.

'A quiet drifter leaves prison, finds home on the road', zo beschrijft IMDB deze film. Het zou zomaar kunnen duiden op een rustig drama over de moeilijke re-integratie in de samenleving na een lange celstraf. Of op een romantische roadmovie. Hoewel het niet gelogen is dat The Rambler een weinig spraakzame man ten tonele brengt die de gevangenis mag verlaten, gaat de film toch een heel andere richting uit. Het is een beetje alsof je zou zeggen dat Mulholland Dr. gaat over 'een vrouw die na een auto-ongeluk wordt opgevangen door een jonge actrice'. Niet echt fout, maar het dekt de lading toch niet helemaal.

Geen alledaagse film dus, maar wat is het dan wel? Het eerste deel deed me een beetje denken aan Quentin Dupieux’ Wrong, zij het dat hier iets meer vuile randjes aan zitten. Wanneer ‘The Rambler’ (alle belangrijke personages in de film zijn overigens naamloos) zoals gezegd de gevangenis mag verlaten, krijgt hij van z’n broer het voorstel bij hem op de ranch te komen werken. Al liftend trekt hij op pad , waarbij hij enkele bizarre personages ontmoet en in een aantal absurde situaties terechtkomt. Waar we ons in het begin echter nog in een licht bevreemdende droom lijken te bevinden, evolueert die toestand meer en meer naar een regelrechte nachtmerrie.

Reeder heeft de touwtjes gelukkig strak in handen en laat hier z’n regietalent toch wel blijken. De opbouw is sterk en de humor en weirdness perfect gedoseerd. Ook audiovisueel mag Reeder wel wat pluimen op z’n hoed steken. Visueel valt vooral het kleurgebruik op, waarbij vooral de kleur groen erg dominant aanwezig is. Ook de momenten dat er heel even een storing lijkt te zijn op het beeld dragen bij aan de vreemde ervaring. Dat doet trouwens ook de soundtrack, die varieert van countrysongs tot drone-achtige stukken maar altijd mooi aansluit bij de scène.

Geweldige filmervaring, deel met veel plezier 4* uit. Reeder zet zich hier echt mee op de kaart, regisseur om in de gaten te houden.

Surreëel.

Documentaire die een 44-jarige Japanner Ichinokawa volgt. Ichinokawa runt een bedrijfje waarbij mensen tegen betaling familieleden of vrienden kunnen inhuren: familie om meer mensen op bruiloften te hebben, een nieuwe man tijdens een afspraak met je ex, of een vader voor je vriendje om te ontmoeten. Vooral de sterke opbouw is een troef: aan het begint focust Schröder zich vooral op de praktijken van Ichinokawa, maar gaandeweg gaat de documentaire meer over de man zelf. Het dubbelleven (zijn gezin weet nergens van) weegt op hem, zijn huwelijk staat op springen, hij geraakt in financiële problemen en belandt in een depressie. Rent a Family Inc. vindt een juiste dosering tussen het absurde werk van Ichinokawa en diens persoonlijke problemen en is daarom een genietbare documentaire. 3*.

Interessant.

Chomsky zegt weinig wereldschokkends, al de analyses in deze docu zijn zeker in linkse milieus al wel een tijdje gemeengoed. En toch heeft deze documentaire zijn nut, want zelden zijn de aangebrachte punten zo helder en overtuigend gepresenteerd. De onderverdeling in 10 principes is een slimme keuze, want helpt om het overzichtelijk te houden en op een makkelijke manier verbanden te leggen.

Weinig nieuws dus en van mij mocht het allemaal nog wel iets dieper graven, maar wel een zeer heldere en duidelijke analyse van de situatie in de USA.

Dikke 3*.

Niet voor iedereen, maar film levert perfect wat het belooft.

Redelijk snelle en vlotte opening, met toffe personages, genoeg humor en vele subtiele en minder subtiele shots van benen, billen en borsten om het interessant te houden. We maken kennis met een groep vrienden die als reünie een tripje door Ierland gaan maken. Wanneer ze een oude waarzegster omver rijden, heeft die nog net genoeg adem in zich om ze te vervloeken, voor ze het loodje legt.

De horror komt in Roadkill vanuit twee kanten. Langs de ene kant is er de gigantische vogel die de vrienden achtervolgt. Dit zorgt voor enkele leuke kills en toffe momenten. Het monster zelf is uiteraard waanzinnig brak weergegeven, maar het zou een teleurstelling zijn mocht dat anders geweest zijn. Langs de andere kant is er de familie van de vermoordde vrouw, een bende hillbillys die wraak zoeken en interesse hebben in het medaillon dat hen ontnomen is. Dit zorgt voor de betere scènes, met name bij de eerste ontmoeting, met grauwe visuals, een vreemd sfeertje en tof camerawerk. Denk Calvaire, maar dat een goeie honderd keer verdund.

Al bij al best tof, dus. Absoluut niet serieus te nemen, maar er valt genoeg te lachen en enkele shots waren zelfs mooi te noemen. Lekkere wegkijker.

Krappe 3*

Not your average family comedy

Toffe mix tussen drama en komedie, in een 'volwassen sprookje'-achtige sluier. Hoewel het in structuur wel een drama is (Een berouwvolle man wil z'n vrouw terugwinnen en met de vereenzaamde kinderen weer een hechte familie smeden) zorgen de vertelstem en de opdeling tussen de hoofdstukken voor een apart, bijna magisch sfeertje, wat de film veel goeds doet.

De humor is zeker aanwezig, maar niet op het voorplan. Het is niet het soort humor dat de grap rechtstreeks in je gezicht smijt, maar die eerder verschuilt in de marge, vaak in de details. Scènes die er echt uitspringen zijn er niet, maar doorheen de film valt er absoluut genoeg te lachen. Ik heb ook sterk het gevoel dat ik bij een herkijk nog wat grijnsopwekkende zaken ga vinden die ik nu gemist heb.

