Opinions

Fijne verrassing!

Film walst inderdaad langs verschillende gemoedstoestanden. Het ene moment zomers en onbezorgd, het andere moment troosteloos en wrang, en toch weet Jeter het allemaal subtiel samen te brengen in één film. Knappe prestatie toch wel om perfect die balans juist te krijgen. Interessante relatie ook natuurlijk door het leeftijdsverschil. De twee zijn duidelijk tot elkaar veroordeeld in een wereld waar verder niets te beleven valt. Ook hier weet Jeter aardig de balans te houden, niks te forceren en de relatie geloofwaardig te houden. Jess is soms moeder, soms zus, en als haar ontluikende sexualiteit het wil overnemen bij momenten zelfs meer.

Een film die maar twee personages telt, waaronder één kind, leunt sterk op de acteurs en die brengen het er gelukkig prima vanaf. Jess is toch het meest complexe karakter dus veel lof naar Sarah Hagan die een prima prestatie neerzet, maar ook Austin Vicks verdient zeker een pluim voor zijn naturel spel.

Ook visueel verrast Jeter. Lekker korrelige beelden, veel dromerige slo-mo's, bij elk shot wordt er meer gedaan dan simpelweg geregistreerd en daar hou ik wel van. Ook de nostalgisch aandoende soundtrack sluit perfect aan bij de film.

Visueel interessant, sterk acteerwerk, dromerige trip, prima einde ook. Sterk debuut, ruime 3,5*.

Lastig om te bekijken, lastig om te reviewen.

Een ding is zeker, The Red Spectacles is een van de origineelste films die ik ooit zag. Buiten het eerste kwartiertje is het volledig in sepia geschoten. De vertelstructuur is apart, waarbij je als kijker het gevoel hebt nooit het volledige plaatje te mogen zien. Goed, dus het is een Japanse, ietwat aparte arthouse-film, hoor ik u denken. Wel, niet echt, want er zit nog een andere zijde aan deze film: slapstick. Excuseer? Jawel, u leest het goed, slapstick. Ongegeneerde, flauwe, lollige slapstick. Ik laat me graag verrassen, maar bij mijn weten is die combinatie vrij uniek in de filmwereld.

Originaliteit is mooi, maar is dit dan ook een goeie film? Wel, ja, eigenlijk wel. Visueel is het top, zoals we van Oshii gewend zijn. De man die van sepiatinten kunst maakt. Prachtig kleurpallet krijgen we voorgeschoteld. Het verhaal is boeiend genoeg om te volgen en de acteurs doen prima hun werk. Er is een uiterst charismatisch, om niet te zeggen ronduit cool hoofdpersonage met de eeuwige zonnebril. En dan is er ook nog De Vrouw (credits naar NKyou voor die benaming). Misschien wel de meest mysterieuze vrouw in de geschiedenis van de filmwereld. Geen idee wie ze is, geen idee wat ze doet of wat haar rol is in dit hele verhaal. Maar ze zorgt wel voor een geweldige finale.

Genoeg positiefs te melden dus, maar toch. Ik blijf een beetje achter met hetzelfde gevoel als na het zijn van Takeshis'. Ik weet dat ik goeie cinema heb gezien, maar toch mist er nog wat. Misschien wel wat meer kennis van Aziatische cinema, misschien wel een herzienig. Ik snapte de rol van de slapstisck, hoewel het soms aardig grappige scènes oplevert, ook niet echt helemaal. Eigenlijk kan ik me nog het best vinden in het eerste berichtje van de drie die Black Math hier neerschreef. Er is dan in ieder geval nog weinig verloren.

Hm, aardig lange review heb ik neergetypt zie ik nu. Toen ik deze review begon stond deze film op 3.5*, maar nu ik alles zo overloop is dat eigenlijk niet echt te verantwoorden. 4* en ik denk een vrij snelle herziening in het vooruitzicht.

Dieptepunt uit de reeks.

Waar The Lost World zich al iets meer richtte op de actie in plaats van de combinatie actie/avontuur, is dit bij het derde deel nog veel meer het geval. In essentie bestaat de hele film uit een aaneenschakeling van scènes waarin de cast wegrent van een of meerdere dino's. Nu ben ik de laatste om te zeggen dat elke film een fantastisch verhaal of diepe karakterontwikkelingen moet hebben, maar Jurassic Park III heeft biedt amper wat in de plaats om die gebreken te compenseren. Een voorspelbare opbouw, matig neergezette en irritante personages, domme humor, dino's die er acht jaar na het origineel slechter uitzien dan toen en eigenlijk geen enkel memorabel moment.

Oh, en de T-Rex in een figurantenrol duwen en hem dan nog eens een gemakkelijke prooi maken is natuurlijk helemaal onvergeeflijk. 1,5*.