Opinions

Prachtig.

Had een kwartiertje nodig om in de film te komen, maar daarna volop genieten. Visueel heel erg mooi, op een erg intimistische manier. Schoonheid in detail. Decors en kleuren zijn keer op keer spot on, en de camera doet echt geweldige dingen. Gaaf hoe Kar Wai zelden overzichtsshots geeft, nooit de hele scene laat zien. Of er staan personages of delen van personages uit het beeld, of er wordt gefilmd van achter bepaalde objecten. Zorgt voor een heel aparte sfeer. Genoeg hoogtepunten verder: de camera die vaak flirt met de spiegel, de tracking shots op Maggie Cheung, het weglaten van bepaalde frames. Pas de tweede Kar Wai die ik zie, en toch dacht ik af en toe tijdens de film al: 'dit is nu echt een Kar Wai-shot'. Dan ben je als regisseur goed bezig.

Zoals gezegd had ik even moeite met in het verhaal te komen, maar al snel ontvouwt zich een intiem drama. Eenzaamheid was zelden zo goed in beeld gebracht, en ook het liefdesdrama bouwt gestaag op zonder ooit vervelend te worden. Dit is voor een groot deel op conto van de acteurs te schrijven: zowel Maggie Cheung (wat een gratie!) als Tony Leung leveren een uitstekende prestatie af onder een loodzware taak: grote emoties overbrengen, zonder die te mogen laten zien. Met verve geslaagd.

Visueel zeer aantrekkelijk, intiem sfeertje, goeie soundtrack, passend einde. Vier dik verdiende sterren en op naar 2046.

4*

Classic Anderson, alleen deze keer in stop-motion.

Ik vond het niet altijd even goed werken, zeker in het begin niet, maar naar het einde toe was het toch weer genieten. Andersons humor ligt me wel, z'n films zijn altijd een garantie op enkele keren hardop lachen en een pak glimlachjes. Verhaaltje is vrij mager, visueel is het goed zonder meer, voice acting is prima. Mis alleen die ene song of die ene uitgesproken scène die gaat blijven hangen. Maar al bij al best weer vermakelijk.

Kleine 3.5*.

Goed, maar licht teleurstellend

Ik had iets meer cult verwacht, maar dat komt pas echt in het laatste kwartiertje, wat de film ook een beetje redt. Verder is het eigenlijk eerder een nogal standaard liefdesverhaaltje tussen een knappe journaliste en een warrige, maar briljante wetenschapper, met de jaloerse ex als stoorzender. Nogal saai, maar omdat Jeff Goldblum een van de coolere acteurs en Geena Davis gewoon een hele knappe vrouw is, kijkt het allemaal nog wel lekker weg. Zit wat humor in en uiteraard thumbs up voor de make-up, die bijna 20 jaar na het uitbrengen van deze film nog altijd erg knap is.

Fijn om eens gezien te hebben, kan er toch een dikke 3* aan kwijt.

Goh. Blijf toch achter met een overheersend 'net niet'-gevoel.

Visueel sterk, hoe kan het ook anders met Aronosky aan het roer, maar toch. Zitten genoeg mooie shots in, maar nergens eentje die me helemaal wegblies en met open mond achterliet. Vond het tijdens de sequentie in het gewone leven ook allemaal een beetje standaard. Alsof Aronofsky het contrast tussen de 'gewone' en 'bombastische' shots extra in de verf wou zetten. Beetje jammer, want in andere films filmt hij wel quasi consequent op een hoog niveau. Jackman en vooral Weisz doen het verder wel gewoon prima, verhaal is nog best interessant. Wat mij betreft gaat de hele film over het aanvaarden van de dood. Tommy kan het lot van zijn vrouw niet aanvaarden, terwijl Izzi Tommy ervan probeert te overtuigen haar laatste uren met haar door te brengen en te genieten, in plaats van te besteden aan wanhoop en woede. "Finish it" betekent volgens mij niets minder dan "Laat me los, berust in het lot".

Mooie film, maar toch iets meer van verwacht. Desondanks een dikke 3.5*.

Degelijk zonder meer.

Walker maakt al in de eerste minuten komaf met eventuele foute verwachtingen. Een spectaculair verhaal als dit (seriemoordenaar Robert Hansen liet zijn slachtoffers los in een afgelegen natuurgebied om ze vervolgens op te jagen en te vermoorden) leent zich perfect voor een spannende, opzwepende openingsscène. Het verhaal opent echter met Cindy Paulson, het enige slachtoffer dat ooit kon ontsnappen en voor een doorbraak in de zaak zorgde. Het maakt meteen duidelijk waar de prioriteiten liggen: dit is even veel, misschien zelfs meer, het verhaal van Cindy Paulson als dat van Robert Hansen.

Het resulteert in een film die, op een paar scenès na, weinig spanning te bieden heeft. Dat is niet meteen een nadeel, want het geeft meer ruimte om de personages iets meer uit te diepen. De film slaagt daar helaas niet helemaal in en ik bleef toch met een gevoel achter dat er veel meer had ingezeten. Het verhaal van Paulson weet te boeien, maar de familiale situaties van zowel Halcombe als Hansen hadden een betere uitwerking verdiend. Cinematografie en soundtrack volgen hetzelfde pad: slecht wordt het nergens, maar Walker weet nooit echt te imponeren.

Omdat de focus meer op de personages dan op de moorden zelf ligt, wordt het acteerwerk belangrijker. Gelukkig zit het op dat vlak wel snor. Nicolas Cage kan weinig fout doen bij mij (iedereen heeft wel z’n speciale afwijkingen, zeker?) en zit ook hier weer goed in z’n rol. De prestatie van Cusack is moeilijk in te schatten want de grens tussen mat acteren en een emotieloze moordenaar portretteren is nogal dun, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Ster van de film is echter Vanessa Hudgens, die door de nadruk die er ligt op het verhaal van Paulson veel druk op zich krijgt. Hudgens gaat er prima mee om en toont aan ook dit soort personages met verve te kunnen vertolken. En oh ja, ere wie ere toekomt: Curtis ‘50 Cent’ Jackson acteert prima, al was het natuurlijk niet zo’n grote rol.

Genietbaar, maar nergens dat tikkeltje extra. 3*.