Opinions

Herzien, en de 3.5* blijven gewoon staan. Vooral ruwweg de eerste 50 minuten zijn erg leuk: de muziek is best aangenaam, de film voelt door de voortdurende beweging (van de camera, of in de vorm van montage) heel dynamisch en energiek aan, geluid wordt erg sterk gebruikt, in visuele zin is de film zeer speels en fris, het verhaal is erg luchtig en opgewekt en Nagase en Fukuda vormen een vermakelijk duo. Daarna wordt de film naar mijn visie een stuk minder - zwaarder, dramatischer, sentimenteler, veel minder fris en fruitig, clichématiger en meer plotgericht (en het plot is oninteressant) - maar de film blijft gewoon vermaken. De film zweeft voor mij een beetje tussen een dikke 3* en een kleine 3.5*, maar uiteindelijk ga ik toch maar voor het laatste cijfer. Geweldig is Heaven's Door zeker niet, maar ik vond het doorgaans wel erg vermakelijk.

Belachelijk inderdaad. Anime-series doen dat ook altijd. Enorm irritant is dat.

Tegenvallend. Eigenlijk wist de film me in geen enkel opzicht te overtuigen. De muziek (soms klassiek, soms pop) vond ik veelal irritant en sfeervernielend. De personages zijn allemaal oppervlakkig, oninteressant en onsympathiek, waardoor van meeleven amper sprake was. Het verhaal is voorspelbaar en clichématig - een typische rise and fall story, waarvan er al zoveel zijn. De boodschappen van de film (schoonheid is meer dan een mooi uiterlijk; uiterlijke schoonheid is vergankelijk; mensen waarderen supermodellen niet om wie ze zijn maar om wat ze representeren) zijn waar, maar niet vernieuwend. En hoewel de film er bij vlagen erg mooi uitziet (vooral wat betreft het kleurgebruik) vond ik het er (net zoals het hoofdpersonage) meestal veel te nep, te extravagant en te kitscherig (te "plastiek", om Onderhond's woord te gebruiken) uitzien. Dat past uiteraard uitstekend bij de thematiek van de film, maar ik vond het evengoed lelijk. En ook het camerawerk en de kadrering vond ik nergens uitmuntend of indrukwekkend. Het is verder zeker geen straf om de film te bekijken: het verhaal is best leuk (maar niet meer dan dat) om te volgen en de vormgeving is soms best indrukwekkend. Maar ik vond geen enkele scène van Herutâ Sukerutâ memorabel en zij wist me ook nooit echt te boeien, intrigeren of emotioneren, dus uiteindelijk kom ik helaas niet uit boven een onvoldoende.

Sono is een slimme man.

Een groot deel van de film beviel me niet bijzonder goed. Het muziekgebruik is weer ijzersterk en in visueel opzicht is Himizu een stuk beter dan Love Exposure (vooral wat betreft het kleurgebruik), maar de sfeer is vaak erg grim, duister en hopeloos en het hoofdpersonage nogal instabiel, en daar houd ik niet van.

Maar zoals ik al zei: Sono is slim. Het begin en het einde zijn voor mij de belangrijkste delen van een film, en die zijn beide sterk. En het einde (en eigenlijk gewoon het laatste halfuur) in het bijzonder is niet alleen sterk, maar ijzersterk. Het muziekgebruik is zeer fijn, en het is gewoon precies wat ik wilde zien.

En daardoor kom ik, ondanks het feit dat het middendeel me vaak weinig aansprak, toch gewoon weer op 3.5* uit. Want wie niet vertederd wordt door het einde, die mag wat mij betreft naar de cardioloog.

Met afstand mijn favoriete Ghibli-film.

