Opinions

Ishikawa's films blijven een beetje langs me heen gaan.

Slecht vond ik Pedaldance nochtans zeker niet (buiten het eerste half uur dan, dat ik wel behoorlijk saai vond) - daarvoor is de strakke kadrering te mooi, het rustige camerawerk te vredig en het grijzige, koele kleurgebruik te sfeervol. Maar geweldig vond ik het ook geen moment. Vervelend zijn de personages en het plot niet, maar mijn interesse wisten ze evenmin te wekken. De muziek is passend en wordt op de juiste momenten ingezet, maar memorabel vond ik het niet. En hoewel de film mooi geschoten is - en bij vlagen prachtig is - vond ik het niet dermate indrukwekkend dat het voor het lage tempo wist te compenseren.

Niet slecht, maar ook niet fantastisch dus. Pedaldance doet niets echt verkeerd, maar het doet ook niets echt goed. De personages zijn leuk, maar in geen enkel opzicht memorabel; het muziekgebruik is sterk, maar nergens geweldig; de beelden zijn sfeervol, maar raakten me niet bijzonder veel; sommige scènes zijn erg mooi, maar briljant vond ik ze niet; en het rustige tempo is passend, maar voelde net iets te traag aan.

Su-Ki-Da vond ik beter - de warmere sfeer en de thema's van die film spreken me meer aan, en het eerste half uur van deze film is toch een kleine domper - maar ook deze film is best geslaagd. Geweldig vind ik het niet, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Pedaldance is echter wel een kleine, rustige, sfeervolle film met een paar mooie momenten, en dat is voldoende voor een kleine 3*.

Jammer.

Het aanvankelijke concept van de film (het vertellen van horror via radioberichten) vind ik geweldig, en op haar hoogtepunten, waarin dat concept wordt uitgewerkt, is de film erg spannend, maar die momenten zijn helaas van relatief korte duur (in totaal ongeveer vijftien minuten). En de rest van de film wordt gevuld door oninteressante personages, conventionele horror en een gecompliceerd en volstrekt bizar verhaal.

Een gemiste kans dus. De spanningsopbouw is geweldig, maar de conclusie is slecht. 2.5*

Edit: dat personage van de dokter was trouwens ook érg slecht.

Ik had wel verwacht dat jij (Onderhond) dit zou waarderen, maar vijf sterren had ik niet aan zien komen! Ik was minder onder de indruk dan jij, maar na al jouw lof moet ik hem binnenkort misschien maar een keer een herkansing geven: een verhoging naar 3.5* moet er zeker in zitten (daar twijfelde ik toch al over).

Visueel is het inderdaad fantastisch: enorm dynamisch, en het barst van de kleur. En hoewel de CGI een paar keer wat blokkig oogt zijn 2D en 3D hier over het algemeen geweldig geïntegreerd. De film doet een beetje denken aan de finale van Spider-Man: Into the Spider Verse, maar dan vaak nog een versnelling hoger en vrijwel de hele speelduur, dus voor liefhebbers van zulke uitbundigheid is dit zeker een aanrader.

Maar waar de film voor mij tekortschiet in vergelijking met een Dead Leaves is dat, waar in DL het plot net zo gestoord is als de visuals, het plot hier zo rechttoe rechtaan is dat de waanzin een stuk minder compleet voelt. Het plot van Promare is pure middelmaat: een ongeïnspireerde mengelmoes van platgekauwde clichés uit allerlei Trigger/Gainax-series, met duffe personages zonder enig charisma en een plot dat de bekende Trigger-formule volgt zonder een enkele verrassing. En de poppy nummers die met grote regelmaat richting de kijker worden gegooid sterken dat gevoel verder aan. Visueel is Promare absoluut een uitblinker, maar in andere opzichten is het zelden memorabel, en vaak gewoon saai. Dat is niet het einde van de wereld - actie- films moeten het toch vooral van spektakel hebben - maar iets meer creativiteit was zeer welkom geweest.

Maar hopelijk vergroot een herziening, waarbij ik met de juiste verwachtingen de film in ga (geniet van de prachtige jas waarin de film gestoken is, haar visuele uitbundigheid en voortdurend spektakel, en neem het feit dat de jas gedragen wordt door een karakterloze etalagepop voor lief), mijn waardering dus enigszins.