Tempo in de film zit erg goed, film keek lekker weg en zakt nergens in. Acteerwerk is over de hele lijn goed, met Hackman en Paltrow als mijn persoonlijke uitschieters. Soundtrack is zeker ook het vermelden waard. Zat door 'Hey Jude' vanaf het begin meteen in de film, en de soundtrack blijft op hetzelfde hoge niveau.

Zijn echter wel een paar zaken die de film van een echt hoge score houden. Een aflevering van Extras uitgezonderd moet ik de eerste rol van Stiller nog tegenkomen waarin hij me niet irriteert. Paste ook helemaal niet in een film als deze, die niet echt veel is met luide, allesbehalve subtiele humor van Stiller. Rol van Murray vond ik ook nogal onduidelijk wat nu echt de toegevoegde waarde was, en ook visueel had het wat beter gekund. De 'Amélie'-achtige intro was tof en er zitten twee geweldige stukjes editing in, maar die lijn werd niet overal doorgetrokken.

Maar al bij al toch genoten van m'n eerste Anderson. Dikke 3.5*.

'The best killer tyre movie you have ever seen!'

Het gebeurt niet vaak dat films snel nadat ze uitkomen een cultstatus bereiken. Deze 'Rubber' slaagde er zelfs in nog voor de release. Het plot (een autoband met de kracht om dingen op te blazen en een slecht humeur) was genoeg om een kleine hype te veroorzaken in die filmkringen die het betere pulpwerk kunnen waarderen. Dupieux had er zich dan ook vanaf kunnen mak en met totaal over-the-top actie, foute oneliners, en een paar knappe actrices; en de film zou warm onthaald zijn. Dat was echter niet wat de man die door sommigen bekender is onder z'n pseudoniem Mr. Oizo van plan was met deze film, en gelukkig maar.

De film opent meteen geniaal. In een openingsscène die meteen de toon zet voor de rest van de film neemt de geweldige Stephen Spinella enkele films op de hak (vooral Spielberg wordt aangepakt, pluspuntje) en geeft in een ruk mee dat de film waar we naar gaan kijken een ode is aan 'no reason'. Dat belooft. Het shot verwijdt en het wordt duidelijk dat de speech niet enkel voor de kijker bedoeld was, maar ook voor een groep toeschouwers in de film zelf, die ook op de film zitten te wachten. Een film met een publiek, dat met ons mee naar dezelfde film gaat kijken? Ik kan een grote grijns niet onderdrukken.

Samen met het publiek maken we dan kennis met de grote held van de film: Robert. De band, inderdaad. In het begin gaat het allemaal nogal onwennig, maar algauw heeft hij de smaak van het rollen te pakken en leert hij zich ook de deugden van het hebben van telekinetische krachten eigen maken. Dupieux kiest niet bepaald voor een moordend tempo en de gore, maar eerder voor een eerder poëtische, absurde aanpak, wat de humor ten goede komt. Een douchende autoband? Hell yeah. Ondertussen is ook de begeerlijke Roxanne Mesquida ten tonele verschenen, in wie Robert een speciale interesse heeft gekweekt nadat ze besloot dat een autoband nu niet echt een probleem gaf als die haar zag douchen. Zoals een toeschouwer uit de film terecht opmerkte: 'Dit is de eerste keer dat ik me zo kan identificeren met een band'. Hierna escaleren de zaken nogal snel en zijn we alweer op weg naar een fantastisch einde, waar ik niet te veel over zal weggeven.

Het publiek is een verschrikkelijk goeie vondst van Dupieux. Niet alleen geeft het hem een kans om naast de avonturen van Robert een tweede verhaallijn te starten, het zorgt ook voor een welkome afwisseling tussen de avonturen van Robert door,en geeft meteen de hele film dat heerlijk absurdistische sfeertje mee.

Ik ben dus redelijk positief over dit filmpje. Rubber lapt alle geldende filmregels aan z'n laars, heeft een uitstekende casting, is grappig en verveelt geen moment, mede door de perfecte speelduur (reken op een goeie 75 minuten). Een snelle herziening volgt waarschijnlijk.

Ruime 3.5*

Het blijft altijd weer iets om naar uit te kijken, je een half uurtje laten onderdompelen in het licht absurde universum van Wes Anderson. Na een aardig, maar nog zoekend debuut met Bottle Rocket is Andersons tweede worp wel een echte voltreffer en wat mij betreft zelfs voorlopig (ik hoef nu enkel nog The Darjeeling Limited en The Grand Budapest Hotel) z'n beste.

Een geweldig op dreef zijnde Jason Schwartzman speelt Max, een intelligente scholier die zich vol enthousiasme op alles stort wat maar mogelijk is (van de debatclub over de schermclub tot z'n grote liefde toneel), maar daarbij z'n studie vergeet en daardoor van school getrapt dreigt te worden. Wanneer hij ook nog eens vriendschap sluit met de welgestelde, maar aan de rand van een depressie staande fabriekseigenaar Herman Blume (een sterke Bill Murray) en verliefd wordt op een lerares (de erg schattige Olivia Williams), ontspint zich een knap geschreven verhaal.

Visueel zet Anderson een flinke stap vooruit na Bottle Rocket, met strakke composities en fijn kleurgebruik. Dit wordt aangevuld met een goede soundtrack: onder meer The Kinks, Cat Stevens en The Who zorgen voor de perfecte aanvulling. Om te concluderen: uitstekende acteerprestaties, visueel de eerste echte Anderson, sterk verhaal en dito soundtrack. 4* en erg jammer dat ik bijna door de mans oeuvre heen ben.