Wat deze film voor mij in positieve zin onderscheidt van andere Ghibli-films is denk ik gelegen in drie zaken. 1. Allereerst vond ik de speelse, opgewekte en schattige animatiestijl van de film echt geweldig: het past fantastisch bij de andere onderdelen van de film, en de karakteranimaties en achtergronden sluiten enorm goed bij elkaar aan, wat zeer zeldzaam is. 2. Ten tweede werd de muziek mijns inziens erg sterk gebruikt: de opgewekte klassieke muziek en popmuziek waarvoor gekozen is spreken me op zichzelf zeker niet aan, maar het stoorde me nooit en het is uitstekend geïntegreerd met de rest van de film (dat het vrij spaarzaam gebruikt werd hielp waarschijnlijk ook). 3. En ten slotte vond ik ook de inhoud en de personages van de film in positieve zijn opvallen: de karikaturale personages vond ik namelijk erg leuk, vermakelijk en sympathiek (de personages behandelen elkaar meestal als gelijken) en de "sketches" van alledaagse situaties in het leven van een gezin vond ik meestal leuk en soms zelfs erg komisch (de scène met het meisje en de paraplu, de honkbalscène met vader en zoon, de verliefde zoon die in het rond springt, etc.). De alledaagse, luchtige sfeer die uit al de bovenstaande elementen voortkomt spreekt mij in ieder geval een stuk meer aan dan de kinderlijke, avontuurlijke en soms ook sentimentele sfeer die eigen is aan veel andere Ghibli-films. En dat het eindigt met een stoïcijns levensadvies dat ik ook hoog heb staan (accepteer dingen (ook van anderen) die je niet kunt controleren/veranderen in plaats van je er steeds kwaad over te maken) is ook een pluspunt.

Perfect is de film uiteraard niet: naar het einde toe wordt de animatiestijl door gewenning minder indruk-wekkend, en mede (maar niet alleen) daardoor gaan de situatieschetsen soms wat repetitief aanvoelen. Verder wordt de film simpelweg nooit écht indrukwekkend: vermakelijk is het wel, maar niet meer dan dat.

Maar 3.5* kan ik aan deze in alle opzichten geslaagde film wel nipt kwijt. Niet uitmuntend, wel erg leuk.

Een gemiste kans.

Niet omdat de film in geen enkel opzicht geslaagd is, maar omdat er mijns inziens veel meer in had gezeten. De achtergronden zijn vaak namelijk uitzonderlijk kleurrijk, speels en inventief. Bij momenten viel mijn mond echt open van de visuele creativiteit (vooral in de scènes die zich buiten in de stad afspelen), en dat gebeurt me niet vaak. Maar het probleem is dat alle andere aspecten van de film matig tot slecht zijn. Vooral de bollige driedimensionale karakterontwerpen van de personages vond ik zeer teleurstellend. Die staken namelijk vaak ontzettend duf en lelijk af tegen de geweldige achtergronden en verminderden op die manier hun kracht vaak enorm. Maar ook de clichématige, bombastische klassieke muziek vond ik ontzettend slecht en sfeerverstorend. Dat de personages en het verhaal van de film niet interessant zijn kan ik haar ten slotte wel vergeven, maar een iets leukere inhoud had er misschien wel voor kunnen zorgen dat de film minder repetitief en oppervlakkig aan had gevoeld - wat voor mij nu wel in toenemende maten het geval was.

Ik heb lang op 2.5* gezeten, maar doordat tijdens de laatste driekwartier van de film de achtergronden vaak minder indrukwekkend waren dan eerder en bovendien door gewenning minder indruk maakten, waardoor de minpunten van de film meer op de voorgrond kwamen, hou ik het toch bij 2*. Een gemiste kans dus.

Een typische oude Allen-film weer. Doordat de personages en de high culture-setting me niet aanspreken, doordat de film in audiovisueel opzicht oninteressant is en doordat relatieproblemen voor mij nogal een ver-van-mijn-bed-show zijn vond ik het merendeel van de film weinig boeiend. Maar doordat de film eens in de zoveel tijd even opleeft door een sterk citaat of een vermakelijke scène, en doordat de cynische, realistische kijk op relaties me aanspreekt, vond ik de film toch de moeite waard om te kijken. 2.5*

De twee citaten die de thema's van de film het beste samenvatten zijn trouwens: